Kapibara Tamara idzie do przedszkola – Anna Śliwińska
#WspółpracaRecenzecka #Wydawnictwo SBM

Adaptacja w przedszkolu kojarzy mi się przede wszystkim z rozpaczliwym płaczem i okrzykiem „Mamo!!!”. Ponoć podczas pierwszych dni nie jest łatwo ani rodzicom, ani dzieciom. Tymczasem Tamara czuje się w przedszkolu jak ryba w wodzie. Cieszy się, bawi i pomaga innym. Czy to w ogóle możliwe?
Niestety nie jest to historia oparta na faktach, ale coś równie ważnego. „Kapibara Tamara idzie do przedszkola” to książka dla najmłodszych, która pomaga im oswoić się z zupełnie nową sytuacją. Jednak po jej przeczytaniu moją pierwszą myślą było: ale jak to? Tak bez problemów? Bo chociaż Tamara trochę kręci nosem przy domowym śniadaniu, to w przedszkolu nie ma żadnych trudności. Czy to dobry przykład dla dzieci? Czy nie powinna raczej tęsknić, smucić się, chociaż trochę złościć, żeby maluchy mogły się z nią utożsamić? I po chwili zastanowienia stwierdziłam: w sumie to nie! Faktycznie przyzwyczaiłam się, że to bohaterowie książek mają problemy, które mogą odczuwać również mali czytelnicy. Ale przecież nie jest to obowiązek. Chociaż Kapibara Tamara czuje się dobrze, to wątek problemów jest w książce obecny. Nie dotyka jednak głównej bohaterki, a jej nowych przyjaciół. W ten sposób możemy spojrzeć na trudności z boku, trochę z bezpieczniejszej perspektywy. Za to kapibara Tamara w bardzo fajny sposób pomaga innym dzieciom pokonać ich problemy.
W ogóle kreacja głównej bohaterki jest świetna. Kapibara Tamara – jak ładnie to brzmi! Sama bohaterka praktycznie od pierwszych stron budzi sympatię zarówno małych, jak i dużych czytelników. Tak samo jak pozostali bohaterowie.
Radosny i dziecięcy klimat podkreślają piękne ilustracje, dzięki czemu czytanie jest też przyjemnością dla oczu. Obrazki są ładne, kolorowe, niezbyt skomplikowane, a jednocześnie pełne szczegółów. Bohaterami książeczki są zwierzęta, a umieszczenie ich w przedszkolu to pomysł zabawny sam w sobie.
Całości zaś dopełniają ćwiczenia zamieszczone na końcu. Po przeczytaniu książeczki dzieci mogą rozwiązać kilka prostych i bardzo ładnych zadań, takich jak szukanie różnic czy labirynt.
„Kapibara Tamara” praktycznie od pierwszego przeczytania stała się jedną z ulubionych książek mojej dwulatki. Przez jakiś czas czytałyśmy ją kilka razy dziennie. Ale ten tytuł jest wartościowy również z innego powodu: pozwala spojrzeć na adaptację w przedszkolu trochę inaczej. Owszem, mówi o problemach, ale robi to w lekki sposób, który pozwala wierzyć, że nie musi być aż tak trudno, jak się obawiam.
Dominika Róg-Górecka


Kapibara Tamara brzmi przesympatycznie. Myślę, że dzieci szybko polubią taką bohaterkę. Fajnie, że książeczka pokazuje też, jak można pomagać innym, kiedy sami dobrze odnajdujemy się w nowym miejscu.
OdpowiedzUsuńCzasami rodzice bardziej przeżywają adaptację niż same dzieci. Dobrze, że książka pokazuje też taki pozytywny scenariusz.
OdpowiedzUsuń