Recenzje na widelcu

Historia porwała mnie już od pierwszych stron. Bo owszem, zaczyna się od morderstwa, ale szybko fabuła idzie w zupełnie innym kierunku. Głównym bohaterem jest Katayama – detektyw, który boi się zarówno krwi, jak i... kobiet. Kiedy ginie studentka, na myśl o oglądaniu zdjęć z jej brutalnego morderstwa detektyw czuje, że kręci mu się w głowie. Jednak w sprawie jest też drugi wątek – prostytucja, która kwitnie na uczelni. Chociaż i z tym tematem naszemu bohaterowi nie jest po drodze, to polecenie służbowe trzeba wykonać. Udaje się na uniwerek i tam zaczyna śledztwo.

Jak widzicie, chociaż w fabule pojawiają się klasyczne tematy, to jednak sam wątek główny prowadzony jest w sposób niestandardowy. Autor umiejętnie łączy to, co w kryminałach jest uznawane za pewien standard (np. zagadka zamkniętego pokoju) z motywami znanymi z tzw. literatury otulającej (cozy books).

Tutaj może się pojawić pewna konsternacja, bo jak to? Mamy książkę, kryminał, w którym nie brakuje zbrodni, a jednocześnie piszę o tym, że klimat jest przytulny? Otóż... tak. W powieści nie znajdziecie (całe szczęście) brutalnych opisów. Są za to osoby z krwi i kości, ze swoją przeszłością, problemami, ale też marzeniami i codziennością, która nie kończy się na samej pracy.

Bardzo spodobało mi się to, że główny bohater jest sympatyczny. Ma swoje trudności, niełatwe wspomnienia, ale nie zmienia się w zniszczonego życiem stróża prawa, których tak wiele możemy spotkać w innych książkach czy serialach. Katayama stara się być miły, taktowny. Śledztwo, które prowadzi, z czasem coraz bardziej nachodzi na życie prywatne, to jednak nie traktuje tego jako wymówki do złego zachowania. To naprawdę przyjemna odmiana!

Kolejnym punktem, które ta książka ma wspólne z cozy books, są rozbudowane wątki postaci drugoplanowych. Są to historie, które są nie tylko ciekawe, ale też toczą się równolegle z wątkiem głównym. Jedną z ciekawych kwestii jest motyw aranżowanych małżeństw – coś, co w Polsce praktycznie nie występuje, w Japonii wciąż potrafi się pojawić. Dlatego doceniam fakt, że dzięki powieściom mogę też poznać ciekawostki na temat innych krajów.

Przejdźmy jednak do śledztwa: bo jest tu miło, przytulnie, a jednak zbrodni jest coraz więcej, a nasz bohater dwoi się i troi, żeby zrozumieć, co się dzieje. Wątek główny jest genialny! Autor umiejętnie połączył kilka ciekawych motywów (nie wspomnę jakich, żeby nie psuć Wam zabawy!) w ramach dynamicznej, pełnej napięć intrygi. To zdecydowanie nie jest cozy, ale bardzo dobrze! Chociaż mamy dużo rozmów, sporo śledztwa, to akcja wciąż jest bardzo dynamiczna, z dużą liczbą zwrotów akcji, które ostatecznie prowadzą nas do intrygującego zakończenia.

Takie kryminały to ja mogę czytać, i to na pęczki! Mam ogromny apetyt na więcej, dlatego liczę, że to dopiero początek długiej serii!

#Współpraca Recenzencka #Wydawnictwo Czarne 

„Dzieci w chmurze” to reportaż poświęcony przede wszystkim Szkole w Chmurze. Warto podkreślić to już na samym początku, ponieważ choć autorka porusza zagadnienia związane z edukacją domową, koncentruje się głównie na największej organizacji świadczącej usługi w tym zakresie, czyli właśnie Szkole w Chmurze.

Autorka omawia tę instytucję bardzo szczegółowo. Z książki dowiemy się, jak wygląda nauka ucznia korzystającego z tej formy edukacji, poznamy platformę wykorzystywaną przez szkołę, a także będziemy towarzyszyć uczniom podczas egzaminów, w tym również egzaminu maturalnego. Co więcej, wszystkie te informacje poznajemy nie tyle z pierwszej, co z drugiej ręki. Reportaż jest bowiem także bardzo osobistą historią – opowieścią matki, której córka z powodu problemów szkolnych zrezygnowała z tradycyjnej edukacji i kontynuowała naukę właśnie w Szkole w Chmurze.

I to jest największa zaleta tej publikacji. Dzięki temu, że córka autorki była tak mocno zaangażowanaj w tę formę nauki, możemy poznać nie tylko pojedyncze zagadnienia, ale prześledzić cały proces krok po kroku — od pierwszego zainteresowania, przez rejestrację, naukę i korepetycje, które w tym przypadku okazały się niezbędne, aż po próbę powrotu do szkoły stacjonarnej i ostatecznie zdaną maturę.

Podobało mi się również to, że autorka prezentuje zarówno opinie pozytywne, jak i krytyczne. Stara się równoważyć swoje coraz mniej przychylne spojrzenie na Szkołę w Chmurze głosami osób, które nadal bardzo pozytywnie oceniają ten model edukacji.

Temat Szkoły w Chmurze przedstawiony jest z wielu perspektyw. Na początku poznajemy punkt widzenia samej instytucji. Czytamy materiały promocyjne i wypowiedzi osób związanych ze szkołą. Muszę przyznać, że na tym etapie wszystko brzmi naprawdę obiecująco. Z czasem odkrywamy jednak kolejne perspektywy – rodziców, nauczycieli oraz uczniów. Powoli zaczynamy rozumieć, że nie wszystko jest tak idealne, jak mogłoby się wydawać. Coraz wyraźniej widać, że to, co ma być alternatywą dla tradycyjnego szkolnictwa, nie zawsze może stanowić jego prosty zamiennik.

Sporo, choć zdecydowanie mniej, dowiadujemy się również o samej edukacji domowej. Już na wstępie warto podkreślić, że edukacja domowa to coś więcej niż tylko nauka poza murami szkoły. To przede wszystkim przejęcie przez rodziców odpowiedzialności za cały proces edukacyjny. Szkoła w Chmurze jest natomiast jedną z wielu form realizowania edukacji domowej. Dzięki tej książce lepiej zrozumiałam tę różnicę, dlatego uważam ją za wartościową lekturę. Jednocześnie trudno nie zauważyć pewnych braków. O ile temat Szkoły w Chmurze został omówiony bardzo szczegółowo, o tyle informacje dotyczące edukacji domowej jako takiej są raczej fragmentaryczne. Szkoda, ponieważ rozwinięcie tego wątku uczyniłoby publikację znacznie bardziej kompletną.

Interesującym elementem reportażu jest także historia przepisów dotyczących edukacji domowej. Autorka pokazuje, jak podejście kolejnych ugrupowań politycznych zmieniało się na przestrzeni lat oraz jaki wpływ miały te zmiany na funkcjonowanie edukacji domowej i warunki nauczania. Ciekawym odkryciem było dla mnie również to, że edukacja domowa stała się elementem sporu politycznego. Nigdy wcześniej nie zwracałam na to uwagi, a okazuje się, że dla wielu wyborców jest to kwestia bardzo istotna.

Mam jednak także kilka zastrzeżeń. Po pierwsze, autorka dość swobodnie przeskakuje między tematami. W książce można odczuć pewien chaos i brak wyraźnej struktury, która pomogłaby uporządkować przekazywane treści. Po drugie, reportaż łączy informacje o charakterze obiektywnym z osobistymi refleksjami autorki. Sama obecność subiektywnej perspektywy nie jest wadą, ale momentami miałam wrażenie, że zaciemnia ona szerszy obraz sytuacji.

Wspomniałam wcześniej o historii zmian legislacyjnych i tutaj również dostrzegam pewien problem. Rozpoczynając lekturę, chciałam jak najszybciej poznać najważniejsze informacje dotyczące funkcjonowania Szkoły w Chmurze, tymczasem bardziej konkretne treści pojawiają się dopiero mniej więcej w połowie książki. Mam wrażenie, że lepsze uporządkowanie materiału pozwoliłoby wyeksponować kluczowe kwestie znacznie wcześniej.

Nie zmienia to jednak faktu, że książka jest napisana bardzo przystępnie. Z zainteresowaniem śledziłam kolejne rozdziały, szukając odpowiedzi na nurtujące mnie pytania.

Czytałam sporo negatywnych opinii na temat tej publikacji i wrócę tutaj do kwestii, o której wspominałam na początku. „Dzieci w chmurze” to przede wszystkim książka o Szkole w Chmurze, wzbogacona o osobiste doświadczenia autorki. Nie należy traktować jej jako kompleksowego opracowania na temat edukacji domowej, ponieważ opisuje jedynie jeden, stosunkowo wąski wycinek tego zagadnienia. Szersze wątki, choć interesujące, stanowią raczej punkt wyjścia do dalszych poszukiwań.

Sama nie korzystałam z edukacji w Szkole w Chmurze i nie znam nikogo, kto uczyłby się w ten sposób, dlatego trudno mi odnieść się do wszystkich zarzutów pojawiających się w innych recenzjach. Moim zdaniem Szkoła w Chmurze została jednak opisana dość dokładnie. Autorka powołuje się na liczne źródła i rozmawia z wieloma osobami reprezentującymi różne środowiska.

Właśnie dlatego uważam, że warto sięgnąć po tę książkę jako analizę funkcjonowania Szkoły w Chmurze oraz jako wprowadzenie do tematu edukacji domowej.

A Wy co sądzicie o edukacji domowej? Może ktoś z Was korzystał ze Szkoły w Chmurze? Jakie jest Wasze zdanie na ten temat?

#WspółpracaRecenzencka #WydawnictwoFlow

"Sklepik w chabrowym zaułku" to już czwarty tom serii "Mała Przytulna" i tak jak w przypadku Milaczka, tak tutaj również nie znam poprzednich tomów. A jednak bawiłam się zacnie! I po raz kolejny zachwyciłam się piórem autorki.

O czym jest ten tom? O Basi i Antku, którzy wreszcie czują, że znaleźli swoje miejsce na świecie, ale nie wiedzą, czy będą mogli w nim pozostać. O kubku w bibliotece, misiu, który czeka, i mowach sądowych, którymi bryluje się w towarzystwie. I przede wszystkim o tym, że na wszystko jest odpowiednie miejsce i czas, nawet jeśli spóźni się o 30 lat.

Przy okazji recenzji Milaczka wspominałam już, że Magdalena Witkiewicz ma swój unikatowy styl pisania. I w tej serii również jest to jej najmocniejszy element. Jednak co ciekawe, sposób pisania jest charakterystyczny, a jednak inny niż w przypadku Milaczka. W tamtej serii dominował komizm. Tutaj mamy więcej refleksji i nostalgii. I za to należą się autorce brawa, że potrafi wyrazić siebie w różnych formach, zachować unikatowość i jednocześnie wciąż oferować coś unikatowego.

Kolejnym mocnym elementem są bohaterowie. Tutaj pierwsze skrzypce gra kilka osób, ale nawet ci drugoplanowi mają ciekawą osobowość i fascynującą opowieść w zanadrzu. Magdalena Witkiewicz tworzy miejsce, o którym przyjemnie się czyta. Nie jest ono pozbawione problemów, każdy tutaj boryka się ze swoimi trudnościami, jednak jest coś, co pozwala wierzyć, że wszystko się jakoś ułoży.

Urzekły mnie też opisy tytułowego chabrowego zakątku oraz przedmiotów, które się tam znajdują. Zdecydowanie mają swoją magię! Momentami czułam się, jakbym była na miejscu.

Za to wątkiem, który regularnie powtarza się w twórczości autorki, jest kobieta, która rozkręca swoją działalność, jednocześnie borykając się z problemami finansowymi i macierzyństwem (często samotnym). Tak jest i tym razem. Chociaż sam wątek jest naprawdę ciekawy, poruszający i trzymający w napięciu, to nie sposób nie zauważyć powtarzalności ogólnego motywu.

Za to czymś, co bardzo mi się podobało, było podkreślanie w opisach otoczenia pewnych szczegółów, nadawanie znaczenia drobiazgom, które sprawiało, że to, co codzienne i zwykłe, nabierało znaczenia. Jak chociażby wspomniany już kubek w bibliotece.

"Sklepik w chabrowym zaułku" to ciepła, wzruszająca, dająca do myślenia opowieść o odnajdywaniu samego siebie w odpowiednim czasie i miejscu.

„Nawiedzona szkoła” to kontynuacja przygód Sary i Wiktora. W pierwszym tomie (którego niestety nie czytałam) aklimatyzowali się w supernowoczesnej szkole. Czy wszystkie problemy mają z głowy? Otóż niekoniecznie. Bo w szkole zaczyna dziać się coś dziwnego. Sara i Wiktor postanawiają to sprawdzić.

W tej powieści fajne jest to, że jest to publikacja, która powstała przy współpracy matki i córki. Pani Julia napisała treść, a Sara przygotowała też ilustracje. W ten sposób rodzinny klimat opowieści został dodatkowo podkreślony. Również sama fabuła inspirowana jest życiem autorek (zbieżność imion bohaterek pewnie nie jest przypadkowa).

Jeśli zaś chodzi o fabułę, to jest to historia ciekawa, pomysłowa i dość prosta. Przygoda toczy się wartko, a bohaterowie zgrabnie omijają wszystkie przeszkody. Z kolei motyw ducha mocno czerpie z klasycznego wątku niezałatwionych spraw. Bardzo podobał mi się też wątek biblioteki i książki (jako książkoholiczka uwielbiam takie motywy!). Z kolei z lekkim zdziwieniem odebrałam pewną podróż bohaterów – zaskoczyło mnie to, jak szybko i sprawnie (żeby nie powiedzieć: skrótowo) wszystko przebiegło.

Trochę brakowało mi bohaterów drugoplanowych. Ich kreacja była bardzo ciekawa, jednak pojawiali się głównie na parę stron, realizowali swoje zadania i znikali. Ich udział w fabule mógłby być większy.

Interesująca jest też kwestia narracji. Powieść adresowana jest do młodego czytelnika w wieku od 9 lat. To dość ciekawa grupa wiekowa. W przypadku tej książki narracja jest bardzo prosta, prowadzona w pierwszej osobie, w stylu, którego można się spodziewać po książkach dla młodzieży. Słownictwo jest współczesne, opisy niezbyt kwieciste, a sformułowania bardzo bezpośrednie. A dlaczego napisałam, że to dość ciekawa grupa wiekowa? Bo niedawno czytałam inną książkę adresowaną do tej samej grupy wiekowej, w której jednak poza nastoletnią bohaterką nie było nic dziecinnego. Tu jest inaczej – czytając „Nawiedzoną szkołę”, czuć, że jest to książka dla młodszego odbiorcy.

Dlatego rekomenduję ją przede wszystkim nastolatkom i osobom, które lubią młodzieżowe książki. Zdecydowanie nie ma się czego bać 😊

#WspółpracaRecenzecka #Wydawnictwo SBM

Niestety nie jest to historia oparta na faktach, ale coś równie ważnego. „Kapibara Tamara idzie do przedszkola” to książka dla najmłodszych, która pomaga im oswoić się z zupełnie nową sytuacją. Jednak po jej przeczytaniu moją pierwszą myślą było: ale jak to? Tak bez problemów? Bo chociaż Tamara trochę kręci nosem przy domowym śniadaniu, to w przedszkolu nie ma żadnych trudności. Czy to dobry przykład dla dzieci? Czy nie powinna raczej tęsknić, smucić się, chociaż trochę złościć, żeby maluchy mogły się z nią utożsamić? I po chwili zastanowienia stwierdziłam: w sumie to nie! Faktycznie przyzwyczaiłam się, że to bohaterowie książek mają problemy, które mogą odczuwać również mali czytelnicy. Ale przecież nie jest to obowiązek. Chociaż Kapibara Tamara czuje się dobrze, to wątek problemów jest w książce obecny. Nie dotyka jednak głównej bohaterki, a jej nowych przyjaciół. W ten sposób możemy spojrzeć na trudności z boku, trochę z bezpieczniejszej perspektywy. Za to kapibara Tamara w bardzo fajny sposób pomaga innym dzieciom pokonać ich problemy.

W ogóle kreacja głównej bohaterki jest świetna. Kapibara Tamara – jak ładnie to brzmi! Sama bohaterka praktycznie od pierwszych stron budzi sympatię zarówno małych, jak i dużych czytelników. Tak samo jak pozostali bohaterowie.

Radosny i dziecięcy klimat podkreślają piękne ilustracje, dzięki czemu czytanie jest też przyjemnością dla oczu. Obrazki są ładne, kolorowe, niezbyt skomplikowane, a jednocześnie pełne szczegółów. Bohaterami książeczki są zwierzęta, a umieszczenie ich w przedszkolu to pomysł zabawny sam w sobie.

Całości zaś dopełniają ćwiczenia zamieszczone na końcu. Po przeczytaniu książeczki dzieci mogą rozwiązać kilka prostych i bardzo ładnych zadań, takich jak szukanie różnic czy labirynt.

„Kapibara Tamara” praktycznie od pierwszego przeczytania stała się jedną z ulubionych książek mojej dwulatki. Przez jakiś czas czytałyśmy ją kilka razy dziennie. Ale ten tytuł jest wartościowy również z innego powodu: pozwala spojrzeć na adaptację w przedszkolu trochę inaczej. Owszem, mówi o problemach, ale robi to w lekki sposób, który pozwala wierzyć, że nie musi być aż tak trudno, jak się obawiam.

Dominika Róg-Górecka

Jagoda Grondecka jest w Afganistanie, gdy opuszczają go Amerykanie. Relacjonuje przebieg wydarzeń, rozmawia ze świadkami i zagląda tam, gdzie nie każdy miałby odwagę. Po prostu jest na miejscu. Efektem tego jest 344-stronicowy reportaż wydany nakładem wydawnictwa Czarne.

Czym się wyróżnia? Przede wszystkim jest bardzo szczegółowy. Autorka przykłada wagę do detali, porusza różne wątki i prezentuje temat z odmiennych perspektyw. Dzięki temu jej książka jest bardzo złożona, ale też momentami przeładowana informacjami. Nie wszystkie tematy wciągają tak samo, nie zawsze też utrzymywany jest porządek chronologiczny.

Nie zmienia to jednak faktu, że autorka stara się przedstawić czytelnikowi mniej oczywistą perspektywę całej operacji. Unika jednoznacznych ocen, ale pozwala „mówić” faktom (choć nie wszystkim. Muszę przyznać, że nie jestem ekspertką w temacie, ale udało mi się wyłapać jeden wątek, który został przywołany nie w pełni, co znacząco zmieniło jego wydźwięk).

Dla mnie najbardziej wartościowymi fragmentami były rozmowy z ludźmi. To ich perspektywa interesuje mnie zawsze najbardziej. Czytelnik może poznać punkt widzenia osób, których to wszystko najbardziej dotknęło, co nie zawsze jest zgodne z narracją promowaną w mediach.

Właśnie dlatego uważam, że jest to wartościowa i ciekawa publikacja, która pozwala lepiej zrozumieć sytuację w Afganistanie.

#Współpraca recenzencka #Wydawnictwo Flow

Kolejny tom i kolejne problemy bohaterów. Tym razem Milaczek musi na nowo ułożyć sobie w głowie swoje podejście do pewnych tematów. Tego samego chciałby Bachor dla pewnego gagatka. A do tego mamy kilka nowych bohaterek, których przypadkowe spotkanie naprowadza na właściwe tory.

Ponieważ recenzja poprzedniego tomu pojawiła się dosłownie wczoraj, dziś skupię się na różnicach. „Nie ma jak u mamy” to czwarty tom serii „Dobre myśli”. Zanim jednak przejdziemy do tego, co wyróżnia ten tom, krótkie przypomnienie cech wspólnych. „Nie ma jak u mamy” ponownie wyróżnia lekka narracja: bardzo przystępna, wręcz potoczna, pełna zabawnych, nieoklepanych zwrotów. Jest tu też ciepły klimat, który sprawia, że czytelnikowi jakoś lepiej robi się na sercu. Z pewnością są to tytuły, które osłodzą nawet pochmurny, deszczowy dzień.

A co jest inaczej? Przede wszystkim… książka dzieje się 10 lat później! Naprawdę! Gdy o tym przeczytałam, początkowo nie mogłam uwierzyć. Tyle chwil… w których nie towarzyszyliśmy bohaterkom. Aj! Wielka szkoda.

W „Nie ma jak u mamy” jest więcej Milaczka. O ile wcześniej pojawiał się i znikał (że momentami aż zapomniałam o tej historii), to tutaj towarzyszy nam cały czas. I bardzo dobrze, bo jej opowieść jest bardzo ciekawa. Zniknęły za to inne bohaterki. Nie poznamy dalszych losów Ady i innych mamuś. Ich miejsce zajmują kolejne kobiety z małymi dziećmi. O ile nie mam nic do zarzucenia nowym opowieściom – bo te są naprawdę interesujące, to szkoda mi wcześniejszych postaci, które zdążyłam polubić.

To z kolei prowadzi do kolejnego wniosku – „Szczęście pachnące wanilią” skupiało się na wczesnym macierzyństwie. Tutaj też mamy sporo młodych mam, ale pojawia się też więcej innych tematów. Jakby nie patrzeć, Bachor to już młoda kobieta! A co za tym idzie, mierzy się z zupełnie innymi wątpliwościami niż jeszcze 10 lat wcześniej.

Macierzyństwo wciąż jest bardzo ważne, ale… od drugiej strony. Podczas gdy wcześniej bohaterki skupiały się na wychowywaniu dzieci, teraz w dużej mierze poruszany jest wątek kontaktu z ich matkami. To bardzo ciekawy pomysł. Bo z jednej strony autorka porusza się w obrębie tych samych zagadnień (które stanowią o unikatowym charakterze tej serii), ale prezentuje je zupełnie inaczej.

„Nie ma jak u mamy” to czwarty i na razie ostatni tom serii. Mam jednak nadzieję, że wraz ze wznowieniem cyklu autorka zdecyduje się kontynuować opowieść. Bo takich historii nigdy dość!

#WspółpracaRecenzencka #Flow books

Tetsuro Omachi jest lekarzem, którego chyba każdy z nas chciałby spotkać w gabinecie. Empatyczny, mądry, oszczędny w słowach, za to z głową pełną pomysłów. Śmiało mógłby zdobywać uznanie, przeprowadzając najważniejsze zabiegi w znakomitych szpitalach, on jednak nagle rezygnuje ze świetlanej kariery i zatrudnia się w małej placówce. Co więcej, jest to miejsce specjalizujące się w opiece paliatywnej, a każdy lekarz świadczy pomoc chorym zarówno w placówce, jak i w ich mieszkaniach. Jednym zdaniem: jest to równie żmudna, co mało prestiżowa praca.

Co mnie zaskoczyło w tej książce? Po pierwsze: ilość wiedzy. Czytelnik towarzyszy lekarzom podczas pełnienia przez nich obowiązków. Poznajemy zarówno pacjentów, jak i szczegóły dotyczące zabiegów medycznych. Profesjonalnej nomenklatury jest tu co niemiara – medycyna nie jest tu tylko tłem, to ważny element fabuły.

Po drugie: chociaż motywem przewodnim jest opieka paliatywna – często związana z nowotworami – książka nie jest przesadnie przytłaczająca. Sporo w niej przemyśleń, również filozoficznych, jednak nie dołuje, a daje do myślenia.

Również zaskakujący jest sam klimat – chociaż narracja jest prowadzona w sposób, którego się spodziewałam, to jednak nie mamy tutaj ciepłej atmosfery, nie mówiąc już o przytulności. To opowieść o trwaniu, o przemijaniu, o leczeniu nie tylko ciała, ale też duszy. W książce czuć ciężar lekarskiej codzienności, bywa trudna, bywa monotonna, ale też przeplatają ją chwile beztroski.

Zdziwiła mnie też sama fabuła – jak wspomniałam dosłownie zdanie wcześniej – jest to historia o codziennej pracy lekarza. I w zasadzie tyle. Nie ma tu wielkich zwrotów akcji, zaskakujących puent ani intrygujących wydarzeń. Po prostu: wizyty lekarskie, zabiegi, lunche. Miałam wrażenie, że przeszłość lekarza była mimo wszystko ciekawsza od bieżącej opowieści, a to, co się nie wydarzyło, a mogło się wydarzyć, również wzbudziłoby więcej emocji.

To, co mnie lekko irytowało, to kolejne osoby powtarzające, że są „fanami” tego lub innego lekarza. To uwielbienie pojawiało się kilka razy, ale zasadniczo nie wnosiło nic do fabuły.

Na uznanie zasługuje za to napisanie książki w zupełnie innym gatunku. Wcześniejsze książki, które zostały przetłumaczone na język polski, to tytuły młodzieżowe. Seria „O kocie, który…” ma zupełnie inny charakter. Jest lekka, szalona, pełna zaskakujących zwrotów akcji. Ta publikacja należy do gatunku literatury pięknej – i ta zmiana wyszła autorowi bardzo dobrze.

Dlatego uważam, że „Gabinet doktora Spinozy” to tytuł specyficzny. Nie pędzi, nie wciąga, ale ma w sobie to coś, co sprawia, że chce się tę książkę czytać (nawet jeśli nie jednym tchem). Warto zwrócić na nią uwagę!

#WspółpracaRecenzencka #WydawnictwoKropka

Poznajcie w niej Dziewiątkę – sierotę i złodziejkę, która ponad wszystko pragnie odmienić swój los. Nagle w jej życiu pojawia się magiczny dom oraz jego nietuzinkowi mieszkańcy i tylko ona może im pomóc.

Dlaczego warto sięgnąć po tę serię: