Featured

sobota, 10 października 2026

Emirat to my. Jak talibowie odbijali Afganistan – Jagoda Grondecka

#WspółpracaRecenzencka #wydawnictwoCzarne


"Emirat to my. Jak talibowie odbijali Afganistan" to książka, która budzi skrajne emocje. Ma albo bardzo dobre oceny (tych jest większość), albo bardzo niskie. Dlatego sięgnęłam po nią z całkiem sporymi oczekiwaniami. Czy im sprostała?


Jagoda Grondecka jest w Afganistanie, gdy opuszczają go Amerykanie. Relacjonuje przebieg wydarzeń, rozmawia ze świadkami i zagląda tam, gdzie nie każdy miałby odwagę. Po prostu jest na miejscu. Efektem tego jest 344-stronicowy reportaż wydany nakładem wydawnictwa Czarne.

Czym się wyróżnia? Przede wszystkim jest bardzo szczegółowy. Autorka przykłada wagę do detali, porusza różne wątki i prezentuje temat z odmiennych perspektyw. Dzięki temu jej książka jest bardzo złożona, ale też momentami przeładowana informacjami. Nie wszystkie tematy wciągają tak samo, nie zawsze też utrzymywany jest porządek chronologiczny.

Nie zmienia to jednak faktu, że autorka stara się przedstawić czytelnikowi mniej oczywistą perspektywę całej operacji. Unika jednoznacznych ocen, ale pozwala „mówić” faktom (choć nie wszystkim. Muszę przyznać, że nie jestem ekspertką w temacie, ale udało mi się wyłapać jeden wątek, który został przywołany nie w pełni, co znacząco zmieniło jego wydźwięk).

Dla mnie najbardziej wartościowymi fragmentami były rozmowy z ludźmi. To ich perspektywa interesuje mnie zawsze najbardziej. Czytelnik może poznać punkt widzenia osób, których to wszystko najbardziej dotknęło, co nie zawsze jest zgodne z narracją promowaną w mediach.

Właśnie dlatego uważam, że jest to wartościowa i ciekawa publikacja, która pozwala lepiej zrozumieć sytuację w Afganistanie.

Dominika Róg-Górecka

poniedziałek, 21 września 2026

Nie ma jak u mamy – Magdalena Witkiewcz

#Współpraca recenzencka #Wydawnictwo Flow


Po przeczytaniu książki „Szczęście pachnące wanilią” praktycznie od razu sięgnęłam po „Nie ma jak u mamy”. A u mnie oznacza to jedno - powieść bardzo mi się podobała!


Kolejny tom i kolejne problemy bohaterów. Tym razem Milaczek musi na nowo ułożyć sobie w głowie swoje podejście do pewnych tematów. Tego samego chciałby Bachor dla pewnego gagatka. A do tego mamy kilka nowych bohaterek, których przypadkowe spotkanie naprowadza na właściwe tory.

Ponieważ recenzja poprzedniego tomu pojawiła się dosłownie wczoraj, dziś skupię się na różnicach. „Nie ma jak u mamy” to czwarty tom serii „Dobre myśli”. Zanim jednak przejdziemy do tego, co wyróżnia ten tom, krótkie przypomnienie cech wspólnych. „Nie ma jak u mamy” ponownie wyróżnia lekka narracja: bardzo przystępna, wręcz potoczna, pełna zabawnych, nieoklepanych zwrotów. Jest tu też ciepły klimat, który sprawia, że czytelnikowi jakoś lepiej robi się na sercu. Z pewnością są to tytuły, które osłodzą nawet pochmurny, deszczowy dzień.

A co jest inaczej? Przede wszystkim… książka dzieje się 10 lat później! Naprawdę! Gdy o tym przeczytałam, początkowo nie mogłam uwierzyć. Tyle chwil… w których nie towarzyszyliśmy bohaterkom. Aj! Wielka szkoda.

W „Nie ma jak u mamy” jest więcej Milaczka. O ile wcześniej pojawiał się i znikał (że momentami aż zapomniałam o tej historii), to tutaj towarzyszy nam cały czas. I bardzo dobrze, bo jej opowieść jest bardzo ciekawa. Zniknęły za to inne bohaterki. Nie poznamy dalszych losów Ady i innych mamuś. Ich miejsce zajmują kolejne kobiety z małymi dziećmi. O ile nie mam nic do zarzucenia nowym opowieściom – bo te są naprawdę interesujące, to szkoda mi wcześniejszych postaci, które zdążyłam polubić.


To z kolei prowadzi do kolejnego wniosku – „Szczęście pachnące wanilią” skupiało się na wczesnym macierzyństwie. Tutaj też mamy sporo młodych mam, ale pojawia się też więcej innych tematów. Jakby nie patrzeć, Bachor to już młoda kobieta! A co za tym idzie, mierzy się z zupełnie innymi wątpliwościami niż jeszcze 10 lat wcześniej.

Macierzyństwo wciąż jest bardzo ważne, ale… od drugiej strony. Podczas gdy wcześniej bohaterki skupiały się na wychowywaniu dzieci, teraz w dużej mierze poruszany jest wątek kontaktu z ich matkami. To bardzo ciekawy pomysł. Bo z jednej strony autorka porusza się w obrębie tych samych zagadnień (które stanowią o unikatowym charakterze tej serii), ale prezentuje je zupełnie inaczej.

„Nie ma jak u mamy” to czwarty i na razie ostatni tom serii. Mam jednak nadzieję, że wraz ze wznowieniem cyklu autorka zdecyduje się kontynuować opowieść. Bo takich historii nigdy dość!

Dominika Róg-Górecka

Szczęście pachnące wanilią – Magdalena Witkiewicz

#WspółpracaRecenzencka #WydawnictwoFlow



Czytając tę książkę, czułam, jakbym spotkała się z koleżankami. I to takimi, z którymi mam wiele wspólnego! Nie tylko z przejęciem śledziłam ich losy, ale też dopingowałam im całym sercem. A najdziwniejsze jest to, że na początku zupełnie nie „czułam” tej opowieści…


Nikomu, kto lubi literaturę obyczajową (przynajmniej w Polsce), nie trzeba przedstawiać Magdaleny Witkiewicz. To autorka, która nie dość, że ma na swoim literackim koncie całe mnóstwo publikacji, to jeszcze prowadzi własne wydawnictwo. Ale wyróżnia ją przede wszystkim styl pisania. Narracja, która jednocześnie bawi, wzrusza i skłania do myślenia.

„Szczęście pachnące wanilią” to trzeci tom serii „Dobre myśli”. Oczywiście wiem to teraz, po przeczytaniu części trzeciej i czwartej. Bo wcześniej nie miałam o tym pojęcia. O dziwo, po paru pierwszych stronach dziwne uczucie wkroczenia w sam środek akcji zniknęło. Przestałam się czuć nieswojo, za to zaczynało mi się robić coraz cieplej na sercu.

W tej części poznajemy Adę, właścicielkę małej cukierni, która jakimś cudem przyciąga do siebie te osoby, które powinna. Są to zazwyczaj młode kobiety, w większości świeżo upieczone matki (nie zawsze pierwszy raz). Jest tu też Milaczek, czyli jedna z garstki bohaterek, które pojawiają się w każdej książce z tej serii. Jednak nie ma jej tu za dużo. Czasem znikała na wiele stron, ustępując miejsca szeroko rozumianemu macierzyństwu.


To chyba najmocniejszy aspekt tej powieści – kobiecość, ale nie ta idealna, nie ta z reklam czy poradników motywacyjnych. W tej książce mamy szarą rzeczywistość samotnego macierzyństwa, rachunki czy ciągłe uczucie, że jest się złą matką… Jednym słowem: problemy.

Jednocześnie powieść napisana jest w dość specyficzny sposób. Miałam wrażenie, jakby był to kontrolowany potok myśli, taki strumyczek, który płynie niczym dobra anegdota na spotkaniu koleżanek.

Zarówno narracja, jak i poruszane tematy sprawiają, że jest w tej książce dużo szczerości, dużo codzienności i tematów, które są bliskie wielu kobietom. I to prowadzi do pierwszej myśli – sięgając po tę książkę, miałam wrażenie, jakbym spotkała się z przyjaciółkami, kobietami z krwi i kości, jakbym poznawała prawdziwe losy fajnych, zakręconych kobitek. A przynajmniej tego bym chciała. Bo chociaż autorka lubi fundować swoim bohaterkom burze problemów, to zawsze wręcza też parasolkę i ciepłe słowo na drogę. „Szczęście pachnące wanilią” to opowieść ciepła, napawająca czytelnika wiarą w lepsze jutro.

Być może gdyby nie to, że jestem mamą małego dziecka, nie odebrałabym tej powieści tak pozytywnie. Ale na tym etapie mojego życia poczułam, że ta powieść trafiła dokładnie w moje potrzeby. Z pewnością sięgnę po wcześniejsze części!

Znacie tę serię? I czy zdarzyło się Wam czytać powieść, która idealnie wpasowała się w Waszą codzienność?

Dominika Róg-Górecka

czwartek, 3 września 2026

Gabinet doktora Spinozy – Sosuke Natsukawa

#WspółpracaRecenzencka #Flow books


Przeczytałam już sporo japońskich książek, a mimo to dałam się zaskoczyć! Spodziewałam się czegoś ciepłego, pełnego refleksji, która wynika z chłodnej, oszczędnej narracji. A dostałam coś zupełnie innego, chociaż… nie do końca. Jeśli zastanawiacie się, jak to jest z tym „Gabinetem doktora Spinozy”, zapraszam do czytania!



Tetsuro Omachi jest lekarzem, którego chyba każdy z nas chciałby spotkać w gabinecie. Empatyczny, mądry, oszczędny w słowach, za to z głową pełną pomysłów. Śmiało mógłby zdobywać uznanie, przeprowadzając najważniejsze zabiegi w znakomitych szpitalach, on jednak nagle rezygnuje ze świetlanej kariery i zatrudnia się w małej placówce. Co więcej, jest to miejsce specjalizujące się w opiece paliatywnej, a każdy lekarz świadczy pomoc chorym zarówno w placówce, jak i w ich mieszkaniach. Jednym zdaniem: jest to równie żmudna, co mało prestiżowa praca.

Co mnie zaskoczyło w tej książce? Po pierwsze: ilość wiedzy. Czytelnik towarzyszy lekarzom podczas pełnienia przez nich obowiązków. Poznajemy zarówno pacjentów, jak i szczegóły dotyczące zabiegów medycznych. Profesjonalnej nomenklatury jest tu co niemiara – medycyna nie jest tu tylko tłem, to ważny element fabuły.

Po drugie: chociaż motywem przewodnim jest opieka paliatywna – często związana z nowotworami – książka nie jest przesadnie przytłaczająca. Sporo w niej przemyśleń, również filozoficznych, jednak nie dołuje, a daje do myślenia.

Również zaskakujący jest sam klimat – chociaż narracja jest prowadzona w sposób, którego się spodziewałam, to jednak nie mamy tutaj ciepłej atmosfery, nie mówiąc już o przytulności. To opowieść o trwaniu, o przemijaniu, o leczeniu nie tylko ciała, ale też duszy. W książce czuć ciężar lekarskiej codzienności, bywa trudna, bywa monotonna, ale też przeplatają ją chwile beztroski.


Zdziwiła mnie też sama fabuła – jak wspomniałam dosłownie zdanie wcześniej – jest to historia o codziennej pracy lekarza. I w zasadzie tyle. Nie ma tu wielkich zwrotów akcji, zaskakujących puent ani intrygujących wydarzeń. Po prostu: wizyty lekarskie, zabiegi, lunche. Miałam wrażenie, że przeszłość lekarza była mimo wszystko ciekawsza od bieżącej opowieści, a to, co się nie wydarzyło, a mogło się wydarzyć, również wzbudziłoby więcej emocji.

To, co mnie lekko irytowało, to kolejne osoby powtarzające, że są „fanami” tego lub innego lekarza. To uwielbienie pojawiało się kilka razy, ale zasadniczo nie wnosiło nic do fabuły.

Na uznanie zasługuje za to napisanie książki w zupełnie innym gatunku. Wcześniejsze książki, które zostały przetłumaczone na język polski, to tytuły młodzieżowe. Seria „O kocie, który…” ma zupełnie inny charakter. Jest lekka, szalona, pełna zaskakujących zwrotów akcji. Ta publikacja należy do gatunku literatury pięknej – i ta zmiana wyszła autorowi bardzo dobrze.

Dlatego uważam, że „Gabinet doktora Spinozy” to tytuł specyficzny. Nie pędzi, nie wciąga, ale ma w sobie to coś, co sprawia, że chce się tę książkę czytać (nawet jeśli nie jednym tchem). Warto zwrócić na nią uwagę!

Dominika Róg-Górecka

czwartek, 20 sierpnia 2026

Dom na skraju magii – Ben Mantle, Amy Sparkes

#WspółpracaRecenzencka #WydawnictwoKropka



Jeśli jeszcze nie czytaliście tej serii, to Wam zazdroszczę! Dlaczego? Bo "Dom na skraju magii" to niesamowita, magiczna i zupełnie nieprzewidywalna przygoda, w której dosłownie wszystko jest możliwe!


Poznajcie w niej Dziewiątkę – sierotę i złodziejkę, która ponad wszystko pragnie odmienić swój los. Nagle w jej życiu pojawia się magiczny dom oraz jego nietuzinkowi mieszkańcy i tylko ona może im pomóc.

Dlaczego warto sięgnąć po tę serię: 
  • dla bohaterów – na początku myślisz sobie, że ktoś tu przesadził z kreatywnością, gdy ich tworzył, a potem kochasz ich całym sercem, 
  • dla kreacji świata – który jest jeszcze bardziej szalony niż bohaterowie, 
  • dla przygody – która nigdy nie przestaje zaskakiwać, 
  • dla chwil zadumy – bo w tym szaleństwie są też momenty, które dają do myślenia.

"Dom na skraju magii" to seria idealna dla każdego, kto szuka niczym nieskrępowanej fantastyki, szalonej przygody i nietuzinkowych bohaterów.

Na ten moment seria składa się z trzech tomów, ale wydawnictwo zapowiedziało już kolejny (dlatego koniecznie nadrabiajcie!). Mocną stroną tego cyklu jest również to, że chociaż każdy z tomów utrzymuje ten sam szalony klimat, to jednocześnie każdy ma swój unikatowy charakter (wątek główny, który w całości wyjaśnia się w obrębie danej części).

I każdy tom, bez wyjątku, jest szalony! Nie ma tu rzeczy niemożliwych. Wcześniej sądziłam, że prym pod tym względem wiedzie "Alicja z krainy czarów". Cóż… myliłam się. "Dom na skraju magii" to jest dopiero jazda bez trzymanki, a ja do ostatniej strony trzeciego tomu mogłabym przecierać oczy ze zdziwienia. Bo to, co tu się dzieje, czasem ciężko objąć rozumem.

Nie oznacza to jednak, że książka jest płytka. Pod przygodową warstwą czeka nas kilka dających do myślenia scen. Niektóre są jedynie wzmiankowane, podczas gdy inne wątki towarzyszą nam przez całą serię (niejako ją spajając).

Bardzo mocnym aspektem są też relacje między bohaterami. To nie jest ekipa, która od razu pała do siebie miłością. W ich rozmowach jest dużo złośliwości i niechęci. Jednak to wszystko powoli się zmienia. Nie, złośliwości nie znikają, jednak pojawia się też bliskość i zaufanie.

Warto też wspomnieć o humorze – dowcip pojawia się tutaj na wielu różnych poziomach: w rozmowach, kreacji świata i bohaterów. I tak samo jak fabuła, bywa absurdalny, szalony i nieprzewidywalny. Ale też nie sposób się nie uśmiechnąć przy czytaniu tych książek.

W teorii jest to seria dla nastolatków. Mogę się zgodzić tylko z tym, że młody czytelnik nie znajdzie w niej nic nieodpowiedniego. Ale również starszy koneser fantastyki będzie zachwycony! Bo w tym szaleństwie tkwi metoda – ciekawa fabuła, nietuzinkowi bohaterowie i szalona kreatywność, która to wszystko spaja w jedną nieprzewidywalną serię.

Dominika Róg-Górecka

piątek, 24 lipca 2026

Kicia Kocia w podróży

#WspółpracaRecenzencka #MediaRodzina


Lipiec i sierpień to dla maluchów wytęskniony czas wakacji. Zazwyczaj to właśnie wtedy rodzice planują małe i duże wycieczki. Właśnie dlatego "Kicia Kocia w podróży" pasuje idealnie, żeby zabrać ją ze sobą do plecaka.


Tym razem przygody słynnej kotki zostały ukazane w formie kolorowanki. W drogę rusza Kicia Kocia i Pacek. Będą razem zwiedzać polskie miasta i odkrywać ich piękno. A wraz z nimi… mały czytelnik.


Ten tytuł to publikacja, która z wielu powodów przyda się podczas wakacji. Po pierwsze, opowiada o podróżowaniu, więc za jej pomocą można wyjaśnić maluchowi, co go teraz czeka. Jeśli za to czytelnik jest większy, malowanka będzie dla niego świetnym zajęciem podczas jazdy pociągiem czy samochodem, ale też w trakcie ciągnących się w nieskończoność kolejek.


Co więcej, jeśli planujecie odwiedzić któreś z opisanych miast, to już w ogóle macie strzał w dziesiątkę. Jeśli Twoje dziecko lubi Kicię Kocię, to z przyjemnością zacznie zwiedzanie śladami swojej ulubionej bohaterki.


A na koniec mamy też sporo nalepek z postaciami z książki (u mnie niestety już przepadły, a były dosłownie wszędzie).


Jeśli zaś chodzi o grafikę – jest kolorowa, ładna, estetyczna i utrzymuje klimat całej serii. Myślę, że maluchom się podoba, bo jest po prostu bardzo czytelna.


Znacie Kicię Kocię? Czy Wasze dzieci też ją uwielbiają?


Dominika Róg-Górecka

poniedziałek, 13 lipca 2026

Chopin. Tom 2 – Alan Walker

#WspółpracaRecenzencka #Znak



Czy jest ktoś, kto nie kojarzy muzyki Chopina? Z pewnością tak, ale nie jest tych osób wiele. Jednak jego życie prywatne to zupełnie inny, mało znany temat. Wracamy do biografii słynnego, polskiego kompozytora, tym razem tomu 2.


Druga część obejmuje swoim zakresem lata od 1838 do 1849. W dużej mierze skupia się na relacji Chopina George Sand. Już w pierwszym tomie autor wskazał, że w jego ocenie wpływ tej relacji na życie i twórczość Chopina był niebagatelny, dlatego zamierza poświęcić jej sporo uwagi. I tak też zrobił. Czytelnik może dowiedzieć się bardzo wiele na temat życia tej ekscentrycznej kobiety, bo książka ta w dużej mierze jest też jej biografią. Wskazuje na to również zamieszczenie jej drzewa genealogicznego.

Tak jak i poprzednio: uwagę zwraca piękne wydanie. Książka wydana została w podobnym, oszczędnym stylu. Na brzegu widnieje wizerunek kompozytora. Chociaż tutaj moje zdziwienie wzbudził fakt, że po położeniu książek obok siebie, dwie połówki twarzy nie tworzą jednej. Z jednej strony fajnie, że widać zmianę na twarzy, będącą efektem upływu lat. Jednak stworzenie spójnego wizerunku wcale by tego zabiegu nie przekreśliło, a być może nawet podkreśliło. Niemniej, obydwa tomy są naprawdę ładnie i solidnie wydane.



Bez zmiany pozostaje też piękny styl autora. Wspomniałam już wcześniej, że chociaż nie jestem jakąś wielką fanką Chopina, to jednak sposób, w jaki napisana jest ta książka sprawił, że nie mogłam się oderwać. Z jednej strony piękny język, z drugiej wciągająca historia.

Po raz kolejny otrzymujemy też bardzo dokładnie "namalowane" tło historyczne. Czytelnik może się bardzo wiele dowiedzieć na temat przeszłości – szczególnie zdziwiło mnie rozbieżne podejście do gruźlicy (skrajnie inne w zależności od kraju).

Ponownie też autor wplata w swoją opowieść analizę poszczególnych utworów. To bardzo ciekawe fragmenty – warto wtedy posłuchać opisywanej kompozycji. Można wtedy usłyszeć drugie dno!

W całej serii, w tym tomie również, widać ogrom pracy, którą autor włożyć, by dostarczyć tekst maksymalnie prawidłowy, ale też dociekliwy. Jestem pod wrażeniem mnogości źródeł, ale też otwartości umysłu – bo gdy coś jest niejasne lub funkcjonuje kilka hipotez, autor otwarcie o tym mówi, bez opowiadania się po jednej stronie.

Ale ta dokładność ma też drugie dno – czytelnik jest momentami przytłoczony nadmiarem faktów i szczegółów. Dotyczy to zwłaszcza drugiego tomu, który na podobnej liczbie stron opisuje okres krótszy niż ten w pierwszym tomie.

Biografia Chopina autorstwa Alana Walkera to świetna publikacja, którą śmiało mogę polecić każdemu ceniącemu non-fiction. Książka jest napisana pięknym stylem, zawiera całe mnóstwo smaczków (momentami aż za dużo) i pozwala spojrzeć na Chopina w zupełnie inny sposób.

Dominika Róg-Górecka

wtorek, 7 lipca 2026

Chopin. Tom 1 – Alan Walker

#WspółpracaRecenzencka #Znak


Po biografię Chopina sięgnęłam głównie… z powodu okładki. Czasem tak jest, że widzę jakąś książkę, i chociaż teoretycznie nie powinna mnie ona interesować, mam ochotę ją przeczytać. Tak było i tym razem. Jak szybko się okazało, intuicja mnie nie zawiodła.


Pierwszy tom biografii Chopina autorstwa Alana Walkera to publikacja, która swoim zakresem obejmuje okres od lata 1810 do 1838. Poznajemy w niej dzieciństwo i młodość kompozytora. Dodatkowo dowiadujemy się sporo na temat jego rodziny, ale też otoczenia (w tym historii Polski).

Słowem, które najlepiej oddaje charakter tej publikacji, jest – wszechstronność. Autor nie ogranicza się wyłącznie do relacjonowania życia Chopina. On umieszcza je w konkretnym kontekście, w określonym momencie historycznym, który skrupulatnie opisuje. Co więcej, nadaje każdemu wydarzeniu znaczenie, sprawia, że nie jest to tylko punkt na osi czasu, a historia, która niesie za sobą emocje.


Dodatkowego waloru biografii nadają też ciekawe refleksje autora. Nie ogranicza się on do pisania tylko o tym, co było, ale pozwala, by w książce pojawiły się też inne, czasem dość luźno powiązane tematy. W ten sposób dowiedziałam się m.in. o tym, jak odręcznie notowane nuty oddają charakter twórcy.

Dużym walorem tej książki jest to, że autor nie stroni od kontrowersji. Jeśli coś nie jest do końca wiadome lub istnieje obok siebie kilka hipotez, nie opowiada się za jedną z nich, ale prezentuje je wszystkie. Dzięki temu czytelnik ma pełniejszy obraz, ale też lepiej rozumie, jak wygląda proces przygotowywania biografii, z jakimi problemami mierzył się autor.

Nie sposób też nie docenić pięknego wydania. Okładka książki jest graficznie oszczędna, ale też piękna i przykuwająca oko. Całość dodatkowo wzbogacają obrazki, takie jak portrety czy notatki kompozytora.

I tak przechodzimy do najważniejszego – do słów. Niby nic niezwykłego, prawda? Każdą książkę tworzą słowa. Jednak tutaj mają one dodatkową moc. Biografia Chopina została napisana pięknym językiem! Jej czytanie jest prawdziwą przyjemnością, a poszczególne akapity brzmią niczym harmonijna melodia. Może właśnie dlatego, chociaż nigdy nie byłam wielką miłośniczką Chopina, jego biografię czytało mi się bardzo dobrze. Nie szybko, nie bez przerw, ale z ogromną przyjemnością! I to chyba najlepsza rekomendacja.

Dominika Róg-Górecka

czwartek, 18 czerwca 2026

Kot pierwszego kontaktu – Shō Ishida

#WspółpracaRecenzencka #WydawnictwoMarginesy 


Uwielbiam tę serię! Koty, przytulny klimat, emocje i tajemnica głównych bohaterów – to wszystko sprawia, że ta seria wciąż mi się nie znudziła. Czy warto sięgnąć po „Kota pierwszego kontaktu”? Zdecydowanie tak, zaraz powiem Wam dlaczego.



To już trzecie spotkanie z leczniczymi kotami. Po raz kolejny czytelnik będzie miał możliwość poznania kilku poruszających opowieści, z których każda zaczyna się podobnie. Jak? Wizytą w nietypowej lecznicy, gdzie na receptę… przepisuje się kota.

Cały cykl charakteryzuje przyjemny, ale poruszający klimat. Każda historia ma swoją głębię, a to, co niewypowiedziane, jest niejednokrotnie ważniejsze od tego, co możemy „usłyszeć” z ust bohaterów. Ważne jest to, że losy opisywanych postaci są dość różne, a przekrój problemów i codziennych bolączek – szeroki.


Tak samo jak wcześniej, sporo akcji rozgrywa się w nietypowej lecznicy. To miejsce ma zaskakujący klimat: zarówno koi, jak i irytuje. To taka mieszanka wybuchowa, która świetnie oddaje głównych bohaterów: dobrodusznego lekarza i oschłą pielęgniarkę (którą po drugiej części znamy już trochę lepiej).

I w ten sposób przechodzimy do tego, co wyróżnia tę część: wreszcie dowiadujemy się więcej na temat przeszłości lecznicy. Nie chcę zdradzać zbyt wiele, ale to naprawdę poruszająca opowieść. Tak samo mamy możliwość lepszego zrozumienia samego lekarza – chociaż ten wątek wciąż czeka na rozwinięcie.


Mamy więc intensywne emocje, satysfakcjonujące rozwiązania, przytulny klimat i zagadkę, która uwiera jak kamień w bucie. Ale to nie wszystko. Gdy zastanawiam się, dlaczego tak bardzo podoba mi się ten cykl – zaczynam rozumieć coś jeszcze – chodzi też o bohaterów poszczególnych opowieści. Wielu z nich jest nieśmiałych, wycofanych, nie zawsze potrafią walczyć o swoje. Te charaktery bardzo rezonują z moją osobowością, bo nie raz czuję się jak bohaterka pierwszej opowieści, która cały czas balansuje między próbami osiągnięcia czegoś w pracy a pragnieniem, by uciec przed oceną.

Zdecydowanie polecam, nawet jeśli jakimś cudem ominęła Cię moda na japońskie książki – od tej naprawdę warto zacząć!

Dominika Róg-Górecka

czwartek, 11 czerwca 2026

Każdy powinien chodzić na terapię oraz inne kłamstwa psychologii – Joe Nucci

#WspółpracaRecenzencka #FeeriaYoung


Czytałam i nie mogłam uwierzyć! Wreszcie ktoś powiedział to na głos – i to na dodatek w formie poważnej książki! Z każdej strony atakuje nas psychobełkot: domorośli terapeuci na TikToku, znajomi z „dobrymi radami” czy osoby, które po samodzielnej diagnozie żądają wyjątkowego traktowania. Joe Nucci napisał odważną książkę, która pomaga spojrzeć na wiele spraw z dystansem i… lepiej zadbać o swoje zdrowie psychiczne.


Mówienie o problemach psychicznych stało się ostatnio modne: ADHD, depresja, leki, a z drugiej strony – działające cuda medytacje czy „niezbędne” terapie. Każdy z nas intuicyjnie czuje, że coś tu nie gra. Bo czy naprawdę co drugi influencer zna się na psychologii? Czy każdy artykuł o narcyzie pomoże nam unikać toksycznych osób? Otóż… nie. Przestrzeń medialna pełna jest dezinformacji – również tej dotyczącej zdrowia psychicznego. Autor punktuje jeden mit po drugim i prostymi słowami wyjaśnia, w co nie należy wierzyć.

Ta książka jest naprawdę niesamowita! Napisana w bardzo przystępny sposób. Z jednej strony autor jest bezpośredni i nie owija w bawełnę, z drugiej – nawet gdy wydaje ostre osądy – pozostaje kulturalny i merytoryczny. Właśnie dlatego tę publikację czyta się tak dobrze. Bo chociaż dla nikogo nie ma taryfy ulgowej, o każdym wypowiada się z szacunkiem i zrozumieniem.

Autor bardzo rzeczowo odsiewa ziarno od plew, oferując nam sprawdzone i poparte naukowo podejście do wielu tematów. Dodatkowo – chociaż sam jest terapeutą – potrafi wyjaśnić, kiedy terapia naprawdę ma sens. Nie zaleca jej bezrefleksyjnie każdemu, tak samo jak niekończącej się analizy własnych myśli, odruchów czy słów.

Dodatkowo poszczególne rozdziały ilustrowane są przykładami z terapii – bardzo różnymi. Dzięki nim czytelnik może nie tylko lepiej zrozumieć opisywane zagadnienia, ale też zauważyć, jak skomplikowana jest praca terapeuty. Do mnie najbardziej przemówił przykład psychologa, który sam siebie błędnie zdiagnozował.

Bardzo ważne jest w tej książce to, że autor nie uznaje żadnych świętości. Masz problem ze skupieniem? To nie musi być ADHD. Masz złe samopoczucie? To nie musi być depresja! Nie czujesz potrzeby chodzenia na terapię – nie musisz, są też inne sposoby! To tylko kilka przykładów, bo w książce jest naprawdę wiele śmiałych i zdroworozsądkowych tez. Kluczowe jest jednak również to, że autor podważa nawet najbardziej popularne psychobzdury – z pełnym zrozumieniem dla osób, które mogą w nie wierzyć. Jednocześnie delikatnie odnosi się do tych, które faktycznie borykają się z daną trudnością. Widać, że jego celem jest przede wszystkim pomaganie – w oparciu o wiedzę naukową – a nie promowanie samego siebie czy określonego ruchu politycznego (ten temat też się pojawia i jest niezwykle ciekawy).

Malutkie zastrzeżenie mogę mieć do tytułu. W polskim wydaniu brzmi on „Każdy powinien chodzić na terapię oraz inne kłamstwa psychologii” – może faktycznie jest bardziej marketingowy, ale jednak… oryginał, czyli „Psychobełkot”, lepiej oddaje treść książki.

Zdecydowanie polecam ten tytuł każdemu, kto interesuje się zdrowiem psychicznym lub… irytuje publiczna debata na jego temat. To zdecydowanie bardzo ważny głos w dyskusji!

Dominika Róg-Górecka

Tu mnie znajdziesz

Mikser Kulinarny - przepisy kulinarne i wyszukiwarka przepisów Follow my blog with Bloglovin
Copyright © 2018 Recenzje na widelcu
| Distributed By Gooyaabi Templates