„Kryształowy beat” to trzeci tom serii „K-pop Academy”. Każda część jest krótka, dynamiczna i pełna młodzieżowych problemów. A wszystko to podane w koreańskim, kulturalnym sosie. „Kryształowy beat” jest trochę inny niż poprzednie tomy. Tym razem dziewczyny nie będą walczyć z nadprzyrodzonymi tworami, ale spróbują stworzyć zgrany zespół. Małą, acz słodką, przeszkodą będzie słodki stworek skrywający się w tajemniczym instrumencie.

Już sam opis fabuły pokazuje, że akcent tego tomu został położony na coś innego niż w poprzednich. Wcześniej chodziło o cienie, o walkę z konkretnym wrogiem. Tym razem problemy wychodzą od środka. Każda z dziewczyn coraz bardziej akcentuje swoją niezależność, angażuje się w inne wydarzenia – a to wszystko ze stratą dla zespołu. Może dlatego ten tom jest o wiele spokojniejszy, ale też bardziej życiowy. Problemy nastolatek są bardziej codzienne i częściej spotykane wśród czytelniczek (chyba że ja o czymś nie wiem i młodzież obecnie walczy z cieniami – jeśli tak, dajcie mi znać).

Owszem, motyw fantastyczny też się pojawia, ale jest on raczej dodatkiem. Może z tego względu książka podobała mi się ciut mniej niż wcześniejsze tomy. Mimo wszystko bardziej interesuje mnie pokonywanie potworów niż codzienne szkolne życie.

Nie zrozumcie mnie jednak źle – motyw, który w trzecim tomie zdominował opowieść, nadal jest bardzo ciekawie poprowadzony. To nie tylko relacja z trudów szkolnego życia, ale też opowieść o tym, jak wygląda edukacja w Korei. Ten temat jest mi dość pobieżnie znany i to, co jawi się w tej powieści, stanowi potwierdzenie tego, co wiem. Kolorytu całości dodają również opisy koreańskich przekąsek – nie raz marzyłam o tych smakołykach!

Tym razem, niestety, nie poznamy żadnych rodzinnych perypetii bohaterek, na co bardzo mocno liczyłam. Szczególnie jedna z nich ma w zanadrzu ciekawy sekret – mam nadzieję, że ten temat jeszcze wróci. Doczepić muszę się jeszcze jednego brakującego wątku: jedna z członkiń AURY zaczyna praktyki – brzmi to niesamowicie, prawda? Ale ten temat jest trochę jak praca w pierwszych Simsach (bez dodatku Kariera) – co nieco dowiadujemy się z krótkiej relacji, ale nigdy nie jest nam dane towarzyszyć bohaterce.

Na plus oceniam za to wątek pewnego słodziaka – nie tylko urozmaica on opowieść, ale też nadaje jej tempa. Jego obecność może nie zastąpi klimatu cieni, ale tworzy coś wyjątkowego.

Reasumując, tym razem w książce położono akcent na inne tematy. Jest tu już mniej „K-popowych łowczyń demonów”, ale to nadal fajna i przystępna w odbiorze młodzieżówka. Nie mogę się doczekać kontynuacji! Mam nadzieję, że to, czego dziewczyny nauczyły się w tym tomie, przyda im się w akcji!