Featured

piątek, 20 marca 2026

Testujemy HIPP!

#współpracareklamowa @hipp.polska 


Moja mała córeczka od zawsze była typowym niejadkiem – wszystko trzeba było podawać po kilka razy, w różnych formach, w różnych humorach… aż tu nagle przyszła do nas paczka od HiPP Polska i postanowiłyśmy dać szansę ich produktom BIO. I wiecie co? Było warto! 😍


Największym zaskoczeniem okazało się spaghetti z pomidorami i mozarellą BIO – zniknęło szybciej, niż zdążyłam zrobić zdjęcie. 🍝✨ Penne z warzywami też poszło naprawdę nieźle, a owocowe desery i tubki mamy już wpisane na listę „ratunkowych przekąsek” na spacery.



Jako mama wiecznego smakowego sceptyka mogę powiedzieć jedno – kilka z tych przysmaków zdobyło jej prawdziwe uznanie. A to u nas duży sukces! 💛


A jak jest u Was – czy Wasze maluchy lubią produkty HiPP?

#bioodpokoleń #bobaslubiwybor #smakiodhipp #hipppolska #rozszerzaniediety #trnd

wtorek, 17 marca 2026

Jak znaleźć szczęście? – Mojo Graff

#WspółpracaRecenzencka #MojoGraff 




Jedną z pierwszych książek, jakie dostała moja córeczka z okazji narodzin, były „Jesteś wyjątkowa” i „Kocham cię” autorstwa Mojo Graffi Katarzyny Bielińskiej. Pokochałyśmy twórczość tej Pani całym sercem – ten ciepły styl, miękką kreskę i to uczucie, że ilustracje przytulają czytelnika, po prostu robią swoje. Nasza biblioteczka szybko wzbogaciła się o kolejne tytuły, a gdy okazało się, że będę mogła zrecenzować najnowszą książkę. Dlatego, gdy dowiedziałam się, że będę mogła zrecenzować „Jak znaleźć szczęście?”, bardzo się ucieszyłam.


Fabuła koncentruje się na czwórce przyjaciół, którzy – jak to często bywa w życiu – mają zupełnie różne wyobrażenia o tym, co właściwie daje szczęście. Każdy widzi idealny świat po swojemu, więc nic dziwnego, że szybko pojawiają się sprzeczki. Kiedy nadarza się możliwość wypowiedzenia życzenia, bohaterowie mogą wreszcie sprawdzić, jak wyglądałby ten ich wymarzony, perfekcyjny świat. Sęk w tym, że to, co zachwyca jednego, zupełnie nie odpowiada drugiemu, a kolejne życzenia wcale nie poprawiają sytuacji – wręcz przeciwnie, wszystko robi się jeszcze bardziej poplątane. W efekcie przyjaciele muszą działać razem, żeby odwrócić skutki swoich pragnień i odkryć, że różnorodność to wcale nie wada, a ogromna siła, bo każdy ma w sobie coś, co pozwala pokonać przeszkody i budować piękny, pełen barw świat.

O jej! Jaka ta książka jest piękna! W literaturze dla najmłodszych bywa różnie – czasem ilustracje są bardzo proste, symboliczne, mocno „pod malucha”. Rozumiem, że to ma swój cel, ale kiedy dostaję do rąk książkę tak wizualnie dopieszczoną jak „Jak znaleźć szczęście?”, nie mogę wyjść z podziwu. Te obrazy wciągają! Są jednocześnie pełne czułości i dynamiczne, jakby miały zaraz wyskoczyć z kartki i wskoczyć do naszego salonu. A do tego te błyszczące elementy na okładce… no uwielbiam! Widać tu charakterystyczny styl Mojo Graffi – słodki, dopracowany, pełen detali, a jednocześnie naturalny i miękki. Ilustracje stanowią ogromną część doświadczenia tej książki.


Sama myśl przewodnia jest niezwykle mądra i stanowi świetny punkt wyjścia do rozmów z dziećmi. Autorka pięknie pokazuje, że szczęście nie jest jedną uniwersalną receptą, lecz czymś zupełnie subiektywnym – czasem nawet sprzecznym między różnymi osobami. Bohaterowie odkrywają, że to, co jednego uszczęśliwia i zachwyca, drugiemu może zupełnie przeszkadzać. W dodatku jest tu też ważny motyw współpracy, bo przecież tylko razem można naprawić konsekwencje pochopnych życzeń. To prosta, ale bardzo trafiona lekcja: różnimy się po to, by się uzupełniać, a nie by stawiać mur między sobą.

Chociaż tematem przewodnim jest różnorodność, to mnie absolutnie zachwyciła ostatnia scena. Okazuje się bowiem, że zwykły dzień – identyczny jak ten z pierwszej strony, wcześniej uznany za nudny i mało satysfakcjonujący – to tak naprawdę kwintesencja szczęścia. Dla bohaterów to odkrycie, które zmienia wszystko, a czytelnik może jedynie pokiwać głową, bo… my, dorośli, też tego nieustannie się uczymy. Ile razy doceniamy coś dopiero, gdy to stracimy? Piękny pretekst, żeby porozmawiać o wdzięczności i o tym, że szczęście często leży tuż pod nosem, tylko trzeba je zauważyć.

Tempo akcji jest wyjątkowo dynamiczne jak na książkę dla maluchów. Dzieci nie będą tu wyłącznie oglądać obrazków, ale z zainteresowaniem śledzić kolejne zwroty akcji – życzenia, ich konsekwencje, próbę naprawienia sytuacji. Bohaterowie się nie nudzą, a czytelnik wraz z nimi. To jedna z tych historii, które można czytać wiele razy i za każdym razem dostrzec coś nowego.


A bohaterowie! Jest ich całkiem sporo, ale każdy ma swój charakter i małą „iskierkę wyjątkowości”, która wzbudza sympatię. Ich różne temperamenty świetnie ukazują, jak odmienne można mieć potrzeby i marzenia. Dzięki temu książka jest też bardzo inkluzywna – dziecko może z łatwością zidentyfikować się z jedną z postaci.

Podsumowując – „Jak znaleźć szczęście?” to piękna, mądra, wizualnie obłędna książka, która rozwija, wzrusza i zachwyca. Idealnie trafia w emocje najmłodszych (i tych starszych też!), a przy okazji otwiera drzwi do naprawdę wartościowych rozmów. To tytuł, który chce się mieć na półce na stałe, bo przypomina o sprawach prostych, ale fundamentalnych: że szczęście nie zawsze oznacza fajerwerki, a różnice między nami mogą tworzyć coś pięknego.

Jeśli więc szukacie historii, która nie tylko zachwyci oczy, ale też poruszy serce, to „Jak znaleźć szczęście?” będzie strzałem w dziesiątkę. A jeśli macie ochotę na więcej takich wartościowych, ciepłych tytułów, koniecznie sięgajcie po kolejne książki Mojo Graffi – naprawdę warto!

Dominika Róg-Górecka

czwartek, 12 marca 2026

Tydzień, zanim umrę – Seo Eun-chae

#WspółpracaRecenzencka #Znak 


Ta książka mnie zaskoczyła – najpierw negatywnie, potem pozytywnie, i to bardzo. „Tydzień, zanim umrę” otworzyłam z oczekiwaniem miękkiej, kojącej lektury w klimacie cosy – a dostałam początek, który pachniał młodzieżówką z mocnym akcentem romantyczno‑metafizycznym. Przez moment pomyślałam: dlaczego wszyscy się tym tak zachwycają. A jednak – gdy fabuła ruszyła, coś zaskoczyło. Opowieść, która miała być lekką pociechą na wieczór, wciągnęła mnie w rozważania o stracie, winie i tym, jak odzyskuje się własne życie, kiedy kalendarz odlicza ostatnie dni. To wstęp, który nie obiecuje cudów – ale potem je ofiaruje.



Hee‑wan żyje w cieniu żałoby po Nam‑u – chłopaku, którego kochała jeszcze zanim zdążyła powiedzieć to na głos. Sześć lat po jego śmierci spotyka go na ulicy, jakby nic się nie stało. Tyle że wszystko się stało – według dawnej opowieści Śmierć przychodzi w postaci ukochanej osoby, a to spotkanie znaczy jedno: pozostał tydzień. Ten prosty koncept otwiera całą sekwencję małych i większych rzeczy, które „trzeba jeszcze zrobić” – kino, gwiazdy, wyjazd, te wszystkie listy, których normalnie nie piszemy, bo wydaje nam się, że mamy czas. Brzmi to jak klasyczna historia o drugiej szansie – ale szybko okazuje się, że tu „druga szansa” nie polega na cofaniu zegara, tylko na odważnym spojrzeniu w to, od czego się uciekało. Każda ich wspólna chwila jest jednocześnie listem do przeszłości i ćwiczeniem z przyszłości, której być może nie będzie – i właśnie to napięcie trzyma w lekturze najmocniej.

I czym byłam zaskoczona najbardziej? Na początku spodziewałam się typowej literatury cosy – ciepła, przewidywalna, miła w dotyku jak kocyk. Pierwsze rozdziały podkręciły tę intuicję, a mój optymizm szybko opadł, bo wyglądało, jakby historia chciała oprzeć się na jednym chwycie. Aż do momentu, w którym wchodzi inny narrator. Potem kolejny. I nagle – klik. Ta sama historia zaczyna wybrzmiewać inaczej. Wieloperspektywiczna konstrukcja okazała się strzałem w dziesiątkę. Nagle każdy wybór ma długie dno, każde niedopowiedzenie inny ciężar, a osoby stojące dotąd na dalszym planie dostają prawo głosu. Zmienia się nie tylko ton – zmienia się wymowa. Z „ładnej opowiastki o żałobie” robi się opowieść o odpowiedzialności, o tym, jak nasze małe gesty układają się w czyjąś wielką historię. W moim przypadku to był moment, gdy z ciekawości zrobiło się autentyczne zaangażowanie.

Narracja jest oszczędna, ale nie sucha – z tych, które w kilku linijkach potrafią narysować całą scenę i jeszcze zostawić miejsce na ciszę. Zdania są celne, dialogi pracują bez nadmiarowego melodramatu, a obrazy – choć proste – mają dobrą nośność. Czyta się szybko, a mniej więcej od połowy – wręcz błyskawicznie. Każda nowa perspektywa obiecuje kolejny puzzel do ułożenia i trudno nie wpaść w rytm „jeszcze jeden rozdział”.


Wątek fantastyczny bardzo pozytywnie mnie zaskoczył. Myślałam, że będzie tylko pretekstem – eleganckim, ale jednak dekoracyjnym. Tymczasem legenda o Śmierci w ukochanej postaci okazuje się żywym mechanizmem fabuły – czymś, co porządkuje emocje i stawia trudne pytania. Czy prawo do „spokojnego odejścia” może stać w konflikcie z prawem do miłości? Czy pamięć jest schronieniem czy ciężarem? Czy odwaga to powiedzenie „tak”, czy może umiejętność powiedzenia „dość”? Ten realizm magiczny jest tu jak dobrze dobrany filtr – nie przykrywa rzeczywistości, tylko wydobywa jej fakturę. Nie ma nadmiarowych wyjaśnień, nie ma też fabularnych skrótów na koszt sensu – wszystko jest rozpisane tak, by nadnaturalność oświetlała najzupełniej ludzkie wybory.

Okładka to osobny, piękny temat. Pastelowa paleta i delikatne, lekko zamglone tło wprowadzają atmosferę wspomnienia – jakbyśmy patrzyli na kadr, który dopiero próbuje się wyostrzyć. Typografia jest miękka, z oddechem – nic tu nie krzyczy, wszystko sugeruje. Jeżeli okładki bywają obietnicą tonu, to ta obiecuje dokładnie to, co dostajemy w środku – melancholijną czułość zamiast patosu, subtelność zamiast dekoracyjnej przesady. To jedna z tych okładek, które chce się mieć na wierzchu, bo pracują także po lekturze – przypominają, że intymność da się narysować kolorem i światłem.

Co jeszcze? Cieszy mnie konsekwencja w rysunku postaci – nawet jeśli nie wszyscy bohaterowie dostają tyle czasu antenowego, ile bym sobie życzyła, to każdy ma swój mały łuk, swoją wewnętrzną logikę i swój język. Podoba mi się, że autorka nie ucieka od tematów winy i żalu, ale też nie ugniata ich w łzawy dramat. Mamy sporo drobnych, czułych scen, które wybrzmiewają nie dlatego, że są „wielkie”, tylko dlatego, że są prawdziwe – rozmowa na krawędzi milczenia, gest zrobiony „tak po prostu”, spojrzenie, które mówi więcej niż deklaracja.

Podsumowując – zaczęłam z myślą, że to będzie „miła rzecz na wieczór”, po kilku stronach nabrałam wątpliwości, a skończyłam z przekonaniem, że mam przed sobą dobrze pomyślaną, czule napisaną powieść o odzyskiwaniu siebie. Wielogłos nadaje jej głębię, fantastyka działa jak soczewka, a tempo – choć nie sprintem od pierwszej strony – od pewnego momentu samo niesie. Finał jest satysfakcjonujący bez taniego szantażu emocjonalnego – zostawia w środku spokój, który nie zaprzecza bólowi, ale pozwala go unieść. Dla mnie to jedna z tych historii, które jeszcze chwilę rezonują po zamknięciu książki – wraca się do nich nie po sensację, tylko po szept.

Jeśli na starcie też pomyślicie „to chyba nie dla mnie”, dajcie „Tygodniowi…” kilka rozdziałów na zmianę zdania!

Dominika Róg-Górecka

sobota, 7 marca 2026

Chibineko. Niezwykła restauracja wspomnień – Yuta Takahashi

#WspółpracaRecenzencka #Rebis 


Japońskie cozy książki mają w sobie coś, co niezmiennie mnie intryguje – przyjemny klimat, historie utkane z cichych emocji oraz ten jeden, oryginalny motyw, który spaja całość niczym wstążka przewiązująca prezent. To literatura, która otula, zamiast potrząsać czytelnikiem. Dlatego gdy sięgnęłam po „Chibineko. Niezwykła restauracja wspomnień”, liczyłam dokładnie na ten zestaw: kojący nastrój, subtelną magię i opowieści, które zostaną ze mną na dłużej. Czy znalazłam tu to wszystko? W dużej mierze tak – choć z drobną gwiazdką.



Fabuła dzieli się na kilka historii, a każda zaczyna się tam, gdzie emocje bohaterów stają się zbyt ciężkie, by dźwigać je samotnie. Kotoko wciąż nie może otrząsnąć się po nagłej śmierci brata. Taiji nosi w sobie żal za słowa, których nie zdążył cofnąć. Yoshio nie potrafi pogodzić się z odejściem żony, która była dla niego całym światem. Każde z nich trafia do restauracji Chibineko – miejsca równie niepozornego, co niezwykłego. To tam, dzięki wyjątkowym potrawom przygotowywanym przez Kaia i jego matkę, dostają ostatnią szansę, by porozmawiać z kimś, kogo już nie ma. Brzmi jak magia? Bo właśnie tak to działa.

Najważniejszym motywem jest sama restauracja – delikatny łącznik między wszystkimi opowieściami. Choć losy bohaterów są pozornie różne, łączy je wspólne doświadczenie straty i potrzeba domknięcia pewnych spraw. Kuchnia Chibineko działa jak pomost między tym, co już minęło, a tym, co wciąż wymaga wypowiedzenia. Najmocniej wybrzmiała dla mnie trzecia historia: krótka, ale rozpięta na całe życie. To właśnie ta perspektywa sprawia, że staje się najbardziej poruszająca – i najbardziej skłania do refleksji o tym, co w życiu faktycznie najważniejsze.

Narracja jest lekka, ale nie ulotna; emocjonalna, ale bez popadania w melodramat. Nazwałabym ją przezroczystą – nie stara się błyszczeć bardziej niż sama opowieść. Dzięki temu wchodzimy w emocje bohaterów naturalnie, bez literackich fajerwerków, które mogłyby odwracać uwagę. Taki styl idealnie pasuje do opowieści o żałobie, czułości i poszukiwaniu spokoju.

Ogromnym atutem są opisy dań – egzotyczne, pachnące, pełne detali, których polski czytelnik raczej na co dzień nie doświadcza. Każdy rozdział otwiera krótkie kulinarne wprowadzenie, a później potrawy pojawiają się ponownie na kartach historii, często jako nośniki wspomnień. Uwielbiam takie elementy, bo pozwalają zanurzyć się w japońskiej codzienności: w smakach, drobnych rytuałach, nawet w niuansach języka. Nawet znaczenie nazwy restauracji staje się tu małą literacką perełką.

Skoro już o niej mowa – sam pomysł restauracji jest naprawdę wdzięczny. Jej geneza, zasady działania i funkcja, jaką pełni w życiu bohaterów, stanowią świetny fundament dla opowieści. To miejsce z pogranicza magii i realizmu, ale podane z takim minimalizmem, że łatwo uwierzyć w jego istnienie.

A jednak… unosi się nad całością drobny cień wtórności. Jeśli czytaliście „Zanim wystygnie kawa”, natychmiast zauważycie podobieństwa: rozmowy z osobami, których już nie ma, czas ograniczony temperaturą serwowanego dania, melancholijny ton historii. Do tego dochodzi lekko kulinarny charakter opowieści, który przywołuje na myśl niektóre inne japońskie tytuły. Gdybym tych książek nie znała, „Chibineko” pewnie zrobiłoby na mnie większe wrażenie. A tak miałam nieodparte poczucie, że to wszystko już gdzieś było – choć nadal czytało się to przyjemnie. Na szczęście ostatnia historia ratuje całość, zostawiając człowieka z miękkim, spokojnym westchnieniem.

Podsumowując: „Chibineko. Niezwykła restauracja wspomnień” spełnia większość założeń tego, co w japońskiej literaturze otulającej lubię najbardziej. Jest klimatycznie, subtelnie, trochę magicznie i bardzo kulinarnie. Choć zdarzają się momenty przewidywalne, książka i tak potrafi poruszyć, szczególnie wtedy, gdy mówi o tym, co najtrudniejsze, a jednocześnie najbardziej uniwersalne.

Jeśli macie ochotę na melancholijną, spokojną opowieść z japońskim smakiem – warto zajrzeć do „Chibineko”. A gdy skończycie, koniecznie dajcie znać, które z literackich dań skradło Wasze serce.

Dominika Róg-Górecka

czwartek, 5 marca 2026

K-Pop Academy: Klątwa świateł – Mina Finch

#WspółpracaRecenzencka #Jaguar 


To już drugi tom serii „Klątwa świateł” i ponowne spotkanie z pełnym energii światem K‑Pop Academy. Pierwsza część była wdzięczną mieszanką lekkości, humoru i błyskawicznie wciągającej narracji, która działała jak idealny reset po długim dniu. Niosła w dodatku sporo pozytywnych wartości podanych w sposób tak delikatny, że trafiały do odbiorcy niemal mimochodem. Nic dziwnego, że pojawiło się pytanie: czy kontynuacja przyniesie coś świeżego, czy raczej okaże się powtórką, choć wciąż przyjemną, dobrze znanego schematu.


Fabuła drugiego tomu koncentruje się na Nari, jednej z głównych bohaterek. Jak co roku, akademia wybiera uczennicę do prestiżowego występu „Świetliste Solo”, nad którym od dawna krąży złowroga legenda o klątwie odbierającej głos zwyciężczyni. Kiedy wybór pada na Nari, presja natychmiast rośnie, a lęki bohaterki zaczynają przybierać prawdziwy kształt – demony cienia wykorzystują każdą jej wątpliwość. Atmosfera w grupie AURA zaczyna się zagęszczać, a jednocześnie pojawia się boysband VORTEX, który ma ogromny wpływ na dalszy bieg wydarzeń. Sam występ staje się więc czymś więcej niż pokazem talentu – urasta do rangi próby charakteru i walki o jedność całej szkoły.

Wszystko to, co tak dobrze działało w pierwszej części, wraca również tutaj. Narracja jest lekka, płynna i pełna energii, bohaterki nadal mają w sobie tę młodzieńczą radość i naturalność, a fabuła potrafi zaangażować od pierwszych stron. Nie brakuje też znanych i lubianych elementów związanych z koreańską kulturą oraz jedzeniem, które ponownie działają jak smaczna przyprawa do historii  – niby drobny detal, a jednak nadaje całości wyjątkowego klimatu.


Tym razem jednak skupię się na tym, co różni drugi tom od pierwszego. Przede wszystkim zmienia się model walki ze złem. Zamiast klasycznej konfrontacji z demonami pojawia się motyw klątwy, bardziej psychologiczny i subtelny, bazujący na emocjach i presji. To zmiana na plus – dodaje historii głębi i świeżości. Ważny występ oraz obecność innej grupy muzycznej rozszerzają z kolei świat przedstawiony i pozwalają wejść odrobinę głębiej w realia K‑Pop Academy.

Nie zabrakło jednak drobnego minusu. W pewnym momencie bohaterki mają przerwę od szkolnych obowiązków i wracają do domów. Hana zapowiada, że będzie pomagać rodzicom, co brzmi jak świetna okazja, by zajrzeć w jej życie rodzinne. Tymczasem ten wątek rozpływa się w powietrzu – brakuje choć jednej sceny, która pokazałaby tę obiecywaną codzienność. Szkoda, bo mogło to być naprawdę ciekawe uzupełnienie portretu bohaterki.

Zdecydowanie na plus wyróżnia się natomiast stopniowe rozwijanie wątku nowej członkini grupy. Autorka daje dyskretne sygnały, buduje napięcie, ale nie odsłania od razu wszystkich kart. To jeden z tych elementów, które sprawiają, że ma się ochotę natychmiast sięgnąć po kolejny tom – zapowiada się bowiem, że najlepsze dopiero nadejdzie (szkoda, że jeszcze nie jest wydany po polsku!).

Druga część sprawia wrażenie dojrzalszego i lepiej wyważonego. Tempo pozostaje żywe, ale już nie tak gwałtowne jak wcześniej, co pozwala bohaterkom bardziej wybrzmieć. Lekkość opowieści współgra tu z tematem presji, lęku i odwagi, tworząc historię, która bawi, ale też coś po sobie zostawia. Świat akademii wciąż przyciąga swoim blaskiem, a dynamika relacji między bohaterkami działa wyjątkowo naturalnie.

Podsumowując – „Klątwa świateł” to bardzo udana kontynuacja. Zachowuje urok pierwszego tomu, dodając jednocześnie nowe elementy, które wzbogacają serię. Czyta się to szybko, przyjemnie i z uśmiechem, a jednocześnie ma się poczucie, że historia idzie w ciekawym kierunku.

Zakończenie pozostawia apetyt na więcej, a emocje związane z występem tylko potęgują poczucie, że kolejny tom musi przynieść naprawdę mocne wrażenia. Idealna propozycja dla wszystkich, którzy lubią lekkie, ciepłe opowieści z iskrą i muzycznym rytmem w tle – seria niewątpliwie jeszcze pokaże, na co ją stać.

Dominika Róg-Górecka

wtorek, 3 marca 2026

K-Pop Academy: Scena cieni – Mina Finch

#WspółpracaRecenzencka #Jaguar 


Koreańska popkultura szturmem zdobyła serca odbiorców na całym świecie – od k‑drama, przez k‑pop, aż po lekkie, przygodowe serie dla młodszych czytelników. Ostatnio dzieci (i nie tylko!) zachwycają się „k‑popowymi łowczyniami demonów”, więc nic dziwnego, że w tym duchu powstała młodzieżowa seria „K‑Pop Academy”. Pierwszy tom nosi tytuł „Scena cieni” i już sama koncepcja – elitarna szkoła dla przyszłych idolek, w której czają się mroczne byty – zapowiada świetną zabawę.



To rzeczywiście pierwszy tom cyklu. Poznajemy w nim Hany Kim, dwunastolatkę, która właśnie dostała stypendium do najbardziej prestiżowej akademii k‑popu. Na miejscu czekają ją intensywne treningi, rywalizacja, nowe przyjaźnie, a przede wszystkim… „cienie”, czyli mroczne stworzenia żywiące się strachem uczniów. Wraz z nieśmiałą Nari i przebojową Tae Hana staje do walki zarówno z fantastycznymi demonami, jak i z tymi znacznie bardziej ludzkimi – wątpliwościami i tremą.

Przy tej książce bawiłam się dosłownie świetnie! To było odświeżające doświadczenie – w dużej mierze dzięki sympatycznym, wdzięcznym bohaterkom. Z radością obserwowałam, jak autorka konsekwentnie promuje wartości takie jak dobro, współpraca i lojalność. Wreszcie trafiłam na młodzieżówkę, w której nie trzeba cynizmu, by historia była angażująca. Jeśli takie książki czyta dziś młodsze pokolenie, to ja chyba muszę dołączyć do tego czytelniczego klubu. Zdecydowanie odpoczęłam od prozy „tylko dla dorosłych”.

Same przygody są naprawdę ciekawe – szkolna codzienność przeplata się z walką z demonami, tworząc naturalny, równy rytm. Bohaterki rozwijają się jednocześnie na dwóch płaszczyznach: scenicznej i fantastycznej. Choć muszę przyznać, że tego pierwszego trochę mi brakowało – lekcje, treningi, zakulisowe szczegóły akademii pojawiają się raczej we wzmiankach. A przecież to taki wdzięczny temat! Chętnie zajrzałabym do grafiku zajęć Hany i zobaczyła więcej realizmu świata idolskich przygotowań.


Pomysł na walkę z demonami jest wyjątkowo udany. Starcia z cieniami są pomysłowe, energetyczne, a jednocześnie niosą subtelny przekaz o lęku, presji i niepewności. Każda scena ma w sobie jakiś drobny błysk – nieoczywisty ruch, ciekawą zdolność którejś z dziewczyn, symboliczne mrugnięcie. To dzięki temu książkę czyta się z taką przyjemnością.

Narracja jest bardzo przystępna – lekka, pełna humoru, rytmiczna. Rozdziały krótkie, tempo zgrabne, dialogi naturalne. To nie jest książka, która aspiruje do literackiej powagi – i bardzo dobrze! Daje frajdę, odpręża, a przy tym pozostawia po sobie ciepłe uczucie, jak po dobrze spędzonym popołudniu.

Czy są wady? Jasne – to książka adresowana do młodszego odbiorcy. Bohaterki mają dwanaście lat, a więc konstrukcja fabularna jest uproszczona, momentami naiwna. I tak, po raz kolejny „to nastolatki muszą ratować świat przed demonami”. Brzmi znajomo? Owszem. Ale to część konwencji – a w tej historii działa, bo łączy się z tematem odwagi, talentu i pierwszych przyjaźni. Jedyne, czego faktycznie mi zabrakło, to większej liczby momentów wewnętrznej walki Hany – decyzja o stawieniu czoła cieniom pojawia się zbyt szybko.

Na końcu… koreańskie przysmaki! Choć „Scena cieni” nie epatuje kulinariami, każda nawet najmniejsza wzmianka o jedzeniu działa jak impuls do natychmiastowego głodu. Wspomnienia o pikantnych przekąskach, słodkich bułeczkach czy aromatycznych zupach robią atmosferę absolutnie nie do podrobienia. Koreańska kuchnia ma w sobie coś niewiarygodnie przytulnego i energetyzującego jednocześnie – swoisty „comfort food”, który idealnie współgra z vibem całej historii. Gdy tylko pojawia się w tle, świat książki ożywa jeszcze bardziej: staje się cieplejszy, bardziej kolorowy i… smaczniejszy. Jestem absolutnie zakochana w tym aspekcie – i błagam, niech w kolejnych tomach będzie go jeszcze więcej!

Podsumowując: „Scena cieni” to świetny start serii – ciepły, energiczny i pełen wyobraźni. Idealny dla młodszych czytelniczek, które marzą o scenie i przyjaźniach rodzących się mimo presji, ale też dla starszych, którzy szukają lekkiej, poprawiającej nastrój historii.

Na koniec: polecam z całego serca! Jeśli lubicie k‑popową estetykę, mieszankę szkolnego życia i fantastyki oraz opowieści o odwadze – sięgnijcie koniecznie. A jeśli przeczytacie, wróćcie i napiszcie, która scena walki była Waszą ulubioną oraz jakie jedzenie dodalibyście do fabuły. Chętnie podyskutuję!

Dominika Róg-Górecka

sobota, 28 lutego 2026

Stalowe skrzydła – Angelika Grajek

#Reklama #WydawnictwoMięta


Fantastyka potrafi mieć różne funkcje – czasem służy wyłącznie rozrywce, innym razem fikcyjne wydarzenia stają się metaforą naszej rzeczywistości, a bywa, że jedno i drugie splata się w mocno emocjonalny warkocz. Jak było tym razem? „Stalowe skrzydła” zaczynają się jak mroczna baśń o zniewoleniu i uprzedzeniach, a z czasem odsłaniają bardziej uniwersalne pytania o cenę wolności i o granice lojalności.


Fabuła – z jednej strony klasyczna, z drugiej z paroma oryginalnymi motywami. Karhu, młody centaur, zostaje wzięty do niewoli i zmuszony do służby w ponurej rezydencji Ynys Grug należącej do rodu Valerisów. Tam zaprzyjaźnia się z Edlynne, córką okrutnego hrabiego. Gdy ojciec obiecuje rękę dziewczyny „potworowi w ludzkiej skórze”, nadarza się okazja do ucieczki. Dwoje bohaterów rusza w drogę przez świat zdominowany przez żelazo i parę, gdzie magia jest zakazana, a istoty mityczne – prześladowane. Brzmi znajomo? Tak, to opowieść drogi, ale z rzadko spotykanym ujęciem perspektywy centaura oraz z akcentem na traumę i odzyskiwanie sprawczości.

Co to była za książka?! Dawno nie czytałam aż tak przejmującej lektury. Pierwsze rozdziały są doprawdy przerażające – nie tylko przez konkret zdarzeń, ale przez sposób, w jaki nakładają się na siebie wstyd, odrętwienie i duszne „nie da się”, które znają ofiary przemocy. Losy bohaterów są dotkliwe, a ich emocje – gęste. Na początku było tak intensywnie, że aż ciężko mi się czytało – jakby ktoś otworzył drzwi do zbyt małego pokoju bez okien i kazał w nim pobyć chwilę dłużej, niż to komfortowe. Edlynne jest ofiarą – i to przez prawie całe swoje życie. To, jak cierpi, a jednocześnie nie robi nic, by to zmienić, uderza podwójnie, bo Grajek nie robi z tego sensacji; raczej pokazuje znane mechanizmy. To jest dark fantasy – nie dlatego, że wszędzie krew, tylko dlatego, że ciemno tam, gdzie zwykle oczekujemy światła.

"Gdyby ktoś miał możliwość choć raz spojrzeć na świat oczami Edlynne Addeline Valeris, nie dostrzegłby nic prócz odcieni szarości. Gęstego jak cukrowy syrop welonu utkanego ze smutku, strachu i samotności. W jej życiu nie było miejsca na radość".

Przechodząc do bohaterów – mają bardzo ciekawą kreację. Karhu to postać, której godność jest praktyką dnia codziennego. Edlynne z kolei – zahukana i pełna poczucia winy – ma swój cichy kręgosłup; długo go nie widać, ale jest. Dość szybko zaczęłam im kibicować, bo niesprawiedliwość, która ich dotyka, jest ogromna, a jednocześnie w ich wyborach migocze zwyczajne dobro – nie papierowe, nie słodkie, tylko uparte, czasem milczące. Ten kontrast z opisanym światem pracuje świetnie.


A świat… jest bardzo mroczny, okropny i – tak – nieakceptowalny. Czy można znaleźć w nim coś z naszego? Niestety tak. Dehumanizacja „innych”, społeczna zgoda na przemoc, retoryka porządku jako przykrywka dla opresji – to brzmi aż nazbyt znajomo. Nie do końca przemówił do mnie sam konstrukt uzasadniający dyskryminację (w sensie – polityczna i ideologiczna podbudowa konfliktu mogłaby być pełniejsza), ale już przebieg opresji jest boleśnie wiarygodny. Świat żelaza i pary daje potencjał na mocniejszy, steampunkowy pazur – w tym tomie to raczej szkic, lecz taki, który obiecuje rozbudowę.

Porusza też historia rodzinna głównej bohaterki. Niespełnienia, tajemnice trzymane w mahoniowych szufladach, żałoba po bracie – wszystko to składa się na portret kogoś, kto wciąż próbuje zasłużyć na uwagę, a dostaje tylko ciszę albo krzyk. I choć mam wrażenie, że najbardziej soczyste odkrycia z tego pola są jeszcze przed nami, już teraz dostajemy kilka zgrabnych „smaczków”, które zmieniają perspektywę. To, co na początku wygląda jak koszmar pozbawiony sensu, powoli znajduje swoje wyjaśnienia – nie uniewinnienia.

"Wolność, nadzieja, siła, wiara, ufność, strach. Tyle słów rozbrzmiewało w jego żyłach, umyśle, grało mu w sercu. Pojęcia, które pomimo odmiennych definicji zaczęły nakładać się na to samo znaczenie".

Ciekawie zbudowany jest też bieg akcji. Startujemy w miejscu klaustrofobicznym, gdzie dzieje się mało, ale emocje aż wrzą – a potem wszystko się zmienia i opowieść nabiera dynamiki. To nie jest rollercoaster; to raczej trasa o zmiennym nachyleniu: raz duszne korytarze Yiyns Grug, raz szerokie trakty, na których każda decyzja zostawia ślad. Zmiana tempa jest celowa i sensowna – gdy bohaterowie wreszcie ruszają, stawka zaczyna rosnąć, a ich wybory przestają być prywatne.


Jeśli miałabym szukać na siłę jakiejś wady, to właśnie przeraża mnie opisany w świecie mrok – jest go tak dużo, i to w prawie każdym bohaterze, że momentami lektura męczyła nie przez styl, lecz przez emocjonalny ciężar. Rozumiem zamysł, kupuję konsekwencję, ale potrzebowałam oddechu – scen, które dają światłu chociaż szparę, by zupełnie nie popaść w mrok.

Motyw centaura w jednej z ról pierwszoplanowych okazał się świetnym „przewietrzeniem” konwencji. Perspektywa innego ciała – jego ograniczeń, siły, godności – dodaje scenom fizyczności i symbolicznej głębi. Podobało mi się też, że wątek „romantasy” został jedynie zasygnalizowany – bez przejmowania sterów. Z kolei motyw „złotej klatki” jest rozpisany z wyczuciem: nie chodzi o błyskotki, tylko o te wszystkie udogodnienia, które potrafią być kajdanami gorszymi, niż prawdziwa przemoc.

Podsumowując – „Stalowe skrzydła” to mroczna, emocjonalna opowieść o ludziach i nieludziach, którzy uczą się, że wolność nie spada z nieba; trzeba ją wywalczyć. Pierwszy tom jest raczej preludium niż symfonią: ustawia figury, jasno nazywa stawkę, zostawia obietnice. Jeśli lubisz opowieści drogi, zakazane przyjaźnie i moralne dylematy, koniecznie sięgnij po ten tytuł.

Dominika Róg-Górecka

piątek, 27 lutego 2026

Białoksiężnik. Powrót – Lucy Windy Waters

#WspółpracaRecenzencka #Lucy Windy Waters


Fantastyka była moją pierwszą czytelniczą miłością Jednak z biegiem lat przestałam jednak dawać gatunkowi taryfę ulgową; dziś patrzę bardziej krytycznie, sprawdzam spójność, tempo, psychologię i to, czy obietnice z opisu nie są przypadkiem marketingowym konfetti. „Białoksiężnik. Powrót” przyciągnął mnie od pierwszego zdania – miał być mroczny, wielogatunkowy i odważny w emocjach. I wiecie co? W dużej mierze taki właśnie jest.


Głównym bohaterem jes Alexa – chłopaka z darem, który bardziej przypomina przekleństwo niż supermoc. Po przejściach, z traumą, zbyt często zaglądający do kieliszka, usiłuje nie rzucać się w oczy, dopóki los nie zetknie go z Neją – jego przeciwieństwem: spokojną, ułożoną, ale również noszącą w sobie coś, czego boi się dotknąć. W tle znikają pracownicy miejskiego archiwum, śledztwo prowadzi policjantka Iris Hant, a struny zza kurtyny pociągają gracze grubszego kalibru – charyzmatyczny dyrektor archiwum Ludvik von Dern, tajemniczy Kir i mapa Shaitani Shahar, której szukają niemal wszyscy. Nad tym wszystkim krąży tajemniczy zakon, a granica między „naszym” miastem a obcym wymiarem wydaje się podejrzanie cienka. Taki szkic dostajemy w oficjalnych opisach – i faktycznie, to nie jest „kolejna historia o magii”, tylko miks losów, wyborów i konsekwencji, które mogą ocalić albo zniszczyć.

Zanim jednak otworzycie książkę – ostrzegam: można się zakochać w samym wydaniu. Okładka błyszczy subtelnymi elementami, a brzegi są barwione tak, że tom wygląda jak eksponat z półki „dla gości i na pokaz”. To jeden z tych tytułów, przy których ręka sama sięga po telefon, żeby cyknąć zdjęcie na półce. Jeśli liczy się dla Was estetyka – nie przejdziecie obok obojętnie.

"Jesteś pewien, że chcesz poznać prawdę? […] To podroż w jedną stronę".


Świat wykreowany przez autorkę jest ciekawy i – co dla mnie kluczowe – pomysłowy. Nie dostajemy jednak instrukcji obsługi na starcie. Sekrety odsłaniają się powoli, często półsłowami; kilka z nich pozostaje mglistych aż do finału. To bywa zaletą: napięcie rośnie, poczucie „co tu się właściwie dzieje?” pracuje jak dodatkowy motor, a rozdziały klikają się jeden po drugim. Bywa też, że to balans na granicy chaosu – nigdy do końca nie wiadomo, na której płaszczyźnie wylądujemy za pięć stron. Część recenzentów zwraca uwagę na to samo: ambicja konstrukcji i mnogość wątków potrafią wciągnąć, ale momentami dominują nad klarownością ekspozycji.


Bohaterowie? Klasyczny duet zmuszony do współpracy. Iskra pojawia się szybko, lecz oboje – z różnych powodów – próbują trzymać się na dystans. To motyw tyleż znany, co lubiany: docinki, podszyte czułością przekomarzanki, ostrożne wycofania, a pod spodem strach przed bliskością. Nie ma tu wielkiej rewolucji, ale jest solidny „slow burn”. Jeśli kochacie relacje, które rosną na ironii i małych gestach, znajdziecie tu swoje momenty – a jednocześnie narracja nie osuwa się w romans jako główną oś. To wrażenia spójne z głosem czytelników, którzy akcentują zarówno napięcie między postaciami, jak i szerszy ciężar historii.

Akcja pędzi – i to w wielu kierunkach naraz. Mamy ulice, zaułki i bary rodem z urban fantasy; mamy śledztwo z policyjnym tropieniem; mamy starcia, w których iskry lecą dosłownie, i sceny romantyczne, gdy bohaterom miękną kolana. Do tego przebitki z innej rzeczywistości i elementy, które spokojnie można by dokleić do lekkiego SF. Ta wielogatunkowość jest wpisana w książkę już na poziomie opisów wydawcy i ofert księgarń: fantastyka przenika się z kryminałem, przygodą, a nawet thrillerem emocji. Dla części czytelników to będzie największy atut – brak nudy, ciągłe zwroty – dla innych paliwo do narzekań na „za dużo naraz”. Ja bawiłam się dobrze, choć miejscami czułam, że jeden-dwa oddechy więcej podniosłyby wagę kulminacji.

Dominika Róg-Górecka
"Możesz wszystko. Tylko nie wierzysz, że możesz".


Jeszcze słówko o konstrukcji: „Białoksiężnik” gra emocjami wprost. Trauma nie jest dekoracją, tylko osią motywacji; dylematy moralne nie są kwiatkiem do kożucha. To książka o przeznaczeniu – o tym, co nas kształtuje, i o cenie, jaką płacimy, gdy raz powiemy „tak” sile większej niż my sami. Stąd również obecność zakonu, tajemniczych map i figurek graczy o niejasnych intencjach – wszystkie te elementy budują atmosferę „opowieści o wyborach” bardziej niż „parady efektów”. Ten ton przewija się zarówno w oficjalnych materiałach, jak i w wielu opiniach czytelników.

A co nie do końca zagrało? Miejscami miałam ochotę powiedzieć: „mniej znaczy więcej”. Przy tylu wątkach każda dodatkowa scena to walka o uwagę – i czasem wygrywa efekt „szumu narracyjnego”. Parę tajemnic, które miały być oszałamiającymi odkryciami, broni się raczej nastrojem niż logiką; kilka postaci pobocznych prosi się o odrobinę więcej uwagi. Z drugiej strony – to pierwszy tom cyklu. W urban fantasy zwykle dopiero kolejne części przynoszą klarowniejszą mapę uniwersum i porządkują szeregi. Tutaj też można liczyć na rozwinięcie: zapowiedzi serwisów książkowych i wpisów czytelników sugerują dalszy ciąg historii.

Podsumowując: „Białoksiężnik. Powrót” to udany debiut, który łączy klimat mrocznego miasta z mistycznym sznytem i emocjonalnym rdzeniem. Fabularnie to jazda bez trzymanki – z potknięciami w czytelności, ale bez dłużyzn, które zabijają przyjemność. Estetycznie – perełka na półce, zwłaszcza w pięknej oprawie z barwionymi brzegami. Jeśli lubicie urban fantasy z domieszką śledztwa, gry frakcji i „slow burnem” w relacji głównych bohaterów, będziecie zadowoleni. A jeśli w literaturze szukacie przede wszystkim klarowności świata i domknięcia wątków – nastawcie się na cierpliwość i otwarty finał.

czwartek, 26 lutego 2026

Kubuś i pies – Jakub Tylman

#WspółpracaRecenzencka #WydawnictwoPapilon 


Mali bohaterowie w książkach dla dzieci mają w sobie coś z przewodników po codzienności. Nie ruszają w wielkie wyprawy na koniec świata, za to uczą się i dojrzewają w sytuacjach, które dobrze znamy z własnych mieszkań, przedszkolnych korytarzy czy rodzinnych spacerów. I właśnie w tym tkwi ich siła – historie oparte na zwykłych chwilach pomagają najmłodszym oswoić emocje, nazwać pragnienia, a nawet odrobinę wyprzedzić życie, zanim ono samo zaskoczy ich jakąś nowością. „Kubuś i pies” idealnie wpisuje się w ten nurt, serwując młodym czytelnikom czułą, bliską i mądrą opowieść o marzeniu, które ma cztery łapy i merdający ogon.



Fabuła jest prosta, ale bardzo angażująca. Poznajemy Kubusia – wesołego chłopca, który kocha zwierzęta całym sobą. Na razie ma tylko pluszowego pieska Tobiego, jednak w głębi serca marzy o prawdziwym przyjacielu. Gdy pewnego dnia odwiedza z rodzicami schronisko, widzi psy czekające na dom.

Ta książka jest się idealnym punktem wyjścia dla rodzin, które same rozważają adopcję zwierzaka. Ale nie trzeba planować od razu wizyty w schronisku – opowieść świetnie nadaje się również jako wprowadzenie do rozmów o zwierzętach domowych w ogóle. O empatii, potrzebach innych istot i o tym, że opieka nad pupilem to coś więcej niż przytulanie i zabawy. Chociaż tak między nami – istnieje pewne ryzyko, że dziecko po lekturze zacznie wyjątkowo intensywnie przekonywać wszystkich domowników, że pies koniecznie jest mu potrzebny do życia.

Książka porusza naprawdę ważne tematy: codzienne obowiązki przy zwierzaku, rytm opieki, konsekwencję i wrażliwość. Jednocześnie pokazuje, że zanim zdecydujemy się na adopcję, warto zrobić małą próbę generalną – pomóc sąsiadom w wyprowadzaniu psa, zobaczyć, czy damy radę codziennym spacerom i czy radość nie zniknie po tygodniu. To praktyczne, sensowne i bardzo życiowe.


Z drugiej strony – część wątków pojawia się tylko w formie krótkiego muśnięcia. Nie ma tu mowy o kosztach, szkoleniu, czy trudnych zachowaniach. Oczywiście, to książka dla dzieci, a nie poradnik. Niemniej warto mieć świadomość, że historia podkreśla głównie miłe aspekty – bliskość, radość, entuzjazm – podczas gdy te bardziej wymagające dopowiada już dorosły.

Na końcu książki znajduje się też zestaw porad – i to świetny pomysł. Ta część jest mniej bajkowa, za to konkretna i bardzo przydatna. Świetnie sprawdzi się zwłaszcza w rodzinach, gdzie jest i młodsze, i starsze dziecko: jedni chłoną fabułę, drudzy analizują wskazówki. Połączenie idealne.

Całość ma ciepły klimat – Kubuś to sympatyczny chłopiec, pełen dobrej energii, który naprawdę chce się opiekować zwierzakiem. Jest w nim coś, co może stać się domowym „odniesieniem”: gdy zrobi się trudniej, można przypomnieć, że bohater też uczył się krok po kroku. Bez presji, za to z wielkim sercem.

Ilustracje są śliczne – miękkie, jasne, o eseistycznym zacięciu. Nie są tylko dekoracją. Każda scena dopowiada emocje, prowadzi wzrok i buduje atmosferę, w której łatwo się rozgościć. Widać, że ilustratorka postawiła na subtelność, która nie przytłacza, a jednocześnie mocno wspiera opowieść.

Podsumowując: „Kubuś i pies” to książka mądra, czuła i pełna bliskości. Idealna dla rodzin stojących u progu decyzji o adopcji psa, ale też dla wszystkich, którzy chcą nauczyć dzieci empatii i odpowiedzialności w lekki, niewymuszony sposób. Ma drobne uproszczenia, ale jeśli potraktujemy ją jako początek rozmowy – sprawdza się świetnie.

Jeśli myślicie o czworonogu, zacznijcie od rozmowy, potem przeczytajcie tę książkę wspólnie, a później… wybierzcie się na spacer z psem sąsiadów. Przygoda może zacząć się dużo wcześniej, niż się spodziewacie.

Dominika Róg-Górecka

środa, 25 lutego 2026

Zapiski z Kociego Kraju – Lao She

#WspółpracaRecenzencka #WydawnictwoYumeka 



Lubię sięgać po literaturę wykraczającą poza moje czytelnicze nawyki – zwłaszcza taką, która otwiera okno na nowe perspektywy kulturowe. W ostatnich latach dużo czasu spędziłam w prozie japońskiej i koreańskiej, natomiast twórczość chińska pozostawała dla mnie wciąż nieodkrytym obszarem. Sięgnięcie po „Zapiski z Kociego Kraju” Lao She okazało się więc decyzją idealnie wpisującą się w potrzebę poszerzania literackich horyzontów. Tym bardziej że polskie wydanie – przygotowane na rok 2026 – przywraca czytelnikom jedną z najbardziej osobliwych i oryginalnych dystopii XX wieku.


Fabuła powieści jest pozornie prosta, choć prowadzona w sposób, który nieustannie podważa nasze oczekiwania. Narrator rozbija się statkiem kosmicznym na Marsie i trafia do kraju zamieszkanego przez istoty o kocich rysach. Wprowadzany przez Skorpiona – właściciela plantacji „liści kocimiętki” – stopniowo odkrywa mechanizmy funkcjonowania społeczeństwa, w którym edukacja stała się farsą, instytucje publiczne uległy degradacji, a scenę polityczną zdominowały bezproduktywne bójki. Z czasem pozorna groteska przekształca się w obraz pełzającej katastrofy.

Warto zacząć od końca – dosłownie. Posłowie i noty tłumaczki, Magdaleny Stoszek‑Deng, znacząco podnoszą wartość lektury. Objaśniają historyczne tło powstania powieści i mechanizmy ironii, które mogły pozostać nieczytelne bez odpowiedniego kontekstu. To przykład przekładu, który nie tylko oddaje styl oryginału, lecz także proponuje czytelnikowi potrzebny klucz interpretacyjny. Dzięki temu „Zapiski…” ujawniają swoją wielowarstwowość i jasno sygnalizują, że fantastyczna fasada jest przede wszystkim środkiem, nie celem.

Sam tytuł powstał w okresie rewolucji kulturalnej, której ofiarą padł autor. Patrząc na tę książkę z tej perspektywy – jest niesamowita. Zawiera wiele cennych spostrzeżeń, całe morze ironii i ukrytej krytyki.

Oś satyryczna powieści staje się szczególnie wyrazista, gdy zrozumiemy, że pozorne „wychwalanie” Chin – w ustach bohaterów czy w opisach instytucji – ma charakter przewrotnie ironiczny. Lao She stworzył „koci kraj” jako krzywe zwierciadło, a jego dystopia została ukształtowana przez doświadczenia autora oraz procesy społeczno‑polityczne, które go ostatecznie dotknęły: degradację, prześladowania, a w końcu tragiczny los w okresie rewolucji kulturalnej. Ta wiedza wydobywa z powieści precyzyjnie zakodowaną krytykę marazmu, korupcji i stagnacji.

Elementy najbardziej niepokojące pojawiają się w opisach uzależnienia społeczeństwa od „liści kocimiętki”, oczywistej metafory opium. Mechanizm uzależnienia jest tu czymś więcej niż społeczną chorobą – to fundament całej cywilizacji, symbol jej dekadencji i rezygnacji z podmiotowości. Wizja ta działa jak ostrzeżenie przed tym, co dzieje się z państwem i jednostką, kiedy nałóg staje się podstawą porządku społecznego. Groteska przechodzi w alegorię, która – mimo swojej formy – ma wymiar niezwykle realistyczny.

W tym świetle staje się jasne, że komponent science fiction pełni funkcję dekoracji – przestrzeni, w której można bezpiecznie przedstawić krytykę polityczną i cywilizacyjną. Dla czytelników oczekujących pędu fabuły i klasycznej przygody SF powieść może okazać się zaskakująco statyczna. To jednak świadomy wybór: „Zapiski…” wykorzystują fantastykę jako narzędzie, nie jako motor akcji.

Narrator pozostaje obserwatorem – nieco zdystansowanym, metodycznym, analizującym. Język jest oszczędny, pozbawiony emocjonalnej przesady. Dzięki temu rosnące w czytelniku poczucie niepokoju ma charakter bardziej intelektualny niż instynktowny. Ten chłód bywa interpretowany jako słabość narracyjna, ale w istocie wzmacnia przekaz: powolność i monotonia stanowią odzwierciedlenie świata, który popada w stagnację. W ten sposób ironia miesza się z pesymizmem, a dydaktyczny wymiar utworu zyskuje nieoczywistą intensywność.

Ostatecznie „Zapiski z Kociego Kraju” to powieść nietuzinkowa, a jej siła tkwi w połączeniu formy satyrycznej z kulturowym i historycznym ciężarem. To literatura, którą należy czytać w kontekście – i której aktualność, mimo upływu niemal wieku, zaskakuje. Polskie wydanie (Yumeka, 2026) stanowi ważny krok w przywracaniu kanonicznych dzieł literatury chińskiej szerszemu odbiorcy i pokazuje, jak uniwersalne potrafią być ostrzeżenia ukryte w antyutopiach.

Na koniec – jeśli cenisz prozę, która wykorzystuje fantastykę jako narzędzie do komentowania rzeczywistości, „Zapiski z Kociego Kraju” będą lekturą w pełni satysfakcjonującą. Warto sięgnąć po nie w momencie, gdy masz ochotę na literaturę bardziej wymagającą interpretacyjnie.

Dominika Róg-Górecka

Tu mnie znajdziesz

Mikser Kulinarny - przepisy kulinarne i wyszukiwarka przepisów Follow my blog with Bloglovin
Copyright © 2018 Recenzje na widelcu
| Distributed By Gooyaabi Templates