Recenzje na widelcu

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Feeria Young. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 11 czerwca 2026

#WspółpracaRecenzencka #FeeriaYoung

Czytałam i nie mogłam uwierzyć! Wreszcie ktoś powiedział to na głos – i to na dodatek w formie poważnej książki! Z każdej strony atakuje nas psychobełkot: domorośli terapeuci na TikToku, znajomi z „dobrymi radami” czy osoby, które po samodzielnej diagnozie żądają wyjątkowego traktowania. Joe Nucci napisał odważną książkę, która pomaga spojrzeć na wiele spraw z dystansem i… lepiej zadbać o swoje zdrowie psychiczne.

Mówienie o problemach psychicznych stało się ostatnio modne: ADHD, depresja, leki, a z drugiej strony – działające cuda medytacje czy „niezbędne” terapie. Każdy z nas intuicyjnie czuje, że coś tu nie gra. Bo czy naprawdę co drugi influencer zna się na psychologii? Czy każdy artykuł o narcyzie pomoże nam unikać toksycznych osób? Otóż… nie. Przestrzeń medialna pełna jest dezinformacji – również tej dotyczącej zdrowia psychicznego. Autor punktuje jeden mit po drugim i prostymi słowami wyjaśnia, w co nie należy wierzyć.

Ta książka jest naprawdę niesamowita! Napisana w bardzo przystępny sposób. Z jednej strony autor jest bezpośredni i nie owija w bawełnę, z drugiej – nawet gdy wydaje ostre osądy – pozostaje kulturalny i merytoryczny. Właśnie dlatego tę publikację czyta się tak dobrze. Bo chociaż dla nikogo nie ma taryfy ulgowej, o każdym wypowiada się z szacunkiem i zrozumieniem.

Autor bardzo rzeczowo odsiewa ziarno od plew, oferując nam sprawdzone i poparte naukowo podejście do wielu tematów. Dodatkowo – chociaż sam jest terapeutą – potrafi wyjaśnić, kiedy terapia naprawdę ma sens. Nie zaleca jej bezrefleksyjnie każdemu, tak samo jak niekończącej się analizy własnych myśli, odruchów czy słów.

Dodatkowo poszczególne rozdziały ilustrowane są przykładami z terapii – bardzo różnymi. Dzięki nim czytelnik może nie tylko lepiej zrozumieć opisywane zagadnienia, ale też zauważyć, jak skomplikowana jest praca terapeuty. Do mnie najbardziej przemówił przykład psychologa, który sam siebie błędnie zdiagnozował.

Bardzo ważne jest w tej książce to, że autor nie uznaje żadnych świętości. Masz problem ze skupieniem? To nie musi być ADHD. Masz złe samopoczucie? To nie musi być depresja! Nie czujesz potrzeby chodzenia na terapię – nie musisz, są też inne sposoby! To tylko kilka przykładów, bo w książce jest naprawdę wiele śmiałych i zdroworozsądkowych tez. Kluczowe jest jednak również to, że autor podważa nawet najbardziej popularne psychobzdury – z pełnym zrozumieniem dla osób, które mogą w nie wierzyć. Jednocześnie delikatnie odnosi się do tych, które faktycznie borykają się z daną trudnością. Widać, że jego celem jest przede wszystkim pomaganie – w oparciu o wiedzę naukową – a nie promowanie samego siebie czy określonego ruchu politycznego (ten temat też się pojawia i jest niezwykle ciekawy).

Malutkie zastrzeżenie mogę mieć do tytułu. W polskim wydaniu brzmi on „Każdy powinien chodzić na terapię oraz inne kłamstwa psychologii” – może faktycznie jest bardziej marketingowy, ale jednak… oryginał, czyli „Psychobełkot”, lepiej oddaje treść książki.

Zdecydowanie polecam ten tytuł każdemu, kto interesuje się zdrowiem psychicznym lub… irytuje publiczna debata na jego temat. To zdecydowanie bardzo ważny głos w dyskusji!

Dominika Róg-Górecka

czwartek, 26 marca 2026

#WspółpracaRecenzecnka #FeeriaYoung

Od czasu do czasu lubię sięgnąć po poradnik. Zazwyczaj kończy się na przyjemnej lekturze, która wprowadza chwilowy spokój, ale nie wywraca niczego do góry nogami. Tym razem jednak było inaczej. „Co robić, kiedy twój świat się wali” nie tylko przyciągnęło moją uwagę, ale i całkiem niepostrzeżenie zaczęło zmieniać sposób, w jaki myślę o trudnych momentach.

Autorka, psycholożka kliniczna, prowadzi czytelnika krok po kroku przez zrozumienie, czym jest kryzys – ten nagły, oszałamiający, ale i ten cichy, codzienny, kiedy życie się nie wali, tylko delikatnie sypie. Omawia emocje, mechanizmy obronne, biologiczne i społeczne czynniki dobrostanu, relacje, lęk, wstyd, perfekcjonizm i sposoby odbudowywania poczucia bezpieczeństwa. Dużo tu praktyki: konceptualizacja problemów, mindfulness, regulowanie emocji, realne narzędzia, a nie suche recepty. To bardziej przewodnik niż typowy poradnik – taki, z którym można iść przez najgorsze tygodnie, ale i przez te zwyczajne.

Punktem wyjścia jest osobiste doświadczenie autorki. Williams opowiada o śmierci swojego męża i o tym, jak wygląda moment, w którym jedna wiadomość potrafi zmienić całe życie. Jej opis jest emocjonalny, poruszający, pozbawiony dystansu, który często wybierają autorzy piszący o traumach. To nie jest „teoria z gabinetu”, tylko szczera relacja osoby, która najpierw przeżyła tragedię, a dopiero później opisała to językiem psychologii. I to czuć w każdej części książki.

Jednocześnie – co jest tu ogromnym atutem – ta publikacja jest niesamowicie merytoryczna. Wiele poradników balansuje między lekkimi anegdotami a ogólnymi stwierdzeniami o sile pozytywnego myślenia. Tutaj dostajemy kompetentną, opartą na wiedzy i praktyce psychologicznej treść. Dużo teorii, ale podanej po ludzku. Dużo wyjaśnień, ale bez taniego moralizowania. Właśnie tego mi brakowało: czegoś, co nie tylko pociesza, ale też uczy.

Czy to książka wyłącznie dla tych, którzy mierzą się z traumą? Absolutnie nie. Trauma jest punktem wyjścia, ale treści dotyczą szerokiego spektrum wyzwań. Autorka pisze też o przestymulowaniu, codziennym lęku, trudnościach w relacjach czy przeciążeniu obowiązkami. Teoria, którą przedstawia, jest uniwersalna – przyda się każdemu, kto chce lepiej rozumieć siebie i innych. Bo dobrostan psychiczny, jak wiemy, nie jest zarezerwowany dla wybranych. Powiedziałabym wręcz, że to obowiązek społeczny, żeby od czasu do czasu zajrzeć w siebie głębiej niż tylko do zakładki „muszę zrobić na jutro”.

Książka łączy empatię z nauką, delikatność z konkretami. Nie ocenia. Nie narzuca. Nie udaje, że ból można wyłączyć jak aplikację w telefonie. Zamiast tego pozwala zrozumieć, że odwaga i kruchość mogą współistnieć, a słabość nie jest przeciwieństwem siły – raczej jej innym obliczem. I to jest piękne odkrycie.

Podsumowując: „Co robić, kiedy twój świat się wali” to poradnik, który naprawdę robi robotę. Pomaga, uczy, uspokaja i pokazuje, że nawet największy kryzys da się przejść, jeśli tylko pozwolimy sobie poczuć to, co i tak już czujemy. Jest to książka wartościowa, mądra i napisana z niezwykłą uważnością.

Jeśli szukasz lektury, która nie tylko pogłaszcze po głowie, ale też da Ci narzędzia do zrozumienia siebie – sięgnij po tę książkę. A potem wróć do mnie i powiedz, czy Ty też poczułaś, że ktoś wreszcie napisał poradnik, który naprawdę ma sens.

Dominika Róg-Górecka

środa, 26 listopada 2025

#WspółpracaRecenzencka #WydawnictwoFeeria

MOPS, pomoc społeczna, pracownicy socjalni, czy zasiłki – nie brzmi to dobrze, prawda? To słowa, których większość z nas stara się uniknąć, a nawet wyprzeć ze swojej świadomości. Nie lubimy myśleć zarówno o beneficjentach, jak i pracownikach. A może po prostu nie musimy? I właśnie za to uwielbiam literaturę faktu, że pozwala mi spojrzeć na takie obszary życia, od których zazwyczaj odwraca się wzrok. I „Socjalna” robi to w wyjątkowo intrygujący sposób.

„Socjalna” to tytuł, który ujrzał światło dzienne dzięki wydawnictwu Feeria, a napisany został przez Karolinę Wasilewską, byłą pracownicę socjalną. Dzięki temu czytelnik może poznać relacje z pierwszej ręki, w których ograniczenia systemowe przeplatają się z troską o drugiego człowieka.

Ta książka jest naprawdę niezła! I to na wielu płaszczyznach: po pierwszy, jest niesamowicie dobrze napisana, przystępna w odbiorze i niezwykle angażująca. Nie spodziewałam się aż takiej smykałki do pisania po osobie, która nie ma w tym zakresie wykształcenia barażowego i zawodowo zajmuje się czymś innym. Jednak w pewnym momencie autorka wspomina, że kocha czytać książki i… to widać! Ma naprawdę dopracowany warsztat.

Chociaż „Socjalna” to tytuł składa się z wielu poszczególnych historii, są one jednak tak dobrze ułożone, według sensownego klucza, dzięki czemu ich mnogość nie męczy. Autorka zdecydowała się na podział tematyczny, a każdy rozdział zaczyna się od krótkiego wstępu. To rozwiązanie bardzo dobrze się sprawdza i powoduje, że w książce nie ma chaosu.

Przejdźmy jednak do sedna, czyli samych historia. „Socjalna” otwiera oczy na wiele nieoczywistych spraw, pokazuje wprost, jak skomplikowane jest życie wielu ludzi. Co ciekawe, również samą siebie nie stawia na piedestale. Wiele razy wspomina o swoich ograniczeniach, czy podświadomych uprzedzeniach. Szczerze opowiada o tym, jak praca zmieniła jej podejście do wielu spraw.

Sytuacje jej podopiecznych są różne: wzruszające, przerażające, ale też urzekające. Chociaż pozytywnych wątków jest tu zdecydowanie za mało (co oczywiście wynika z omawianego zagadnienia), to jednak one też się pojawiają. Kolejnym tematem jest sama praca wykonywana przez socjalnych – ten temat jest równie ważny, co pomijany. Bo jeśli nikt nie będzie chciał pracować w tej instytucji, nikt też nie otrzyma pomocy.

„Socjalna” to tytuł, który zrobił na mnie wrażenie. Dobrze napisany, mądrze zaplanowany i poruszający ważkie zagadnienia. Zdecydowanie polecam i to nie tylko miłośnikom literatury faktu. Naprawdę warto!

Dominika Róg-Górecka

wtorek, 30 stycznia 2024

Zawsze uważałam, że niezależność finansowa jest bardzo ważna. Cieszę się, że nie tylko ja tak myślę! Z dużym zaciekawieniem sięgnęłam więc po „Niezależność finansową i emocjonalną dla kobiet”. Czy tytuł ten zrobił na mnie wrażenie?

O czym jest ta książka?

„Niezależność finansową i emocjonalną dla kobiet” to poradnik napisany przez Annę Łukaszyn. Punktem wyjścia dla tej publikacji jest osobista historia autorki, o której opowiada nam w bardzo szczery sposób. Z książki dowiemy się jaką drogę przeszła Pani Anna i jak z osoby w pełni zależnej stała się kobietą, która sama decyduje o swoim życiu i finansach.

W następnym kroku autorka opowiada, co zrobić, by osiągnąć podobne rezultaty i cieszyć się niezależnością.

Dla kogo jest ta książka?

Jak wskazuje sam tytuł, jest to publikacja dedykowana kobietom. Chociaż tutaj warto dodać pewną gwiazdkę. Autorka faktycznie zwraca się do czytelniczek, jednak porady, których udziela, w 99% pasują również do mężczyzn.

Bardziej istotne jest za to inne ograniczenie. W moim odczuciu ten tytuł najbardziej przyda się osobom z problemami: z długami, emocjonalną zależnością, skłonnością do impulsywnych zakupów. Jeśli jesteś zadowolony/zadowolona ze swoich finansów i chcesz jedynie poprawić ich stan, głównie utwierdzisz się w przekonaniu, że dobrze robisz i zyskać motywacje do dalszych działań. Jednak dużo konkretnych porad tutaj nie znajdziesz.

Wskazówki, nie tylko finansowe

Pani Anna w swojej publikacji łączy dwa rodzaje porad: finansowe oraz emocjonalne. Często te dwa obszary się wzajemnie przenikają, chociaż temu drugiemu poświęcono więcej uwagi. Dla mnie to jednak ten pierwszy aspekt, porady czysto techniczno-finansowe, stanowią coś, co bardzo mi się spodobało i co wyróżnia tę książkę na tle innych poradników.

Czytelnicy dowiedzą się tutaj m.in. o zasadach odpowiedzialności podatkowej, sytuacjach, kiedy przyda się intercyza, czy rodzajach inwestycji (ten ostatni temat niestety bardzo po łepkach). Patrząc tylko na typowo babskie poradniki, jest to pierwsza tego typu książka, która wpadła mi w ręce. Wszystkie inne koncentrują się na aspekcie psychologicznym. Tymczasem naprawdę warto skupić się na obydwu obszarach. Z drugiej jednak strony uważam, że autorka mogłaby poświęcić więcej stron na omówienie tych technicznych aspektów, np. wśród dostępnych inwestycji zabrakło miejsca na lokaty, za to opisy pozostałych są naprawdę skrótowe. Autorka ma talent do przystępnego opisywania trudnych zagadnień, a jak sama wspomina, inwestycjami interesuje się zdecydowanie mniej kobiet, niż mężczyzn. Fajnie byłoby im dać publikację, która wprowadzi ich w ten świat.

Z kolei niezależność emocjonalna została opisana w bardzo przystępny, ale typowy dla poradników sposób. Autorka większość z poruszanych tematów ilustruje przykładami ze swojego życia (momentami tych wstawek autobiograficznych jest za dużo) oraz historii innych osób. Wszystkie porady są wartościowe i dające do myślenia. Warto się z nimi zapoznać, jeśli nasza sytuacja finansowa i/lub emocjonalna, jest daleka od ideału.

Werdykt? Warto być niezależnym!

„Niezależność finansową i emocjonalną dla kobiet” to książka, która przekazuje wiele wartościowej wiedzy. Może nie jest idealna dla kogoś, kto ma już te tematy uporządkowane, ale osoby w kryzysie znajdą w niej wiele niezbędnych wskazówek i konkretnych porad.

Link do książki na Empiku.

Dominika Róg-Górecka

środa, 1 lipca 2020

Czy zastanawialiście się, co by było „gdyby”? Pewnie nie raz. Na tym polega sztuka wyborów. Nic ich nie cofnie, a my nie mamy możliwości sprawdzenia wcześniej, czy nasza decyzja będzie słuszna. Ale co by było, gdybyśmy mogli?

Tytuł: Dziewczyna, która wybrała swój los

Cykl: Pivot Point (tom 1)

Autor: Kasie West

Addison ma wyjątkową moc, potrafi sprawdzać konsekwencje swoich decyzji. Nic więc dziwnego, że kiedy jej rodzice postanawiają się rozwieść, to po pytaniu „z którym z nas wolałabyś zamieszkać” pada jeszcze „oczywiście dajemy ci czas, żebyś mogła to sprawdzić”. To ważna decyzja, dziewczyna nie zamierza podejmować jej pochopnie. Uruchamia więc swoją moc i… nawet nie zdaje sobie sprawę, co ją czeka. Te dwie wersje przyszłości różnią się nie tylko tym, gdzie będzie mieszkać. Reperkusje jej wyborów będą naprawdę daleko idące…

Mam słabość do książek Kasie West, wyspecjalizowała się w tworzeniu słodkich opowieści o młodzieńczej miłości. Przed długi czas czytało mi się ją bardzo dobrze, ale z czasem ten schemat zaczął mnie nudzić. Tym bardziej zdziwiła mnie „Dziewczyna, która wybrała swój los” książka napisana podobnie do poprzedni, ale też zupełnie inaczej.

Czemu podobnie? Ponieważ znajdziecie tutaj sporo nastoletnich tematów: pierwsza miłość, przyjaźń, relacje z rodzicami. Jednak dodatkowo wszystko utrzymane jest w lekko fantastycznym klimacie. Autorka nie ogranicza się wyłącznie do przyznania mocy głównej bohaterce, obdarza nimi całą społeczność i tworzy wokół niej specjalne struktury. Nie tworzy to nam może powieści SP, bo te wątki, chociaż ważne, nie są przesadnie rozbudowanie, ale autorka nigdy wcześniej nie poruszała tych tematów.

Zaskakująca jest również sama narracja. Chociaż dalej jest lekka i przystępna, to sama konstrukcja ma ciekawą formę. Mianowicie obie wersji przyszłości poznajemy naprzemiennie, co jednocześnie może lekko utrudniać odbiór, z drugiej zaś świetnie prezentuje to, jak obie rzeczywistości się zazębiają. Idąc krok dalej można nawet pokusić się o stwierdzenie, że poznanie tej historii z tylko jednej perspektywy ostatecznie nie dałoby nam wyglądu w wiele jej aspektów.

Mniej więcej do połowy książki główny akcent historii opowieści został na relacje między bohaterami. Te wątki są ciekawe, jednak ich dynamika jest umiarkowana. Powoli jednak zarysowuje się główna intryga i wtedy całość zyskuje na tempie. Przez ostatnie 100 stron po prostu nie mogłam się oderwać, a samo zakończenie oceniam jako bardzo satysfakcjonujące.

Zakochałam się w nowej wersie Kasie West i natychmiast po zakończeniu pierwszego tomu sięgnęłam po drugi. I wiecie co? Tam też mnie zaskoczyła, ale o tym w kolejnej recenzji 😊

wtorek, 2 lipca 2019

Zimne lody dla ochłody? Wakacje, a przynajmniej letni klimat, trwa w najlepsze. A na upały nie ma nic lepszego niż gałka przepysznych lodów. Truskawkowe, czekoladowe, a może... z posypką kłopotów? Prowadzenie budki z lodami to nie bułka z masłem, ale ten sezon zapowiada się naprawdę wyjątkowo!

Tytuł: Słodko-gorzkie lato

Autor: Siobhan Vivian

Wydawnictwo: Feeria Young

Książka pod naszym patronatem medialnym!

Dla Amelii właśnie zaczynają się najlepsze wakacje! Dziewczyńska budka z lodami to miejscowa tradycja, a Amelia została wybrana na jej kierowniczkę. Już niedługo zaczyna studia, ale teraz może w pełni zaangażować się w świat smaków i posypek. Jednak nic nie idzie tak, jak powinno. Nagle umiera właścicielka całego interesu, a jej miejsce zajmuje wnuk z głową pełną nowych pomysłów. Czy Amelii uda się odnaleźć w nowych warunkach? Czy budka ma szansę przetrwać pod nowym kierownictwem? Problemy wciąż się mnożą, a dobre pomysły topnieją niczym lody na słońcu. Gdyby jeszcze ten nowy właściciel nie był tak przystojny! Tego lata Amelię czeka wiele wyzwań!

Zakochałam się w tej książce już od pierwszych stron. Jest „pyszna” niczym lody i romantyczna jak pierwsze uczucie. Ale nie w sposób oczywisty, wszystko rozwija się z czasem i powoli nabiera mocy. Na początku przyjdzie się zmierzyć z problemami pozornie nie do pokonania. Razem z bohaterką będą nas dręczyć liczne wątpliwości i komplikacje. Mam słabość do wszystkich powieści opisujących małe biznesy, ale muszę przyznać, że ta książka czyni z tego wątku bardzo istotny motyw. Czytelnik może się poczuć, jakby był na miejscu i mierzyć się z codziennymi problemami pracownika lodziarni. Dowie się całkiem sporo interesujących ciekawostek na temat produkcji lodów i ich sprzedaży. Te kwestie nie są tylko ozdobnikiem, ale ciekawie ubarwiają opowieść i nadają jej wyjątkowego, letniego klimatu.

Wspomniałam już o romantycznym wątku, ten temat nie dominuje całej historii, ale stanowi przyjemny dodatek. Nie ma w nim ani krzty naiwności, czy schematyczności, nie brak za to delikatności, świeżości i lekkości. Chociaż szansę na jego pojawienie czuć już od początku, z całą swoją mocą rozkwita dopiero na późniejszym etapie, sprawiając, że sama relacja jest naprawdę uzasadniona i bardzo życiowa.

Równie istotny, a może nawet ważniejszy, jest motyw przyjaźni. Budka z lodami to inicjatywa, która od samego początku miała łączyć dziewczyny. Tak jest i do tej pory, jednak wraz z nowym właścicielem wszystko przestaje być proste i oczywiste. Amelia będzie musiała zdecydować, co jest dla niej naprawdę ważne, a jej zaufanie nie raz zostanie wystawione na próbę. Motyw ten pięknie przeplata się z historią samej założycielki, której opowieść wciągnie czytelnika nie mniej, niż sam wątek główny.

Co jest najlepsze w tej książce? Zdecydowanie klimat! Jest zarówno słodko, jak i gorzko, pojawia się wiele problemów i konieczność podjęcia trudnych decyzji, ale też scen podnoszących na duchu. To powieść mądra, czarująca, lekka, wciągająca i niepozbawiona przekazu. Zdecydowanie warto sięgnąć po „Słodko-gorzkie lato”!

czwartek, 13 czerwca 2019

Thrillery młodzieżowe to gatunek, który z jednej stronie zachwyca świeżością i niedoświadczeniem bohaterów, z drugiej może być wyjątkowo naiwny i oklepany. „Uwięzione” Natashy Preston dosłownie mnie zachwyciły. Jednak od tego czasu żadna inna książka autorki nie zrobiła na mnie takiego wrażenia. Czy udało się to powieści „Będziesz moja”?

Tytuł: Będziesz moja

Autor: Natasha Preston

Wydawnictwo: Feeria Young

Lylah razem z piątką swoich znajomych spędza beztroski czas na studiach. Dopiero co otrząsnęła się z rodzinnej tragedii, dlatego stara się zrobić wszystko, by nie myśleć o przeszłości. I nie widzi na to lepszego sposobu niż imprezy i spędzanie czasu ze znajomymi. Powoli zbliżają się walentynki, dlatego tajemnicza przesyłka o treści „Twoje serce będzie moje” nie budzi niczyich obawa. A potem ginie jeden z przyjaciół Lylah i nic nie jest takie samo jak wcześniej. Tymczasem podejrzane wiadomości wciąż przychodzą. Czy dziewczyna powinna zacząć się bać?

Tym razem autorka wykorzystała znany przez siebie motyw. Temat grupka przyjaciół i tajemniczego mordercy, którym może być każdy, pojawiało się przecież już w „Uwikłanej”. Jednak ten tytuł pozostawiał jednak sporo do życzenia. Jak spisała się „Będziesz moja”? Czy poczułam gęsią skórkę?

Tym razem muszę powiedzieć, że tak. Autorce udało się zbudować atmosferę zagrożenia i wzajemnych podejrzeć. Do samego końca nie byłam pewna, kto jest zabójcą. Co więcej, przez większość historii obstawiałam innego bohatera. Nie do końca z mojej winy, analizując wszystkie wskazówki i przesłanki, nie dało się ustalić tego jednoznacznie. Co nie zmienia faktu, że podczas finalnej sceny byłam zaskoczona i zaliczam to na plus. Motywacja sprawcy była uzasadniona, a wszystko trzymało się przysłowiowej kupy. Jednym zdaniem, jest to coś, co nie zawsze można powiedzieć o książkach Natashy Preston.

Nieznaczny postęp uczyniły też organy ścigania. Tym razem zaczęli coś robić, jednak nadal było to mocno nieudolne i bardzo nieefektywne. Ich bezsilność jest wręcz fascynująca. Pomijając kwestię, że bohaterowie też nieszczególnie dbają o swoje bezpieczeństwo, działania policji są nieudolne i tylko pozornie mają sens. To chyba największy problem w pisarstwie Preston. Rozumiem, że z mordercą mają się mierzyć bohaterowie, jednak dobrze by było, gdyby wynikało to z fabuły. Bo sytuacja, w której to nastolatki rozwiązują tajemnice, z którą nie dają sobie rady stróże prawa, jest zwyczajnie w świecie grubymi nićmi szyta.

„Będziesz moja” zostało napisane lekkim, przystępnym "językiem", wręcz kontrastującym z atmosferą zagrożenia i niebezpieczeństwami czyhającymi na bohaterów. Czytało mi są ją dobrze i szybko, chociaż miałam pewne zastrzeżenia co do pracy policji i zachowania głównej bohaterki, całość zrobiła na mnie dobre wrażenie. Idealnie nie jest, ale źle również nie. W porównaniu z kilkoma wcześniejszymi tytułami powieść jest lepsza, a motywacja „tego złego" posiada logiczne uzasadnieniem. I mam nadzieję, że tak będzie dalej!

wtorek, 21 maja 2019

Idealna, perfekcyjna i skrojona na miarę. Posłuszna, grzeczna i bezwolna. Masz dobrze wyglądać i zawsze się zgadzać. Zrozumiano? Nawet nie sądź, że może myśleć inaczej. Bo jeśli chociaż spróbujesz, będziesz tego żałować. A teraz... uśmiech! Kolejne idealne zdjęcie czeka na dodanie! Jesteśmy dumni!

Tytuł: Lepsza niż ja

Autor: Louise O'Neill

Wydawnictwo: Feeria Young

Witaj w antyutopii, świecie obdartym z brzydoty i... wszelkiego człowieczeństwa. Tutaj dziewczynki hodowane są niczym rasowe pieski, dla wyglądu i oczekiwanych cech charakteru. W tym celu umieszczane są w specjalnych szkoła, miejscach, które uczą ich posłuszeństwa i ograniczają własną wartość do wyglądu zewnętrznego. Piękne, beztroskie, bezrozumne. Ale czy aby na pewno? Co, jeśli któraś z nich zapragnie czegoś więcej?

Od tej książki dosłownie nie mogłam się oderwać, nawet gdy jej nie czytałam, fabuła wciąż nie chciała opuścić mojej głowy. Wszystko w niej opisane było tak intensywne, tak chore i fascynujące jednocześnie, że podczas lektury przeżywałam całe mnóstwo emocji.

Początek powieści może zwieść, lekka narracja, klimat dziewczęcej szkoły, zajęcia i przyjaźnie. To wszystko brzmi tak beztrosko, wręcz niewinnie. Jeśli miałabym porównać do innej powieści, atmosfera najbardziej przypominała mi „Plotkarę”. I nie chodzi mi tutaj o wątki romantyczne, ale świństwa i podłości, które tylko dziewczyny mogą sobie zrobić. W tej książce wszystko jest stopniowane, żarciki, dokuczanie, anormalny system moralny, aż w końcu nieludzkie okrucieństwo. Groza i antyutopia rozpędzają się powoli, na tyle płynnie, że ciężko jest wskazać moment, w którym czytelnik przestaje mieć wątpliwości, a zaczyna odczuwać przerażenie. Kiedy się jednak to dzieje, narracja wcale się nie zmienia. I to jest w powieści najlepsze, nawet gdy dookoła wszystko narusza podstawowe wartości, styl opowieści pozostaje beztroski i lekki, co jedynie potęgując kontrast i odbiór całości.

Wizja przyszłości jest bez wątpienia szokująca, niektóre z opisów mogą bulwersować, ale nie jest to też epatowanie okrucieństwem. Nawet drastyczne sceny zachowują umiar, dzięki czemu powieść ta nadaje się również dla młodych czytelników, do których prawdopodobnie była dedykowana. Czy nastolatki powinny ją przeczytać? Zdecydowanie! Bo elementy antyutopii nie są wcale tak absurdalne i nierzeczywiste. Może nie występują dokładnie w tej samej formie, ale nadal niepokojące podobieństwa można znaleźć w otaczającej nas rzeczywistości. „Lepsza niż ja” wciąga, szokuje, bulwersuje i daje do myślenia. W czasach gdy piękno znaczy więcej niż mądrość, a uznanie otrzymuje się nie za osiągnięcia tylko za pozorowanie idealnego szczęścia, warto poznać karykaturalną wersję przyszłość.

Mocnym punktem książki jest kreacja antyutopijnego świata. Przynajmniej w zakresie mikro wszystko zostało opowiedziane i dopracowane do najmniejszych szczegółów. Relacje w szkole, to jak działa mechanizm „edukacji” i podział na warstwy społeczne. W klimacie makro tak dobrze już nie jest. Ogólnie wszystko się zgadza, zarysowana rzeczywistość ma sens, ale nie można tu mówić o szczegółowej analizie świata poza murami szkoły. Tego mi zdecydowanie zabrakło w powieści.

Zaskakujący jest również finał, bez wątpienia nie tego się spodziewałam. Zakończenie historii jest „mocne”, potęguje wcześniejszą refleksję i chociaż pozostaje spójne z całą fabułą, pozostawia niedosyt. Od razu po zamknięciu ostatniej strony szukałam informacji o kontynuacji. Chyba jej... nie ma. Przynajmniej na ten moment. Mam jednak ogromną nadzieję, że nie będzie to wyłącznie pojedyncza opowieść. Z tej historii, z tego świata, dałoby się jeszcze tyle wyciągnąć!

„Lepsza niż ja” to książka jednocześnie lekka i ciężka, piękna i straszna, dająca do myślenia i poruszająca mnóstwo emocji. To powieść, którą nie tylko warto, ale wręcz trzeba przeczytać!

sobota, 2 marca 2019

Trauma wyraża się w różny sposób. Czasami skrzywdzona osoba zachowuje się zupełnie normalnie, wygląda na szczęśliwą, spokojną, pogodzoną z trudnymi doświadczeniami. Ale to tylko pozory, maska, który skrywa wielkie pokłady bólu. Jak przepracować coś takiego?

Tytuł: Broken Silence

Autor: Natasha Preston

Cykl: Silence (tom 2)

Wydawnictwo: Feeria Young

Cztery lata, dokładnie tyle minęło od wyjazdu Oakley do Australii. Uciekła przed swoimi demonami i bolesnymi wspomnieniami. Jednak z każdym dniem coraz bardziej zbliża się do momentu, kiedy będzie musiała skonfrontować się z przeszłością. Niedługo proces jej oprawcy, jej ojca... Musi wrócić w rodzinne strony, zmierzyć się ze swoją traumą, ale też... miłością. Bo uciekając zostawiła za sobą nie tylko to co złe, ale też dobre.

"Nawet to, co na pierwszy rzut oka wydaje się nie do naprawy, zawsze można skleić i uratować, zależy tylko, jak bardzo chcemy to zrobić".

„Broken silence” to drugi tom serii Silence opowiadającej Oakley. Wydawałoby się, że dziewczyna wszystko “przepracowała”. Zmieniła kontynent, rozpoczęła nowe życie, jednak czeka ją jeszcze jedno wyzwanie, które może otworzyć wszystkie zabliźnione rany, proces. Czy dziewczyna naprawdę uporała się z przeszłością? Bohaterka musi odpowiedzieć sobie na to pytanie i jednocześnie walczyć z… miłością.

Muszę przyznać, że zakończenie pierwszego tomu bardzo mnie zaskoczyło. Nie do końca mogłam zrozumieć zachowanie dziewczyny. I nawet nie tyle jej wyjazd, ile zerwanie z chłopakiem. Kontynuacja rozpoczyna się trochę później, jednak wątpliwości miłosne pozostają takie same. I już samo to powinno zmusić bohaterkę do zastanowienia się nad swoją decyzją. Czy tak się dzieje? Tak, ale w dość rozwlekły sposób. Druga część nie dostarcza nam wielu nowości, a skupia się głównie na przeżyciach wewnętrznych.

Usatysfakcjonowani będą więc czytelnicy lubiący powieści o emocjach, analizowanie uczuć i rozkładanie ich na czynniki pierwsze. Mniej akcji, więcej refleksji, chociaż tu trzeba podkreślić, refleksji stricte młodzieżowej, bez większych wywodów filozoficznych.

Utrzymana została lekka, pierwszoosobowa narracja, przedstawiona na zmianę z perspektywy dwójki głównych bohaterów. Dzięki temu powieść czyta się naprawdę szybko, nawet jeśli sama historia czasami traci na dynamice.

“Broken silence” to tytuł przede wszystkim dla miłośników pierwszego tomu. Jest dobry, ale nie zachwycający i przede wszystkim niewiele dodaje do wątku głównego. Jeśli jednak pokochaliście bohaterów trudne relacje miłosne między bohaterami z przyjemnością poznacie ich kontynuacje, a nawet jedno gratisowe opowiadanie.

poniedziałek, 8 października 2018

Pamiętasz swoje pierwsze cztery lata życia? Jakieś przebłyski wspomnień, emocji, cokolwiek? Nie? Cóż, dla niektórych jest to poważny problem.

Tytuł: Skrzywdzona

Autor: Natasha Preston

Wydawnictwo: Feeria Young

Scarlett wiedzie spokojne życie nastolatki, spotyka się z przyjaciółmi, wzdycha do chłopaków. A szczególnie do jednego. Noah jest nowy, a już zdążył wpaść w oko większości dziewczyn. Jednak on zwraca uwagę przede wszystkim na Scarlett. Za jego sprawą dziewczyna zaczyna zadawać coraz więcej pytań o swoją przeszłość. Nie pamięta nic ze swoich pierwszy czterech lat. Zdaniem jej rodziców to trauma wywołana pożarem, który wtedy miał miejsce. Scarlett jednak zaczyna dostrzegać coraz więcej nieścisłości. Co tak naprawdę się wydarzyło i kim jest… Noah?

„Skrzywdzona” zaczyna się, klasycznie… jak przystało na powieść young adult. Młoda dziewczyna zakochuje się po uszy w nowym uczniu. Czytelnik obserwuje niespieszny i romantyczny rozwój tej znajomości. Jednak regularnie otrzymuje sygnały, że przeszłość Scarlett wiąże się z tajemnicą. Im więcej tych wzmianek, tym powieść staje się ciekawsza.

Klasycznie też narracja prowadzona jest dwutorowo z dwóch perspektyw, naprzemiennie towarzyszymy Scarlett i Noahowi. I jest to zabieg bardzo typowy, ale też udany i wręcz niezbędny dla głównego wątku fabularnego.

Najważniejsza zagadka jest ciekawa, jednak dość szybko można się domyślić jej rozwiązania. Głównie za sprawą Noaha, który dostarcza nam wiele wskazówek, a kilkanaście stron później przechodzi do sedna. I zaraz potem czeka nas pełne napięcia oczekiwanie, kiedy cała prawda dojdzie do Scarlett. Tak, pod tym względem rozwój akcji jest dość oklepany, jednak bardzo przyjemny w odbiorze.

Społeczność, z którą związany jest Noah, to naprawdę ciekawy wątek. Nawet najciekawszy. Gdy już w książce przejdziemy początkowy etap wzajemnych fascynacji, wkracza akcja. I wtedy zaczyna się dziać. Jeśli mam być szczera obawiałam się, że powieść może okazać się częścią trylogii, a akcja urwie się w kulminacyjnym momencie. Tak się jednak nie stało i całe szczęście czytelnika czeka sporo zwrotów wydarzeń.

Bez wątpienia nie można też narzekać na klimat i atmosferę. Wiele scen mrozi krew w żyłach, a motyw napędzający akcje buduje uczucie napięcia. Jednak do jednej rzeczy mogę się przyczepić. Miałam wrażenie, że moment przemiany Noaha był zbyt gwałtowny, zbyt wyreżyserowany. Nie do końca mogłam w to uwierzyć.

„Skrzywdzona” to ciekawa, młodzieżowa powieść, która obok standardowego romansu dostarcza też ciekawą, momentami przerażającą opowieść. Zdecydowanie polecam miłośnikom gatunku.

wtorek, 25 września 2018

Życie składa się z pierwszych razów. Pierwszy pocałunek, pierwszy wyjazd za granicę, pierwszy spacer po łące i oczywiście, pierwsza miłość. To, co nowe, zawsze kusi i często staje się niezapomnianym wspomnieniem. Chociaż nie zawsze przyjemnym. Książka „First love” zabiera nas w podróż pełną najróżniejszych pierwszych razów.

środa, 22 sierpnia 2018

Kasie West jest znaną autorką powieści młodzieżowych. Do tej pory na język polski przetłumaczono osiem jej powieści. Najnowsza z nich nosi tytuł Słuchaj swojego serca i jest to wyjątkowo letnia historia. Czy autorce udało się zachować lekką formę, a jednocześnie przedstawić ciekawą opowieść?

Tytuł: Słuchaj swojego serca

Autor: Kasie West

Wydawnictwo: Feeria Young

Książka pod naszym patronatem

Kate to spokojna dziewczyna, która ponad wszystko kocha jezioro. Sprawa jest o tyle prosta, że jej rodzice prowadzą przystań, w której wynajmują turystom kajaki i motorówki. I niby nie ma w tym nic złe. Ale czy młoda dziewczyna powinna spędzać cały swój wolny czas na wodzie? Przyjaciółka Kate jest przeciwnego zdania. Właśnie dlatego angażuje ją w szkolny projekt kręcenia podcastów. Sprawa nabiera tempa, gdy Kate zostaje... prowadzącą programu. Ale to dopiero początek akcji. Do ich audycji dzwoni zakochany chłopak, który opowiada o swoim uczuciu i pyta o poradę. Brzmi, jak badał, ale... dziewczyna szybko rozpoznaje dzwoniącego i domyśla się, że kocha się on w jej najlepszej przyjaciółce. A żeby było trudniej, sama jest w nim zakochana! Co z tego wyjdzie? Czyje uczucia okażą się silniejsze? I jaką rolę odegra w tym wszystkim szkolna audycja?

Kasie West wypracowała swój styl i utrzymuje go we wszystkich książkach, które do tej pory zostały przetłumaczone na język polski (bo jeśli chodzi o niewydane, to sprawa jest ciekawsza, ale o tym za chwilę). Do kluczowych elementów należą...

Młodzi bohaterowie i ich szkolno-towarzyskie problemy – tym razem fabuła koncentruje się wokół zajęć z kręcenia podcastu, co jest bardzo ciekawym wątkiem. Poza tym, że napędza akcje, dostarcza też sporo ciekawych informacji o tym coraz popularniejszym sposobie przekazywania wiedzy. A więc przy okazji śledzenia losów młodzieńczych miłości można się też dowiedzieć kilka ciekawostek z zakresu kręcenia i montowania podcastów.

A skoro już o uczuciach mowa, i tym razem będziemy obserwować, jak nasi bohaterowie próują wyznać sobie głęboko skrywane sympatie. Nie zabraknie komplikacji, nieszczęśliwych zbiegów okoliczności i przypadków, za których sprawą młodzi coraz bardziej mają się ku sobie. Kasie West po raz kolejny przedstawia nam delikatną, sympatyczną i świeżą historię miłosną. Pojawi się kilka problemów, nie ma tu jednak sztucznych dramatów, czy tragedii rodem z telenoweli. Komplikacje, które są opisywane, naprawdę mogłyby się wydarzyć nastolatką.

A skoro już o bohaterach mowa to Kasie wykreowała pewien typowy dla swoich powieści zbiór postaci. Mamy główną bohaterkę, która jest nieśmiała, wyróżnia się ze swojego środowiska, a na skutek zbiegu okoliczności nagle staje w centrum uwagi. Jest też najlepsza przyjaciółka, odważna i zdecydowanie bardziej obyta z płcią przeciwną. Nie brakuje też chłopaka, który dziwnym trafem jest ciągle bardzo blisko (a jednocześnie „tak daleko”). Czy jest to wada? W żadnym razie. Pomimo pewnej schematyczności autorce udaje się zachować świeżość i lekkość formy. Tak, tym razem w zakresie kreacji charakterów może nie było szczególnie oryginalnie, jednak wciąż bardzo przyjemnie śledziło się ich losy.

Pojawiło się za to wiele zwrotów akcji. W Słuchaj swojego serca niezwykle przypadła mi do gustu dynamiczna akcja. A wszystko to za sprawą głównej bohaterki, która nie siedziała z założonymi rękami, a działała i przede wszystkim, przełamywała swoje słabości. Bo chcieć, to móc!

Bez zmian pozostał za to wspaniały, lekki, młodzieżowy klimat, dzięki któremu z radością zatraciłam się w historii. Dodatkowo wiele scen rozgrywa się... na jeziorze! I to było naprawdę fajne, zwłaszcza gdy za oknem temperatury dawno przekraczają przyzwoity poziom. Można zamknąć oczy i wyobrazić sobie wielką, chłodną taflę wody.

Jeśli cenicie sobie styl Kasie West lub lubcie lekkie młodzieżówki Słuchaj swojego serca to propozycja idealna dla was. Ja uwielbiam jej powieści za wciągającą historię, przyjemne postacie i intensywne, ale nienachalne uczucia. Kiedy jednak pisałam tę recenzje zastanawiałam się, czy autorka zdecyduje się poeksperymentować z inną formą. I wiedzie co? Jak najbardziej! Już 19.09.2018 będzie miała premierę Dziewczyna, która zmieniła swój los. W opisie pojawiło się „Kasie West, jakiej nie znacie”. Po prostu nie mogę się doczekać!!

środa, 2 maja 2018

Co mamy w planach na dziś? Odrobić pracę domową, spotkać się z przyjaciółmi, a... i jeszcze jedno, zakochać się. Proste? No to do dzieła!

Tytuł: Miłość i inne zadania na dziś
Autor: Kasie West
Wydawnictwo: Feeria Young
Książka pod naszym patronatem!

Życie Abby kręci się wokół dwóch spraw: malarstwa i przyjaciół. Udział w wystawie to dla niej ogromna szansa. Jednak profesor odpowiedzialny za wydarzenie twierdzi, że w jej obrazach brak przeżyć. Dziewczyna jest zdeterminowana, żeby w ciągu kilku tygodni nadrobić te braki. I nic nie stoi na przeszkodzie. Te wakacje ma bowiem spędzić z przyjacielem, który zrobi dla niej wszystko. Nic, poza faktem, że Abby tak naprawdę skrycie się w nim kocha. Niestety chłopak nie odwzajemnia uczuć. Czy te wakacje okażą się przełomowe? A może Abby zaprzepaści obydwa marzenia?

Jeśli czytaliście chociaż jedną książkę Kasie West, już wiecie czego się spodziewać. Autorce konsekwentnie udaje się utrzymać styl i charakter swoich powieści. Tym razem po raz kolejny mamy w rękach ciekawą i przyjemną młodzieżówkę. Młodzieńcze uczucie? Jest! Przyjaźń do grobowej deski? Jak najbardziej! Perypetie rodzinne? Obecne! A to wszystko zaprezentowane za pomocą lekkiej i dowcipnej narracji.

W tym tytule, bardziej niż we wcześniejszych, autorka postawiła na przyjaźń. Tak, ogólnie ten motyw zawsze się pojawiał, teraz jednak odgrywa kluczową rolę i obejmuje więcej niż dwie osoby. Mamy więc sporo wątków związanych z tym, że bohaterzy dobrze się znają, mają swoje zwyczaje i wspólne wspomnienia. Przyjemnie się o tym czyta, a nawet częściowo wspomina swoje znajomości :)

Ciekawym wątkiem pobocznym są relacje z rodzicami. Tutaj zdecydowanie należy podkreślić genialne maile od ojca Abby. Zarówno jego sytuacja, jak i matki dziewczyny, próbują przełamać lekki ton powieści. Udaje się to tylko częściowo. Czytelnik wie, że gdzieś w tle dzieją się trudne sprawy i poważne problemy. Kwestie te przedstawiane się jednak raczej wpadkowo i bez “dociskania najmocniejszych strun”. Powieść nie gra nam mocno na trudnych emocjach, ostatecznie więc wątek ten postrzegamy oczami nastolatki, czyli przez perspektywę jej komplikacji.

A te, wraz z rozwojem akcji, stają się coraz bardziej intensywne. Jej skrywane uczucia coraz silniej dochodzą do głosu. Tak, mamy tutaj klasyczny motyw nieodwzajemnionej miłości do przyjaciela. Jednak sztampowość tego rozwiązania nie jest bynajmniej zarzutem. Kasie West prowadzi go bowiem z niesamowitą lekkością, co chwilę rzucają dziewczynie dodatkowe powody do zmartwień.

Ciekawym motywem jest tytułowa lista zadań. W celu wzbogacenia swojej osobowości Abby konstruuje coś na kształt rzeczy do zrobienia. I dlaczego to jest takie fajne? Bo zwraca uwagę na to, że osobowość nie kształtuje się sama, że w można to robić świadomie, podejmować mądre wyzwania i stawiać sobie istotne cele. Myślę, że warto zastanowić się nad tym tematem.

Książka jak zwykle poprowadzona została lekką, pierwszoosobową narracją. Często też pojawiają się zwroty typowe dla nastolatków i problemy zdecydowanie na miarę ich rzeczywistości. Ma to sporo uroku, przemówi też do głównych odbiorców tego tytułu, czyli młodzieży. Jeśli szukasz czegoś do poczytania podczas wakacji, jeśli cenisz sobie pisarstwo Kasie West lub po prostu marzysz o powieści, przy której możesz odpocząć, koniecznie sięgnij po „Miłość i inne zadania na dziś”. Jednym słowem, polecam!

środa, 18 kwietnia 2018

My, dziewczyny, lubimy złych chłopców. Może to kwestia tego, że zakazany owoc smakuje najlepiej? A może nasza wrodzona przekora? Pewne jest jedno, coś nas pcha w ramiona nieodpowiednich typków. Jest tylko jeden sposób, żeby się nie sparzyć. Postawić na miłość... książkową!

Tytuł: Story of Bad Boys
Autor: Mathilde Aloha
Cykl: Story of Bad Boys (tom 1)
Wydawnictwo: Feeria Young

Liliana zaczyna studia. A że uczelnia oddalona jest od jej domu tysiącami kilometrów, nie zna tam nikogo i ma zamieszczać w akademiku, można od razu powiedzieć: Liliana zaczyna nowe życie! Ale los szykuje dla niej więcej wrażeń. Ze względu na błąd w dokumentach, dziewczyna, zamiast wynajmować mieszkanie ze współlokatorkami, trafia do... męskiego akademika. I w miejsce roześmianych koleżanek otrzymuje dwóch chłopaków, w tym jednego wyjątkowo pociąga.... tfu... to znaczy aroganckiego! I chociaż wszystko powoli się układa w powietrzu wisi sekret. Co ukrywają przed nią niegrzeczni chłopcy?

Musze przyznać, że na początku tej powieści nie mogłam się zdecydować, czy historia mi się podoba, czy nie. Była taka... prosta. Dziewczyna zaczyna studia, wprowadza się do akademika, wszystko fajnie, ładnie i przyjemnie, ale bez większych emocji. Aż nazbyt poprawnie i typowo. Uczucia rozwijają się powoli. Tak samo, jak tajemnice. Bo nie tylko niegrzeczni chłopcy mają przed nami coś do ukrycia. Szybko okazuje się, że również nasza bohaterka skrywa sekrety, którymi nie dzieli się nawet z czytelnikami. Do wszystkich przypuszczeń dochodzimy powoli, analizując poszczególne wzmianki, czy retrospekcje.

Drugim istotnym elementem powieści jest oczywiście... miłość. I tu jest całkiem nieźle. Nasz bad boy faktycznie jest zły i może budzić wiele wątpliwości. Żadna tam ugrzeczniona wersja chłoptasia, który kiedyś miał szemraną reputację, a teraz jest do serca przyłóż. I to jest naprawdę fajne, bo nie ma nic gorszego, niż sprzeczność w samym założeniu powieści. Dzięki temu też nasza bohaterka ma w głowie emocjonalny chaos, a obserwowanie rozwijającego się między nimi iskrzenia jest niezwykle wciągające.

Za każdym razem, gdy do głosu dochodzą tajemnice lub uczucia, atmosfera robi się napięta, a czytelnik zamiera w oczekiwaniu. W tych momentach emocje osiągają zenitu, i czy to chodzi o miłość, czy o nienawiść, nie można oderwać się od czytania. Ale są też słabsze, bardziej obyczajowe fragmenty, które w porównaniu z poprzednimi wyglądają mdło. Może ich celem jest uspokojenie czytelnika, mi jednak wciąż brakowało wrażeń i wolałam się zaczytywać w tym, co sprawia, że serce bije szybciej.

A jakie są minusy powieści? Nie do końca przekonały mnie niektóre rozwiązania fabularne. Chociażby przypadek, który zdecydował o tym, że główna bohaterka zamieszkała z chłopakami. Zdaniem pani z dziekanatu podczas czasochłonnego poprawiania dokumentów (a błąd powstał z winy uczelni), Liliana nie mogłaby studiować. Serio? Jeśli tak, to współczuję tragicznej biurokracji. Tak samo zastanawiam się, gdzie zniknęła matka głównej bohaterki. Chociaż na początku wykazywała troskliwość na poziomie znacznie odbierającym od normy, później zamilkła i nie wtrącała się w fabułę.

Podsumowując, „Story of Bad Boys” to książka dynamiczna, pełna emocji, czasem bardzo skrajnych, uczuciowych dylematów i zawirowań (nie tylko miłosnych). Jest to też pierwszy tom serii o tej samej nazwie, dlatego fakt, że wątki kryminalne zostały ledwie zasygnalizowane, nie jest szczególną wadą, a działaniem, które ma rozpalić zainteresowanie czytelnika. Jeśli dodać do tego czasami niejednoznaczne postacie, moim zdaniem książka ta klasyfikuje się wysoko w literaturze młodzieżowej. Tak, trzeba przymknąć oko na pewne schematy typowe dla tego nurtu (np. absurdalną liczbę „sześciopaków” lub prostego wniosku, że ludzie z przeciętną atrakcyjnością nie studiują na tej uczelni) i sceny, które niewiele wnoszą do fabuły, a jedynie opisują życie młodego człowieka. Jednak pomimo tego uważam, że „Story of Bad Boys” to naprawdę fajna książka w kategorii powieści rozrywkowych. Już nie mogę się doczekać kolejnej części!

wtorek, 6 czerwca 2017

Wszystko razem wygląda jak zwykły obrazek dnia codziennego. Cztery dziewczyny w jednym mieszkaniu. Śmieją się, oglądają filmy, czytają książki. Razem sprzątają, gotują i spędzają wolny czas. Gdy chcą, dostają nowe powieści, gdy poproszą, otrzymują kosmetyki. Marzenie? Życie jak ze snu? Nic bardziej mylnego! Ich koegzystencja to koszmar. Każdy uśmiech to próba przeżycia. I co? Nadal im zazdrościsz? Zamieniłbyś się rolami?

Tytuł: Uwięzione

Autor: Natasha Preston

Wydawnictwo: Feeria Young

Summer jest typową nastolatką. Ma chłopaka, lubi imprezy, spotkania z przyjaciółki i dobrą zabawę. Ale pewnego dnia cały jej świat dobiega końca. Zostaje porwana i kiedy jest już pewna, że oprawca chce ją zabić, czeka ją kolejne zaskoczenie. Wtrącona do ukrytego mieszkania musi nauczyć się żyć według nowych warunków i przede wszystkim... cały czas udawać. Jednak... czy starczy jej sił? Czy przetrwa to wszystko i czy nadal pozostanie sobą?

Uwięzione to książka, która zaintrygowała mnie z wielu powodów. Już jej okładka skrywa w sobie obietnice interesującej fabuły. Zarys historii z jednej strony opowiada popularny temat, z drugiej zaś sugeruje jego ciekawą wariację. To nie jest pierwsza książka, która o porwaniu. Swojego czasu przeczytałam ich kilka i za każdym razem poruszały one najróżniejsze emocje. Do tej pory jednak wszystkie, jak jeden mąż, opowiadały o losach dorosłych kobiet. Summer jest nastolatką, a jej perspektywa jest inna. Pomimo ciężkiego tematu narracja utrzymana została w stylu lekkich powieści młodzieżowych.

Jednak dziewczyna nie jest jedyną osobą, której perspektywę poznajemy. Poza uprowadzoną, swój punkt widzenia pokazuje też jej chłopak. I to jest... najsłabszy fragment książki. Niestety do połowy powieści jego fragmenty są tak przewidywalne, że aż zbyteczne. W pewnym momencie akcja rusza z kopyta, ale do tej tego czasu możemy odnieść wrażenie, że jego partie mają charakter pro forma. Wszystko, co można się spodziewać po okolicznościach porwana, zostaje opisane (a raczej odbębnione). Ale... ogromnym plusem jest trzecia narracja. Zupełnie się jej nie spodziewałam, a to właśnie ona nadała historii niesamowitego smaku. Poznajemy przebieg wydarzeń z punktu widzenia inicjatora całego zdarzenia, czyli porywacza. Wgląd w jego umysł nie sprawia nagle, że przestępcze zachowanie staje się uzasadnione, ale przyprawia nas o gęsią skórką. Ta jazda bez trzymanki po umyśle szaleńca bulwersuje i intryguje jednocześnie.

Również sytuacja porwanych dziewczyn szokuje i porusza naszą wyobraźnię. Chociaż książka napisana została lekkim stylem, nie umniejsza to w żaden sposób grozy. Nie brak też elementów, które mrożą krew w żyłach. I chociaż trudno mówić o epatowaniu okrucieństwem, autorka nie unika też brutalnych opisów. Ta mieszanka wybuchowa sprawia, że powieść nie tylko dobrze się czytać, ale dla nastolatek stanowić będzie pewnego rodzaju przestrogę, otwierającą im oczy na potencjalne zagrożenia.

Spodobało mi się również to, że historia nie zakończyłam się w miejscu, którego się spodziewałam, a została poprowadzona kilka scen dalej. Jest to fajny akcent, dzięki któremu mamy możliwość poznania nie tylko samej akcji, ale też jej skutków. Z drugiej strony, chociaż w powieści pojawiają się też inne, niż przywołane przeze mnie postacie, nie poświęca się im wiele uwagi. Przykładowo rodzice dziewczyny pojawiają się ledwie kilka razy. Cała uwaga skupiona została na jej chłopaku, który jak wspomniałam, najmniej poruszył moim sercem.

Uwięziona to ciekawa propozycja, chociaż na tle innych powieści, poruszających zagadnienie porwania daleko jej do ideału. Jednak ciekawe wątki, intrygujący sprawca, poruszająca historia i lekka narracja sprawiają, że jest to powieść warta uwagi. Z pewnością przemówi do wyobraźni młodego czytelnika i właśnie dlatego rekomenduję ją szczególnie młodzieży.

czwartek, 19 stycznia 2017

Miłość bywa różna: raz słodka, raz gorzka. Czasem pikantna niczym papryczki chili, a innym razem harmonijna niczym najlepiej przyrządzone danie. Za każdym razem jest jednak nieprzewidywalna i nie sposób jej się oprzeć. To jak, skusisz się? Chyba nie masz wyjścia.

Tytuł: P.S. I like youAutor: Kasie West
Wydawnictwo: Feeria Young

Nie przepadam za literaturą dla młodzieży. Wszystkie szkolne miłości i zwroty akcji związane z zajęciami… niesamowicie mnie nudzą. Wydają mi się trywialne i przewidywalne. A jednak raz na jakiś czas daję szansę i takim powieściom. Chłopak z sąsiedztwa przekonał mnie, że książka młodzieżowa może być ciekawa. Dlatego kiedy jego autorka, Kasie West, napisała kolejną powieść, sięgnęłam po nią bez wahania. Czy i tym razem historia przypadła mi do gustu?

Lily jest dziwaczką. Lubi inne rzeczy niż reszta szkoły, zakłada nietypowe ubrania i słucha muzyki, o której nikt inny nie ma pojęcia. Zazwyczaj „niewidzialna”, raz na jakiś czas pada ofiarą złośliwych docinków i dowcipów. Jedyne, o czym marzy, to pisanie muzyki. Słowa piosenek wciąż wirują w jej głowie, aż pewnego dnia… trafiają na szkolną ławkę. Na następnych zajęciach ze zdziwieniem odkrywa, że ktoś dopisał dalsze słowa… Ta wymiana słów szybko przemienia się w romantyczną, ale zupełnie anonimową wymianę liścików. Kto jest tajemniczym rozmówcą? I czy Lily naprawdę chce go poznać?

Kasie West jest chyba specjalistką od outsiderów. I tym razem naszą bohaterką jest dziewczyna, której nikt nie rozumie. Ma niewielu znajomych, za to sporę rodzinę. Z pewnością polubiłaby się z główną bohaterką Chłopaka z sąsiedztwa. Wszystko, co podobało mi się w poprzedniej książce, pojawiło się również w tej. Bo mimo że nic z fabuły czy zwrotów akcji się nie powtarza, bez zmian pozostał lekki, za to wciągający styl autorki.

Przede wszystkim niezmiennie podoba mi się to, że chociaż historia toczy się wokół miłości, to uczucie nie jest jej najważniejszym tematem. Lily nie unika chłopaków, spotyka się z nimi i rumieni jak każda normalna nastolatka, nie jest to jednak młodzieżowy harlequin. Akcja rozgrywa się na wielu poziomach, bo poza życiem szkolnym nastolatka ma jeszcze zupełnie zwariowaną sytuację rodzinną.

Świetne jest również to, że wiele spraw nie jest takich, jakie wydają się na pierwszy rzut oka. I nie chodzi tylko o wątek główny, który można przewidzieć jakoś w połowie fabuły. Kwestie poboczne i sytuacje drugoplanowe także mogą nas ciekawie zaskoczyć.

Bardzo pozytywnie wykreowani są też bohaterowie. Nie zawsze budzą sympatię, ale za każdym razem są to charaktery, które w jakiś sposób nadają historii tempa. I to na tyle, że naprawdę trudno oderwać się od czytania.

Najlepsze jest jednak to, że historia toczy się jeszcze długo po wyjaśnieniu głównej tajemnicy. Dzięki temu nie pozostajemy z żadną niewiadomą. Wszystkie wątki, poruszone problemy czy historie są omówione i zamknięte. Jest to opowieść tak kompletna, że nawet myśl o kontynuacji wydaje się nie na miejscu.

Na samym początku sądziłam, że tytuł to czysty zabieg marketingowy mający nawiązać do znanej i kasowej powieści. Po przeczytaniu książki nie przeczę, że reklama być może jest dźwignią handlu, jednak słowa tytułujące powieść wypływają wprost z fabuły. Nie tylko jej fragmentu, ale całości, z ogólnego pomysłu na tę książkę. I świetnie oddają jej przesłanie.

W narracji Kasie West cenię sobie również przyjemny klimat. Tak jak zauważyłam na początku, jest to historia dla nastolatek, ale nie tylko… Wprowadza przyjemną atmosferę, wciąga i intryguje. Już dawno tak nie kibicowałam głównej bohaterce. W pewnym momencie napięcie stało się tak namacalne, że z trudem uzmysławiałam sobie, że to tylko książka. Nie życie. A już tym bardziej – nie moje życie. P.S. I like you jest przyjemnie relaksujące i słodko odurzające. Lekko pikantne, a przede wszystkim nieprzewidywalne. I wiecie co? Lubię to!

czwartek, 1 grudnia 2016

Z każdej strony jesteśmy informowani, jak dobrze być sobą. Ale może nie każdy ma na to ochotę? Co jeśli ze wszystkich sił pragniemy nie być wyjątkowi, ale stać się tacy jak inni? Typowi, przewidywalni, spełniający oczekiwania innych. Jakich innych? Wszystkich? A może bardzo konkretnych? Rodziców? Dzieci? Partnerów? Czy wtedy stajemy się... szczęśliwsi?

Tytuł: Chłopak z sąsiedztwa
Autor: Kasie West
Wydawnictwo: Feeria Young

Charlie nie jest typową dziewczyną. Od śmierci matki przebywa głównie w męskim towarzystwie. Biega, gra w piłkę, ogląda mecze, a w ramach rozrywki przepycha się i dowcipkuje. Bracia, ojciec oraz sąsiad to cały jej świat – bardzo męski świat. Kiedy więc zaczyna dorywczą pracę w sklepie z ubraniami i występuje jako modelka w pokazach makijażu, czuje się... nie na miejscu. Zaczyna się nią interesować pewien chłopak, a Charlie coraz więcej myśli o tym, kim jest. Nieatrakcyjną sportsmenką, a może dziewczyną, z którą chcą się umawiać mężczyźni? Czuje się, jakby utknęła w połowie drogi, nie ma z kim przegadać swojego dorastania. Rozwiązanie pojawia się nagle. Którejś nocy, napędzona bezsennością, wychodzi na podwórko i spotyka przy płocie swojego sąsiada. Nocne rozmowy są inne niż te odbywane za dnia. Bardziej szczere, uczuciowe... Dziewczyna ma wrażenie, jakby jej charakter tworzyło kilka Charlie. Która jest prawdziwa? I przede wszystkim... kto pokocha wszystkie jej twarze? Nawet tę skrywającą... tajemnice?

Chłopak z sąsiedztwa nie jest kontynuacją Chłopaka na zastępstwo, chociaż ta sama autorka, podobny tytuł oraz styl okładki mogłyby to sugerować. Jest to zupełnie niezależna historia przedstawiająca losy innych bohaterów. Ponieważ o poprzednim tytule słyszałam różne opinie, do czytania tej powieści podeszłam sceptycznie.

I na początku moje obawy się potwierdziły. Nie polubiłam Charlie. W jednej z początkowych scen wykazała się zupełnym brakiem empatii, co w połączeniu z zasygnalizowaną tragedią z przeszłości wydało mi się mało przekonujące . Ale... moje negatywne nastawienie malało ze strony na stronę. Bohaterka i jej bracia idealnie wpasowaliby się w film familijny: hałaśliwa, wesoła rodzina i ojciec niemający pojęcia o wychowywaniu dziewczynki. Wszystko to stworzyło sympatyczny, rozczulający obraz.

Paradoksalnie wątek miłosny nie jest głównym elementem tej historii. Spodziewałam się pseudoromantycznych scen o trzymaniu się za rękę, wpatrywaniu w księżyc czy rozpamiętywaniu pierwszych pocałunków. Nie tym razem! Oczywiście miłość się pojawia, ale nie ona jest najważniejsza. W Chłopaku z sąsiedztwa chodzi o samą Charlie, o jej dorastanie i dojrzewanie do bycia kobietą. I chociaż może nie brzmi to zachęcająco, w praktyce jest to naprawdę ciekawa powieść. Dobrze się ją czytania, jest lekka i pozostawia po sobie pozytywny nastrój.

Autorka dodatkowo podtrzymuje napięcie, sygnalizując już na początku nierozwiązany problem z przeszłości. I całe szczęście nie jest to nagromadzenie traumatycznych wydarzeń (co niestety czasem się zdarza, gdy historia ma nami za bardzo „potrząsnąć”), ale jedno, za to bardzo konkretne, wspomnienie.

Świetna jest również narracja – lekka, młodzieżowa, nie zawsze z polotem, ale za każdym razem z pomysłem. Chłopak z sąsiedztwa jest książką przeznaczoną dla młodszego czytelnika, ale również starszy znajdzie w niej sporo rozrywki. Czasem przyjemnej i bezrefleksyjnej, a czasem poruszającej w swojej prostocie.

Bo czy warto myśleć? Oczywiście, ale myśleć nie tylko o wydarzeniach, przyszłości czy przeszłości, ale też o samym sobie. Określenie własnej tożsamości to nie sukces wieńczący okres dorastania – to proces, który zaczyna się od narodzin, a kończy dopiero ze śmiercią. A gdy zachowujemy się jak nie my, to paradoksalnie... nie przestajemy być sobą. Po prostu próbujemy nowego wariantu siebie. Idealnego dla nas samych. Ale tylko na ten moment. I właśnie tacy powinniśmy być kochani przez naszych bliskich. Tacy, jakimi jesteśmy, niezależnie od tego, jacy jesteśmy.

środa, 12 października 2016

Nastolatki uwielbiają się odchudzać. Każda z nich chcę być szczupła i zgrabna. Jednak kiedy zamiast efektów stosowanej diety, widzę dodatkowe kilogramy lub wciąż odstające boczki, zrozpaczone wracają do chipsów i czekolady. Tymczasem najskuteczniejsza kuracja musi być... zdrowa. Jak schudnąć i nie zwariować. Co jeść, by widzieć efekty? I przede wszystkim, co zrobić, by podobać się samej sobie?

Tytuł: Zniszcz te kilogramy! Megaproste odchudzanie dla nastolatki

Autror: Magdalena Makarowska

Wydawnictwo: Feeria Young

Egzemplarz recenzencki dzięki współpracy z: PanTomasz.pl

Zniszcz te kilogramy! Megaproste odchudzanie dla nastolatki to tytuł, który może odstraszyć. Po pierwsze… o nie, ktoś znowu się czepia moich boczków! Gdy mowa o odchudzaniu mam ochotę sięgnąć po czekoladę! Po drugie… nastolatka? Mój pesel mówi stanowcze nie! Z każdym rokiem coraz dalej mi do tego określenia. I to jest poważny błąd! Zniszcz te kilogramy! to książka… dla każdego! Czemu?

Już na przystawkę autorka serwuje nam mnóstwo podnoszących na duchu myśli. Swoją bezpośredniością i lekkością wypowiedzi trafi nawet do najbardziej zbuntowanej nastolatki. Chwila? Czy ja nie wspomniałam, że to książka przydatna niezależnie od daty urodzenia. Tak! Bo to fakt. Jednak sama narracja skupia się na dotarciu do młodych dziewczyn, na przykład poprzez analizę wskaźnika BMI z ich perspektywy. Również dobór słownictwa wskazuje na to, że odbiorcą z założenia jest czytelnik początkujący w zakresie odżywiania. I tu właśnie zaczyna się uniwersalny charakter tej pozycji. Niezależnie od wieku, stan wiedzy z zakresu zdrowego komponowania diety u przeciętnego Polaka jest dość ubogi. A nawet jeśli co nieco słyszał, są to informacje wyrywkowe, nieprzyswojone czy niemożliwe do zastosowania. Tym razem mamy prawdziwe kompendium wiedzy, nie tylko z podstaw odchudzania, ale też odżywiania.

Już na samym początku autorka obala dziesięć popularnych mitów na temat diety. Ale przede wszystkim... tłumaczy i to w sposób prosty i zrozumiały dla każdego. Nie każe nam wierzyć sobie na słowo.

Kojarzycie nasiona chia albo owoce goji? Nie każdy ma jednak tyle pieniędzy czy odwagi, by stosować je do domowych obiadów. Ponoć są bardzo zdrowe, ale… W tej książce dowiecie się czym bardziej swojskim można je zastąpić, by osiągnąć podobny, prozdrowotny efekt.

Równie praktyczne zastosowanie ma rozdział „zamień fast food na slow food”. Znajdziemy w nim proste wskazówki czego unikać i jakie zamienniki stosować. Często spotykałam się z podobnymi zestawieniami. Nigdy wcześniej nie widziałam jednak, by autor uzasadniał nam swoje sugestie. Tu jest inaczej. Czytelnik może nie tylko dowiedzieć się „co”, ale też zrozumieć „dlaczego”.

Kolejne rozdziały pomogą nam skomponować swoją dietę, tak by była nie tylko zdrowa, ale też dawała efekty. Nauczymy się też czytać etykiety i dowiemy się jakie produkty są dla nas zabronione, nie tylko podczas odchudzania. Ale to nie wszystko. Same zakazy są mało motywujące. Zamiast nafaszerowanych chemią dodatków, mamy banalnie proste przepisy, umożliwiające wykonanie ich w domu. Szynka? Żaden problem! Batonik? Nic prostszego! To, co szczególnie urzekło mnie w tych recepturach, to krótki spis składników, stanowiący w większości produkty łatwo dostępne. Nie wierzycie? Wystarczy osiem produktów i dwa zdania opisujące proces przygotowywania, by mieć domową wędlinę. Naprawdę, nie musimy truć się chemią!

Autorka zwraca również uwagę na aspekt psychologicznych. Nie tylko nasz brzuch decyduje o powodzeniu odchudzania, ale przede wszystkim, głowa. Dowiemy się jak nie stracić motywacji. I to nie tylko w jednym rozdziale. Cały poradnik okraszona jest pozytywnymi hasłami, które same zapadają w pamięć.

Jednak najważniejszy fragment książki wciąż przed nami. Większość stron zajmuje bowiem dieta rozpisana na dwa miesiące. Podczas tego okresu mamy zaplanowane wszystkie posiłki! Od rana do wieczora, a wszystko „zgodnie ze sztuką”. Najlepsze jednak w tym wszystkim jest to, że każdy tydzień zaczyna się od spisu składników niezbędnych na siedem dni. A proponowane przepisy są nie tylko bardzo zdrowe, ale też niesamowicie apetyczne. Mam jednak jedno „ale”. Z tego, co pamiętam… nie tylko jako nastolatka, ale do samego końca mieszkania z rodzicami, nie miałam możliwości planowania jadłospisu. Co więcej, nie dysponowałam wystarczającą ilością gotówki na zakupy, nie mówiąc już o miejscu w lodówce. W tym momencie, kiedy jestem na swoim, taka rozpiska jest dla mnie rewelacyjna. Ale jako nastolatka… nie miałabym z niej wielkiego pożytku.

Od strony technicznej, Zniszcz te kilogramy! jest naprawdę przepięknie wydane. Świetna grafika, przyjemny układ i rewelacyjnie prezentujące się podkreślenia to jej dodatkowy atut. Strona wizualna tego tytułu sprawia, że czyta się go z dużą przyjemnością.

Podsumowując, uważam, że jest to książka, która powinna stać się lekturą szkolną. Gdyby jej czytanie było obowiązkowe, oszczędzilibyśmy my, nasz system zdrowia, a producenci żywności zmuszeni byliby nie wciskać nam chemicznego kitu. To jest jedna z niewielu tytułów, do których będę wielokrotnie wracać i nigdy, przenigdy nikomu jej nie oddam. A więc… na zdrowie!

czwartek, 11 czerwca 2026

czwartek, 26 marca 2026

środa, 26 listopada 2025

wtorek, 30 stycznia 2024

Zawsze uważałam, że niezależność finansowa jest bardzo ważna. Cieszę się, że nie tylko ja tak myślę! Z dużym zaciekawieniem sięgnęłam więc po „Niezależność finansową i emocjonalną dla kobiet”. Czy tytuł ten zrobił na mnie wrażenie?

środa, 1 lipca 2020

Czy zastanawialiście się, co by było „gdyby”? Pewnie nie raz. Na tym polega sztuka wyborów. Nic ich nie cofnie, a my nie mamy możliwości sprawdzenia wcześniej, czy nasza decyzja będzie słuszna. Ale co by było, gdybyśmy mogli?

wtorek, 2 lipca 2019

czwartek, 13 czerwca 2019

wtorek, 21 maja 2019

sobota, 2 marca 2019

Trauma wyraża się w różny sposób. Czasami skrzywdzona osoba zachowuje się zupełnie normalnie, wygląda na szczęśliwą, spokojną, pogodzoną z trudnymi doświadczeniami. Ale to tylko pozory, maska, który skrywa wielkie pokłady bólu. Jak przepracować coś takiego?

poniedziałek, 8 października 2018

wtorek, 25 września 2018

środa, 22 sierpnia 2018

środa, 2 maja 2018

środa, 18 kwietnia 2018

wtorek, 6 czerwca 2017

czwartek, 19 stycznia 2017

czwartek, 1 grudnia 2016

środa, 12 października 2016

Tu mnie znajdziesz

Wpisy tematyczne:

Obserwatorzy

Zaczytaj się...

Znajdź nas na FB!

...oraz Instagramie