Featured

niedziela, 8 listopada 2026

Sklepik w chabrowym zaułku – Magdalena Witkiewicz

#WspółpracaRecenzencka #WydawnictwoFlow


Czy miejsca stają się magiczne dzięki ludziom, czy to ludzie zyskują w wyjątkowych miejscach? W Małej Przytulnej ciężko to stwierdzić. Ale wiadomo jedno: Magdalena Witkiewicz po raz kolejny zabiera swoich czytelników do miasteczka, w którym najwięcej znaczy to, co niewypowiedziane.



"Sklepik w chabrowym zaułku" to już czwarty tom serii "Mała Przytulna" i tak jak w przypadku Milaczka, tak tutaj również nie znam poprzednich tomów. A jednak bawiłam się zacnie! I po raz kolejny zachwyciłam się piórem autorki.

O czym jest ten tom? O Basi i Antku, którzy wreszcie czują, że znaleźli swoje miejsce na świecie, ale nie wiedzą, czy będą mogli w nim pozostać. O kubku w bibliotece, misiu, który czeka, i mowach sądowych, którymi bryluje się w towarzystwie. I przede wszystkim o tym, że na wszystko jest odpowiednie miejsce i czas, nawet jeśli spóźni się o 30 lat.


Przy okazji recenzji Milaczka wspominałam już, że Magdalena Witkiewicz ma swój unikatowy styl pisania. I w tej serii również jest to jej najmocniejszy element. Jednak co ciekawe, sposób pisania jest charakterystyczny, a jednak inny niż w przypadku Milaczka. W tamtej serii dominował komizm. Tutaj mamy więcej refleksji i nostalgii. I za to należą się autorce brawa, że potrafi wyrazić siebie w różnych formach, zachować unikatowość i jednocześnie wciąż oferować coś unikatowego.

Kolejnym mocnym elementem są bohaterowie. Tutaj pierwsze skrzypce gra kilka osób, ale nawet ci drugoplanowi mają ciekawą osobowość i fascynującą opowieść w zanadrzu. Magdalena Witkiewicz tworzy miejsce, o którym przyjemnie się czyta. Nie jest ono pozbawione problemów, każdy tutaj boryka się ze swoimi trudnościami, jednak jest coś, co pozwala wierzyć, że wszystko się jakoś ułoży.


Urzekły mnie też opisy tytułowego chabrowego zakątku oraz przedmiotów, które się tam znajdują. Zdecydowanie mają swoją magię! Momentami czułam się, jakbym była na miejscu.

Za to wątkiem, który regularnie powtarza się w twórczości autorki, jest kobieta, która rozkręca swoją działalność, jednocześnie borykając się z problemami finansowymi i macierzyństwem (często samotnym). Tak jest i tym razem. Chociaż sam wątek jest naprawdę ciekawy, poruszający i trzymający w napięciu, to nie sposób nie zauważyć powtarzalności ogólnego motywu.

Za to czymś, co bardzo mi się podobało, było podkreślanie w opisach otoczenia pewnych szczegółów, nadawanie znaczenia drobiazgom, które sprawiało, że to, co codzienne i zwykłe, nabierało znaczenia. Jak chociażby wspomniany już kubek w bibliotece.

"Sklepik w chabrowym zaułku" to ciepła, wzruszająca, dająca do myślenia opowieść o odnajdywaniu samego siebie w odpowiednim czasie i miejscu.

Dominika Róg-Górecka

poniedziałek, 2 listopada 2026

Nawiedzona szkoła – Julia Żyracka, Sara Żyracka

#WspółpracaRecenzencka #SQN


Lubicie się bać? Bo ja… niekoniecznie. Więc jeśli chodzi o duchy, to wolę wydanie bardziej młodzieżowe. Dlatego chętnie sięgnęłam po „Nawiedzoną szkołę”. Czy jest się czego bać?


„Nawiedzona szkoła” to kontynuacja przygód Sary i Wiktora. W pierwszym tomie (którego niestety nie czytałam) aklimatyzowali się w supernowoczesnej szkole. Czy wszystkie problemy mają z głowy? Otóż niekoniecznie. Bo w szkole zaczyna dziać się coś dziwnego. Sara i Wiktor postanawiają to sprawdzić.

W tej powieści fajne jest to, że jest to publikacja, która powstała przy współpracy matki i córki. Pani Julia napisała treść, a Sara przygotowała też ilustracje. W ten sposób rodzinny klimat opowieści został dodatkowo podkreślony. Również sama fabuła inspirowana jest życiem autorek (zbieżność imion bohaterek pewnie nie jest przypadkowa).


Jeśli zaś chodzi o fabułę, to jest to historia ciekawa, pomysłowa i dość prosta. Przygoda toczy się wartko, a bohaterowie zgrabnie omijają wszystkie przeszkody. Z kolei motyw ducha mocno czerpie z klasycznego wątku niezałatwionych spraw. Bardzo podobał mi się też wątek biblioteki i książki (jako książkoholiczka uwielbiam takie motywy!). Z kolei z lekkim zdziwieniem odebrałam pewną podróż bohaterów – zaskoczyło mnie to, jak szybko i sprawnie (żeby nie powiedzieć: skrótowo) wszystko przebiegło.


Trochę brakowało mi bohaterów drugoplanowych. Ich kreacja była bardzo ciekawa, jednak pojawiali się głównie na parę stron, realizowali swoje zadania i znikali. Ich udział w fabule mógłby być większy.

Interesująca jest też kwestia narracji. Powieść adresowana jest do młodego czytelnika w wieku od 9 lat. To dość ciekawa grupa wiekowa. W przypadku tej książki narracja jest bardzo prosta, prowadzona w pierwszej osobie, w stylu, którego można się spodziewać po książkach dla młodzieży. Słownictwo jest współczesne, opisy niezbyt kwieciste, a sformułowania bardzo bezpośrednie. A dlaczego napisałam, że to dość ciekawa grupa wiekowa? Bo niedawno czytałam inną książkę adresowaną do tej samej grupy wiekowej, w której jednak poza nastoletnią bohaterką nie było nic dziecinnego. Tu jest inaczej – czytając „Nawiedzoną szkołę”, czuć, że jest to książka dla młodszego odbiorcy.

Dlatego rekomenduję ją przede wszystkim nastolatkom i osobom, które lubią młodzieżowe książki. Zdecydowanie nie ma się czego bać 😊

A jak to wygląda u Was? Lubicie sięgać po młodzieżówki?

niedziela, 25 października 2026

Kapibara Tamara idzie do przedszkola – Anna Śliwińska

#WspółpracaRecenzecka #Wydawnictwo SBM



Adaptacja w przedszkolu kojarzy mi się przede wszystkim z rozpaczliwym płaczem i okrzykiem „Mamo!!!”. Ponoć podczas pierwszych dni nie jest łatwo ani rodzicom, ani dzieciom. Tymczasem Tamara czuje się w przedszkolu jak ryba w wodzie. Cieszy się, bawi i pomaga innym. Czy to w ogóle możliwe?


Niestety nie jest to historia oparta na faktach, ale coś równie ważnego. „Kapibara Tamara idzie do przedszkola” to książka dla najmłodszych, która pomaga im oswoić się z zupełnie nową sytuacją. Jednak po jej przeczytaniu moją pierwszą myślą było: ale jak to? Tak bez problemów? Bo chociaż Tamara trochę kręci nosem przy domowym śniadaniu, to w przedszkolu nie ma żadnych trudności. Czy to dobry przykład dla dzieci? Czy nie powinna raczej tęsknić, smucić się, chociaż trochę złościć, żeby maluchy mogły się z nią utożsamić? I po chwili zastanowienia stwierdziłam: w sumie to nie! Faktycznie przyzwyczaiłam się, że to bohaterowie książek mają problemy, które mogą odczuwać również mali czytelnicy. Ale przecież nie jest to obowiązek. Chociaż Kapibara Tamara czuje się dobrze, to wątek problemów jest w książce obecny. Nie dotyka jednak głównej bohaterki, a jej nowych przyjaciół. W ten sposób możemy spojrzeć na trudności z boku, trochę z bezpieczniejszej perspektywy. Za to kapibara Tamara w bardzo fajny sposób pomaga innym dzieciom pokonać ich problemy.


W ogóle kreacja głównej bohaterki jest świetna. Kapibara Tamara – jak ładnie to brzmi! Sama bohaterka praktycznie od pierwszych stron budzi sympatię zarówno małych, jak i dużych czytelników. Tak samo jak pozostali bohaterowie.

Radosny i dziecięcy klimat podkreślają piękne ilustracje, dzięki czemu czytanie jest też przyjemnością dla oczu. Obrazki są ładne, kolorowe, niezbyt skomplikowane, a jednocześnie pełne szczegółów. Bohaterami książeczki są zwierzęta, a umieszczenie ich w przedszkolu to pomysł zabawny sam w sobie.

Całości zaś dopełniają ćwiczenia zamieszczone na końcu. Po przeczytaniu książeczki dzieci mogą rozwiązać kilka prostych i bardzo ładnych zadań, takich jak szukanie różnic czy labirynt.

„Kapibara Tamara” praktycznie od pierwszego przeczytania stała się jedną z ulubionych książek mojej dwulatki. Przez jakiś czas czytałyśmy ją kilka razy dziennie. Ale ten tytuł jest wartościowy również z innego powodu: pozwala spojrzeć na adaptację w przedszkolu trochę inaczej. Owszem, mówi o problemach, ale robi to w lekki sposób, który pozwala wierzyć, że nie musi być aż tak trudno, jak się obawiam.

Dominika Róg-Górecka

sobota, 10 października 2026

Emirat to my. Jak talibowie odbijali Afganistan – Jagoda Grondecka

#WspółpracaRecenzencka #wydawnictwoCzarne


"Emirat to my. Jak talibowie odbijali Afganistan" to książka, która budzi skrajne emocje. Ma albo bardzo dobre oceny (tych jest większość), albo bardzo niskie. Dlatego sięgnęłam po nią z całkiem sporymi oczekiwaniami. Czy im sprostała?


Jagoda Grondecka jest w Afganistanie, gdy opuszczają go Amerykanie. Relacjonuje przebieg wydarzeń, rozmawia ze świadkami i zagląda tam, gdzie nie każdy miałby odwagę. Po prostu jest na miejscu. Efektem tego jest 344-stronicowy reportaż wydany nakładem wydawnictwa Czarne.

Czym się wyróżnia? Przede wszystkim jest bardzo szczegółowy. Autorka przykłada wagę do detali, porusza różne wątki i prezentuje temat z odmiennych perspektyw. Dzięki temu jej książka jest bardzo złożona, ale też momentami przeładowana informacjami. Nie wszystkie tematy wciągają tak samo, nie zawsze też utrzymywany jest porządek chronologiczny.

Nie zmienia to jednak faktu, że autorka stara się przedstawić czytelnikowi mniej oczywistą perspektywę całej operacji. Unika jednoznacznych ocen, ale pozwala „mówić” faktom (choć nie wszystkim. Muszę przyznać, że nie jestem ekspertką w temacie, ale udało mi się wyłapać jeden wątek, który został przywołany nie w pełni, co znacząco zmieniło jego wydźwięk).

Dla mnie najbardziej wartościowymi fragmentami były rozmowy z ludźmi. To ich perspektywa interesuje mnie zawsze najbardziej. Czytelnik może poznać punkt widzenia osób, których to wszystko najbardziej dotknęło, co nie zawsze jest zgodne z narracją promowaną w mediach.

Właśnie dlatego uważam, że jest to wartościowa i ciekawa publikacja, która pozwala lepiej zrozumieć sytuację w Afganistanie.

Dominika Róg-Górecka

poniedziałek, 21 września 2026

Nie ma jak u mamy – Magdalena Witkiewcz

#Współpraca recenzencka #Wydawnictwo Flow


Po przeczytaniu książki „Szczęście pachnące wanilią” praktycznie od razu sięgnęłam po „Nie ma jak u mamy”. A u mnie oznacza to jedno - powieść bardzo mi się podobała!


Kolejny tom i kolejne problemy bohaterów. Tym razem Milaczek musi na nowo ułożyć sobie w głowie swoje podejście do pewnych tematów. Tego samego chciałby Bachor dla pewnego gagatka. A do tego mamy kilka nowych bohaterek, których przypadkowe spotkanie naprowadza na właściwe tory.

Ponieważ recenzja poprzedniego tomu pojawiła się dosłownie wczoraj, dziś skupię się na różnicach. „Nie ma jak u mamy” to czwarty tom serii „Dobre myśli”. Zanim jednak przejdziemy do tego, co wyróżnia ten tom, krótkie przypomnienie cech wspólnych. „Nie ma jak u mamy” ponownie wyróżnia lekka narracja: bardzo przystępna, wręcz potoczna, pełna zabawnych, nieoklepanych zwrotów. Jest tu też ciepły klimat, który sprawia, że czytelnikowi jakoś lepiej robi się na sercu. Z pewnością są to tytuły, które osłodzą nawet pochmurny, deszczowy dzień.

A co jest inaczej? Przede wszystkim… książka dzieje się 10 lat później! Naprawdę! Gdy o tym przeczytałam, początkowo nie mogłam uwierzyć. Tyle chwil… w których nie towarzyszyliśmy bohaterkom. Aj! Wielka szkoda.

W „Nie ma jak u mamy” jest więcej Milaczka. O ile wcześniej pojawiał się i znikał (że momentami aż zapomniałam o tej historii), to tutaj towarzyszy nam cały czas. I bardzo dobrze, bo jej opowieść jest bardzo ciekawa. Zniknęły za to inne bohaterki. Nie poznamy dalszych losów Ady i innych mamuś. Ich miejsce zajmują kolejne kobiety z małymi dziećmi. O ile nie mam nic do zarzucenia nowym opowieściom – bo te są naprawdę interesujące, to szkoda mi wcześniejszych postaci, które zdążyłam polubić.


To z kolei prowadzi do kolejnego wniosku – „Szczęście pachnące wanilią” skupiało się na wczesnym macierzyństwie. Tutaj też mamy sporo młodych mam, ale pojawia się też więcej innych tematów. Jakby nie patrzeć, Bachor to już młoda kobieta! A co za tym idzie, mierzy się z zupełnie innymi wątpliwościami niż jeszcze 10 lat wcześniej.

Macierzyństwo wciąż jest bardzo ważne, ale… od drugiej strony. Podczas gdy wcześniej bohaterki skupiały się na wychowywaniu dzieci, teraz w dużej mierze poruszany jest wątek kontaktu z ich matkami. To bardzo ciekawy pomysł. Bo z jednej strony autorka porusza się w obrębie tych samych zagadnień (które stanowią o unikatowym charakterze tej serii), ale prezentuje je zupełnie inaczej.

„Nie ma jak u mamy” to czwarty i na razie ostatni tom serii. Mam jednak nadzieję, że wraz ze wznowieniem cyklu autorka zdecyduje się kontynuować opowieść. Bo takich historii nigdy dość!

Dominika Róg-Górecka

Szczęście pachnące wanilią – Magdalena Witkiewicz

#WspółpracaRecenzencka #WydawnictwoFlow



Czytając tę książkę, czułam, jakbym spotkała się z koleżankami. I to takimi, z którymi mam wiele wspólnego! Nie tylko z przejęciem śledziłam ich losy, ale też dopingowałam im całym sercem. A najdziwniejsze jest to, że na początku zupełnie nie „czułam” tej opowieści…


Nikomu, kto lubi literaturę obyczajową (przynajmniej w Polsce), nie trzeba przedstawiać Magdaleny Witkiewicz. To autorka, która nie dość, że ma na swoim literackim koncie całe mnóstwo publikacji, to jeszcze prowadzi własne wydawnictwo. Ale wyróżnia ją przede wszystkim styl pisania. Narracja, która jednocześnie bawi, wzrusza i skłania do myślenia.

„Szczęście pachnące wanilią” to trzeci tom serii „Dobre myśli”. Oczywiście wiem to teraz, po przeczytaniu części trzeciej i czwartej. Bo wcześniej nie miałam o tym pojęcia. O dziwo, po paru pierwszych stronach dziwne uczucie wkroczenia w sam środek akcji zniknęło. Przestałam się czuć nieswojo, za to zaczynało mi się robić coraz cieplej na sercu.

W tej części poznajemy Adę, właścicielkę małej cukierni, która jakimś cudem przyciąga do siebie te osoby, które powinna. Są to zazwyczaj młode kobiety, w większości świeżo upieczone matki (nie zawsze pierwszy raz). Jest tu też Milaczek, czyli jedna z garstki bohaterek, które pojawiają się w każdej książce z tej serii. Jednak nie ma jej tu za dużo. Czasem znikała na wiele stron, ustępując miejsca szeroko rozumianemu macierzyństwu.


To chyba najmocniejszy aspekt tej powieści – kobiecość, ale nie ta idealna, nie ta z reklam czy poradników motywacyjnych. W tej książce mamy szarą rzeczywistość samotnego macierzyństwa, rachunki czy ciągłe uczucie, że jest się złą matką… Jednym słowem: problemy.

Jednocześnie powieść napisana jest w dość specyficzny sposób. Miałam wrażenie, jakby był to kontrolowany potok myśli, taki strumyczek, który płynie niczym dobra anegdota na spotkaniu koleżanek.

Zarówno narracja, jak i poruszane tematy sprawiają, że jest w tej książce dużo szczerości, dużo codzienności i tematów, które są bliskie wielu kobietom. I to prowadzi do pierwszej myśli – sięgając po tę książkę, miałam wrażenie, jakbym spotkała się z przyjaciółkami, kobietami z krwi i kości, jakbym poznawała prawdziwe losy fajnych, zakręconych kobitek. A przynajmniej tego bym chciała. Bo chociaż autorka lubi fundować swoim bohaterkom burze problemów, to zawsze wręcza też parasolkę i ciepłe słowo na drogę. „Szczęście pachnące wanilią” to opowieść ciepła, napawająca czytelnika wiarą w lepsze jutro.

Być może gdyby nie to, że jestem mamą małego dziecka, nie odebrałabym tej powieści tak pozytywnie. Ale na tym etapie mojego życia poczułam, że ta powieść trafiła dokładnie w moje potrzeby. Z pewnością sięgnę po wcześniejsze części!

Znacie tę serię? I czy zdarzyło się Wam czytać powieść, która idealnie wpasowała się w Waszą codzienność?

Dominika Róg-Górecka

czwartek, 3 września 2026

Gabinet doktora Spinozy – Sosuke Natsukawa

#WspółpracaRecenzencka #Flow books


Przeczytałam już sporo japońskich książek, a mimo to dałam się zaskoczyć! Spodziewałam się czegoś ciepłego, pełnego refleksji, która wynika z chłodnej, oszczędnej narracji. A dostałam coś zupełnie innego, chociaż… nie do końca. Jeśli zastanawiacie się, jak to jest z tym „Gabinetem doktora Spinozy”, zapraszam do czytania!



Tetsuro Omachi jest lekarzem, którego chyba każdy z nas chciałby spotkać w gabinecie. Empatyczny, mądry, oszczędny w słowach, za to z głową pełną pomysłów. Śmiało mógłby zdobywać uznanie, przeprowadzając najważniejsze zabiegi w znakomitych szpitalach, on jednak nagle rezygnuje ze świetlanej kariery i zatrudnia się w małej placówce. Co więcej, jest to miejsce specjalizujące się w opiece paliatywnej, a każdy lekarz świadczy pomoc chorym zarówno w placówce, jak i w ich mieszkaniach. Jednym zdaniem: jest to równie żmudna, co mało prestiżowa praca.

Co mnie zaskoczyło w tej książce? Po pierwsze: ilość wiedzy. Czytelnik towarzyszy lekarzom podczas pełnienia przez nich obowiązków. Poznajemy zarówno pacjentów, jak i szczegóły dotyczące zabiegów medycznych. Profesjonalnej nomenklatury jest tu co niemiara – medycyna nie jest tu tylko tłem, to ważny element fabuły.

Po drugie: chociaż motywem przewodnim jest opieka paliatywna – często związana z nowotworami – książka nie jest przesadnie przytłaczająca. Sporo w niej przemyśleń, również filozoficznych, jednak nie dołuje, a daje do myślenia.

Również zaskakujący jest sam klimat – chociaż narracja jest prowadzona w sposób, którego się spodziewałam, to jednak nie mamy tutaj ciepłej atmosfery, nie mówiąc już o przytulności. To opowieść o trwaniu, o przemijaniu, o leczeniu nie tylko ciała, ale też duszy. W książce czuć ciężar lekarskiej codzienności, bywa trudna, bywa monotonna, ale też przeplatają ją chwile beztroski.


Zdziwiła mnie też sama fabuła – jak wspomniałam dosłownie zdanie wcześniej – jest to historia o codziennej pracy lekarza. I w zasadzie tyle. Nie ma tu wielkich zwrotów akcji, zaskakujących puent ani intrygujących wydarzeń. Po prostu: wizyty lekarskie, zabiegi, lunche. Miałam wrażenie, że przeszłość lekarza była mimo wszystko ciekawsza od bieżącej opowieści, a to, co się nie wydarzyło, a mogło się wydarzyć, również wzbudziłoby więcej emocji.

To, co mnie lekko irytowało, to kolejne osoby powtarzające, że są „fanami” tego lub innego lekarza. To uwielbienie pojawiało się kilka razy, ale zasadniczo nie wnosiło nic do fabuły.

Na uznanie zasługuje za to napisanie książki w zupełnie innym gatunku. Wcześniejsze książki, które zostały przetłumaczone na język polski, to tytuły młodzieżowe. Seria „O kocie, który…” ma zupełnie inny charakter. Jest lekka, szalona, pełna zaskakujących zwrotów akcji. Ta publikacja należy do gatunku literatury pięknej – i ta zmiana wyszła autorowi bardzo dobrze.

Dlatego uważam, że „Gabinet doktora Spinozy” to tytuł specyficzny. Nie pędzi, nie wciąga, ale ma w sobie to coś, co sprawia, że chce się tę książkę czytać (nawet jeśli nie jednym tchem). Warto zwrócić na nią uwagę!

Dominika Róg-Górecka

czwartek, 20 sierpnia 2026

Dom na skraju magii – Ben Mantle, Amy Sparkes

#WspółpracaRecenzencka #WydawnictwoKropka



Jeśli jeszcze nie czytaliście tej serii, to Wam zazdroszczę! Dlaczego? Bo "Dom na skraju magii" to niesamowita, magiczna i zupełnie nieprzewidywalna przygoda, w której dosłownie wszystko jest możliwe!


Poznajcie w niej Dziewiątkę – sierotę i złodziejkę, która ponad wszystko pragnie odmienić swój los. Nagle w jej życiu pojawia się magiczny dom oraz jego nietuzinkowi mieszkańcy i tylko ona może im pomóc.

Dlaczego warto sięgnąć po tę serię: 
  • dla bohaterów – na początku myślisz sobie, że ktoś tu przesadził z kreatywnością, gdy ich tworzył, a potem kochasz ich całym sercem, 
  • dla kreacji świata – który jest jeszcze bardziej szalony niż bohaterowie, 
  • dla przygody – która nigdy nie przestaje zaskakiwać, 
  • dla chwil zadumy – bo w tym szaleństwie są też momenty, które dają do myślenia.

"Dom na skraju magii" to seria idealna dla każdego, kto szuka niczym nieskrępowanej fantastyki, szalonej przygody i nietuzinkowych bohaterów.

Na ten moment seria składa się z trzech tomów, ale wydawnictwo zapowiedziało już kolejny (dlatego koniecznie nadrabiajcie!). Mocną stroną tego cyklu jest również to, że chociaż każdy z tomów utrzymuje ten sam szalony klimat, to jednocześnie każdy ma swój unikatowy charakter (wątek główny, który w całości wyjaśnia się w obrębie danej części).

I każdy tom, bez wyjątku, jest szalony! Nie ma tu rzeczy niemożliwych. Wcześniej sądziłam, że prym pod tym względem wiedzie "Alicja z krainy czarów". Cóż… myliłam się. "Dom na skraju magii" to jest dopiero jazda bez trzymanki, a ja do ostatniej strony trzeciego tomu mogłabym przecierać oczy ze zdziwienia. Bo to, co tu się dzieje, czasem ciężko objąć rozumem.

Nie oznacza to jednak, że książka jest płytka. Pod przygodową warstwą czeka nas kilka dających do myślenia scen. Niektóre są jedynie wzmiankowane, podczas gdy inne wątki towarzyszą nam przez całą serię (niejako ją spajając).

Bardzo mocnym aspektem są też relacje między bohaterami. To nie jest ekipa, która od razu pała do siebie miłością. W ich rozmowach jest dużo złośliwości i niechęci. Jednak to wszystko powoli się zmienia. Nie, złośliwości nie znikają, jednak pojawia się też bliskość i zaufanie.

Warto też wspomnieć o humorze – dowcip pojawia się tutaj na wielu różnych poziomach: w rozmowach, kreacji świata i bohaterów. I tak samo jak fabuła, bywa absurdalny, szalony i nieprzewidywalny. Ale też nie sposób się nie uśmiechnąć przy czytaniu tych książek.

W teorii jest to seria dla nastolatków. Mogę się zgodzić tylko z tym, że młody czytelnik nie znajdzie w niej nic nieodpowiedniego. Ale również starszy koneser fantastyki będzie zachwycony! Bo w tym szaleństwie tkwi metoda – ciekawa fabuła, nietuzinkowi bohaterowie i szalona kreatywność, która to wszystko spaja w jedną nieprzewidywalną serię.

Dominika Róg-Górecka

piątek, 24 lipca 2026

Kicia Kocia w podróży

#WspółpracaRecenzencka #MediaRodzina


Lipiec i sierpień to dla maluchów wytęskniony czas wakacji. Zazwyczaj to właśnie wtedy rodzice planują małe i duże wycieczki. Właśnie dlatego "Kicia Kocia w podróży" pasuje idealnie, żeby zabrać ją ze sobą do plecaka.


Tym razem przygody słynnej kotki zostały ukazane w formie kolorowanki. W drogę rusza Kicia Kocia i Pacek. Będą razem zwiedzać polskie miasta i odkrywać ich piękno. A wraz z nimi… mały czytelnik.


Ten tytuł to publikacja, która z wielu powodów przyda się podczas wakacji. Po pierwsze, opowiada o podróżowaniu, więc za jej pomocą można wyjaśnić maluchowi, co go teraz czeka. Jeśli za to czytelnik jest większy, malowanka będzie dla niego świetnym zajęciem podczas jazdy pociągiem czy samochodem, ale też w trakcie ciągnących się w nieskończoność kolejek.


Co więcej, jeśli planujecie odwiedzić któreś z opisanych miast, to już w ogóle macie strzał w dziesiątkę. Jeśli Twoje dziecko lubi Kicię Kocię, to z przyjemnością zacznie zwiedzanie śladami swojej ulubionej bohaterki.


A na koniec mamy też sporo nalepek z postaciami z książki (u mnie niestety już przepadły, a były dosłownie wszędzie).


Jeśli zaś chodzi o grafikę – jest kolorowa, ładna, estetyczna i utrzymuje klimat całej serii. Myślę, że maluchom się podoba, bo jest po prostu bardzo czytelna.


Znacie Kicię Kocię? Czy Wasze dzieci też ją uwielbiają?


Dominika Róg-Górecka

poniedziałek, 13 lipca 2026

Chopin. Tom 2 – Alan Walker

#WspółpracaRecenzencka #Znak



Czy jest ktoś, kto nie kojarzy muzyki Chopina? Z pewnością tak, ale nie jest tych osób wiele. Jednak jego życie prywatne to zupełnie inny, mało znany temat. Wracamy do biografii słynnego, polskiego kompozytora, tym razem tomu 2.


Druga część obejmuje swoim zakresem lata od 1838 do 1849. W dużej mierze skupia się na relacji Chopina George Sand. Już w pierwszym tomie autor wskazał, że w jego ocenie wpływ tej relacji na życie i twórczość Chopina był niebagatelny, dlatego zamierza poświęcić jej sporo uwagi. I tak też zrobił. Czytelnik może dowiedzieć się bardzo wiele na temat życia tej ekscentrycznej kobiety, bo książka ta w dużej mierze jest też jej biografią. Wskazuje na to również zamieszczenie jej drzewa genealogicznego.

Tak jak i poprzednio: uwagę zwraca piękne wydanie. Książka wydana została w podobnym, oszczędnym stylu. Na brzegu widnieje wizerunek kompozytora. Chociaż tutaj moje zdziwienie wzbudził fakt, że po położeniu książek obok siebie, dwie połówki twarzy nie tworzą jednej. Z jednej strony fajnie, że widać zmianę na twarzy, będącą efektem upływu lat. Jednak stworzenie spójnego wizerunku wcale by tego zabiegu nie przekreśliło, a być może nawet podkreśliło. Niemniej, obydwa tomy są naprawdę ładnie i solidnie wydane.



Bez zmiany pozostaje też piękny styl autora. Wspomniałam już wcześniej, że chociaż nie jestem jakąś wielką fanką Chopina, to jednak sposób, w jaki napisana jest ta książka sprawił, że nie mogłam się oderwać. Z jednej strony piękny język, z drugiej wciągająca historia.

Po raz kolejny otrzymujemy też bardzo dokładnie "namalowane" tło historyczne. Czytelnik może się bardzo wiele dowiedzieć na temat przeszłości – szczególnie zdziwiło mnie rozbieżne podejście do gruźlicy (skrajnie inne w zależności od kraju).

Ponownie też autor wplata w swoją opowieść analizę poszczególnych utworów. To bardzo ciekawe fragmenty – warto wtedy posłuchać opisywanej kompozycji. Można wtedy usłyszeć drugie dno!

W całej serii, w tym tomie również, widać ogrom pracy, którą autor włożyć, by dostarczyć tekst maksymalnie prawidłowy, ale też dociekliwy. Jestem pod wrażeniem mnogości źródeł, ale też otwartości umysłu – bo gdy coś jest niejasne lub funkcjonuje kilka hipotez, autor otwarcie o tym mówi, bez opowiadania się po jednej stronie.

Ale ta dokładność ma też drugie dno – czytelnik jest momentami przytłoczony nadmiarem faktów i szczegółów. Dotyczy to zwłaszcza drugiego tomu, który na podobnej liczbie stron opisuje okres krótszy niż ten w pierwszym tomie.

Biografia Chopina autorstwa Alana Walkera to świetna publikacja, którą śmiało mogę polecić każdemu ceniącemu non-fiction. Książka jest napisana pięknym stylem, zawiera całe mnóstwo smaczków (momentami aż za dużo) i pozwala spojrzeć na Chopina w zupełnie inny sposób.

Dominika Róg-Górecka

Tu mnie znajdziesz

Mikser Kulinarny - przepisy kulinarne i wyszukiwarka przepisów Follow my blog with Bloglovin
Copyright © 2018 Recenzje na widelcu
| Distributed By Gooyaabi Templates