Recenzje na widelcu

#WspółpracaRecenzencka #NovaeRes

Kiedy czyta się sporo książek, z łatwością wyłapuje się powtarzane schematy. Z czasem takie książki nudzą, a nawet wywołują pewną irytację. Jednak coś takiego nie czeka Cię przy powieści „Miłość i rękawice bokserskie”. Ten tytuł to oryginalne połączenie nieszablonowych, pełnych emocji, wątków.

Róża nie jest pokornym dzieckiem. To charakterna dziewczynka, która wie, czego chce. I w pewnym momencie decyduje, że interesuje ją bok, a jeszcze bardziej tajemniczy mężczyzna, który go trenuje. To przypadkowe spotkanie zadecyduje o całym życiu Róży, ale też pomoże jej odkryć rodzinne tajemnice.

Tak, jak już wspomniałam na samym początku, „Miłość i rękawice bokserskie” to książka, która nie korzysta z utartych schematów. Głównym wątkiem tej opowieści jest dzieciństwo Róży, treningi boksu oraz tajemnicza postać boksera. Obok tego pojawia się również choroba jej matki oraz ojciec, o którym kobieta nie chce odpowiadać.

To, co utkwi w mojej głowie na dłużej, to nie tylko oryginalna fabuła, ale też ogromne wzruszenie, które towarzyszyło mi podczas lektury. Książka funduje czytelnikowi wiele powodów do silnych emocji, ale też niełatwych przemyśleń.

Sama opowieść ma melancholijny klimat, który potęguje osadzenie akcji w PRL-u. Niektórym z pewnością zakręci się łezka w oku na wspomnienie własnej młodości w tych czasach. Inni z kolei mogą docenić bardzo klimatyczną opowieść.

Kolejnym aspektem są bohaterowie. Każdy z nich ma swoje wady i zalety, ale też problemy z przeszłości. Mimo wszystko nie sposób ich nie lubić. I to nie dlatego, że są stworzeni w tym celu. Po prostu ta ich nieidealność jest niezwykle życiowa, przez co nietrudno się z nimi utożsamiać.

Autorka nie idzie na łatwiznę pod żadnym względem. Również fabuła nie rozwija się w łatwy, oczekiwany przez czytelnika sposób. Bohaterowie co rusz mierzą się z kolejnymi przeciwnościami losu, czy własnymi słabościami. Książka do samego końca „nie bierze jeńców”, zaskakuje czytelnika i funduje mu niesamowicie wciągającą opowieść, od której ciężko się oderwać.

„Miłość i rękawice bokserskie” to powieść, o której niestety nie jest głośno. A powinno, bo to prawdziwie wartościowe doświadczenie literackie.

Co myślisz o motywie boksu w literaturze? Lubisz nieszablonowe wątki? Koniecznie mi o tym napisz!

Zabiorę Was dziś w podróż do Sopotu. Powrócimy do miejsca, w którym niedawno mieliśmy niekłamaną przyjemność gościć. Pamiętacie Marię i jej współpracowniczki "z piekła rodem" Kaśkę i Justynę oraz przeuroczych sąsiadów, którzy tak naprawdę są jej przyjaciółmi od serca? Myślę, że tak. To właśnie ich dziś odwiedzimy, bo od naszej ostatniej podróży wiele się u nich wydarzyło.

Tytuł: Nadszedł ten dzień

Autor: Monika Koszewska

Wydawnictwo: Novae Res

Wydarzyło się naprawdę wiele. Ten dzień w końcu nadszedł i nasza Maria przeżywa miłosne uniesienia, a my z przyjemnością będziemy jej w tym kibicować. W firmie zachodzą spore zmiany, z którymi nasza bohaterka również musi się zmierzyć, a do tego Justyna wciąż nie odpuszcza i widzi w Marii wroga numer jeden. Jej przyjaciele zmierzyć się będą musieli z nie lada problemami, a my nie będziemy się nudzić nawet przez moment.

Powtórzę się teraz po raz tysięczny, ale naprawdę  ciężko się pisze recenzję kontynuacji. O treści tej powieści wspominać nie mam zamiaru, a nie chcę się za bardzo powtarzać i pisać tego samego co w poprzedniej recenzji. Maria nie zmieniła się ani trochę, a książkę czyta się tak samo dobrze  jak część poprzednią.

W tym tomie autorka skupia się również na losach przyjaciół Marii, a są one naprawdę ciekawe. Uwierzcie mi, z uśmiechem na ustach będziecie obserwować podboje miłosne Dariusza i z drżeniem serca czytać historię Weroniki, której życie zmieni się diametralnie w dosłownie kilka minut. Niejednokrotnie zmielicie w ustach przekleństwo, przyglądając się poczynaniom Ewy. O Justynie i Kaśce Koronce już nie wspomnę. W tej części przyjaciele i wrogowie Marii naprawdę nie pozwolą się nam nudzić.

Nadszedł ten dzień to prawdziwe remedium na zły humor i bolączkę dnia codziennego. Humor w mig poprawią Wam dialogi, od których tutaj aż się roi, a w których bohaterowie przerzucają się przezabawnymi tekstami jak piłeczką pingpongową. Prym tu  wiedzie oczywiście Maria, która swoich przyjaciół rozbawia do łez nawet w najdramatyczniejszych sytuacjach.

Ta powieść to prawdziwy pean na cześć zdrowego trybu życia i ćwiczeń fizycznych. Już w poprzedniej recenzji pisałam, że Maria to prawdziwa wielbicielka siłowni i różnego rodzaju treningów, które potrafi rozpocząć, o zgrozo, o piątej rano! Nie inaczej będzie teraz i Maria niezmiennie spróbuje  przekonać nas do zadbania o siebie i swoje zdrowie. Nie mogę na koniec nie wspomnieć o okładkach obydwóch tomów, które idealnie współgrają z treścią powieści.

Jeżeli jeszcze Was nie przekonałam do przeczytania tej książki, to tylko wspomnę, że zakończenie wbija w fotel i pozostawia czytelnika z nadzieją, że nie było to ostanie spotkanie z tymi przesympatycznymi bohaterami. Serdecznie zapraszam do przeczytania tej pełnej optymizmu książki, w sam raz na te nieciekawe czasy. Miłej lektury i do następnego!

Dorota Skrzypczak 

Zabieram Was dzisiaj do Sopotu. Czeka tam już nas Maria - 29-letnia szefowa działu marketingu trójmiejskiej firmy kosmetycznej. Trafimy do niej w dość gorącym okresie.

Tytuł: Kiedyś nadejdzie ten dzień

Autor: Monika Koszewska

Wydawnictwo: Novae Res

Maria zaczyna właśnie świąteczną kampanię reklamową nowych kosmetyków i naprawdę nie ma na nic czasu. Pracuje po czternaście godzin na dobę, o 5.30 ! rano melduje się na siłowni, w biurze użera się z kopiącą pod nią ciągle dołki Justyną, a do tego jeszcze jej przyjaciele obarczają ją swoimi problemami. I jak tu znaleźć miłość swojego życia? Taką, która w jednym momencie zwali (kolokwialnie rzecz ujmując) Cię z nóg?  Łatwo nie będzie, ale los trzyma dla Marii w zanadrzu jeszcze kilka niespodzianek, także na tej ekskursji Moi Mili nudzić się na pewno nie będziecie.

Książka pisana jest w pierwszej osobie, także naszą bohaterkę możemy poznać bardzo dobrze. Muszę Wam się przyznać, że na pierwszy rzut oka nie zrobiła ona na mnie dobrego wrażenia. Nie przypadło mi do gustu jej zdanie o ludziach według niej niegustownie ubranych lub zaniedbanych. Rozważania typu:

Najgorsze jest to, że brak gustu wysysa się z mlekiem matki. Jak idą ulicą dwie kobiety, jedna dwadzieścia lat, a druga czterdzieści pięć, to od razu widać, że to matka i córka. Ta córka w obcisłych ciuchach z sieciówki ( nie żebym miała coś przeciwko takim sklepom jak H&M czy Mohito) , ale to co, wisi na wieszaku, nie zawsze będzie dobrze leżało na niej. Tłuszczyk wylewa się spod obcisłej bluzki o dwa rozmiary za małej. Myśli, że jak ubierze obcisłą, to będzie szczuplejsza, a to guzik prawda, i jej mama, która w wieku czterdziestu pięciu lat wygląda jak sześćdziesięciopięciolatka, twarz zniszczona przez solarium, zmarszczki nad ustami od palenia papierosów i ten zapach popielniczki, który przykrywa słodkimi perfumami. Przez dwadzieścia pięć lat swojego życia nigdy nie wpadła na pomysł, że jakby nie paliła, to byłoby ją stać na lepsze perfumy, jakby nie chodziła do solarium, mogłaby od czasu do czasu pójść do kosmetyczki lub kupić sobie jakiś lepszy krem.

...trochę mnie irytowały.

Tym rozważaniom nie można oczywiście odmówić racji, ale uważam, że nie powinno się tak człowieka oceniać, w ogóle go nie znając i samemu będąc wręcz idealnym. Oj nastroszyłam się na tę naszą Marię na początku, nie powiem,  nastroszyłam i myślałam, że jej nie polubię. Jednak co najlepsze ta cecha Marii bardzo kłóci się z całą jej osobowością. Bo choć ma ona taką manierę oceniania ludzi z wyższością, to tak naprawdę nasza bohaterka jest wspaniałą osobą. Dba o swoje współpracowniczki, oczywiście wymaga od nich tak samo dużo jak od siebie, a w tym jest mistrzynią, uwierzcie mi, ale potrafi je również sowicie wynagrodzić. Dla swoich przyjaciół jest w stanie zrobić wszystko. O trzeciej nad ranem, po dwóch godzinach snu zawiezie przyjaciółkę na komisariat, po dwunastogodzinnym dniu pracy pojedzie z przyjacielem wybierać garnitur, młodemu sąsiadowi przywiezie prezent dla dziewczyny  z samej Warszawy i jeszcze nie raz nas wszystkich zaskoczy swoją empatią. Anioł nie kobieta. Wielkie brawa dla autorki za stworzenie tak barwnej postaci, budzącej tak różne uczucia w czytelniku.

Pani Monice brawa należą się również za postać Justyny. W tym przypadku nie ma mowy o żadnych mieszanych wrażeniach. Nie polubicie je, oj nie polubicie, bo takiej osoby lubić się po prostu nie da. Trzeba jedna przyznać, że bez niej ta powieść ta dużo by straciła.

Większa część akcji tej książki dzieje się w firmie kosmetycznej, jak już wspominałam przede wszystkim w dziale marketingu i czytelnik po kolei obserwuje krok po kroku powstawanie kampanii reklamowej i wprowadzanie na rynek nowych produktów. Będzie to prawdziwa gratka dla tych, którzy na marketingu się znają, bo dla mnie rozmowy na zawodowe tematy to była ciut czarna magia, lecz nie powiem, czytałam je z zainteresowaniem i dużo ciekawych rzeczy na temat branży kosmetycznej się dowiedziałam.

Mogłabym przyczepić się tylko do jednej rzeczy. Jak już wspomniałam wyżej, Maria to postać wręcz idealna. Ćwiczy na siłowni, biega, nie je słodyczy, odżywia się zdrowo, ma dobrą pracę, wysoką pensję i własne, piękne mieszkanie. Nigdy w życiu nie osiągnę tego statusu, nie wspominając już o figurze, choć na to ostatnie akurat wpływ mam. Mogłabym teraz zarzucić autorce, że napisała powieść nierealną, nie dla zwykłych czytelniczek, bo przecież nasza Maria jest w stanie wpędzić nas tylko w kompleksy i czarną rozpacz, bo prawdziwe życie jest takie, jakie jest. Stało się jednak zupełnie inaczej. Zamknęłam tę książkę nastawiona bardzo optymistycznie. Bo dotarło do mnie, że choć pewnie już nie będę miała pracy tak dobrze płatnej jak Maria i nigdy nie będę tak szczupła to stworzę sobie swoje idealne życie z tego co podarował mi los. Nie muszę być, Marią, będę sobą szczęśliwą Dorotą, bo jak to mówi przysłowie, każdy jest kowalem swojego losu. I za tę piękną życiową lekcję bardzo pani Monice dziękuję.

Serdecznie zapraszam Was w tę podróż do Sopotu. Mam nadzieję, że wrócicie z niej tak samo optymistycznie nastawieni jak ja, a na pewno spędzicie miły czas w  towarzystwie nietuzinkowych bohaterów. I od razu Was uprzedzam,to nie jest nasze ostanie spotkanie z Marią i jej przyjaciółmi. Miłej lektury i do następnego!

Dorota Skrzypczak

Zabiorę Was dzisiaj na wycieczkę na Podhale, konkretnie do Nowego Targu. Odwiedzimy tam Ewelinę Gierasimiuk-Mertę i jej przeuroczego syna Miłosza.

Tytuł: 3600 gramów szczęścia

Autor: Ewelina Gierasimiuk-Merta

Wydawnictwo: Novae Res

Tak to nie pomyłka współtowarzyszką i gospodynią naszej podróży będzie dzisiaj sama autorka. 3600 gramów szczęścia to jej pamiętnik i pełna miłości opowieść o macierzyństwie. Będziemy jej towarzyszyć od momentu poczęcia syna (a nawet trochę wcześniej, wesprzemy ją w ciężkich chwilach), zaprowadzimy razem z nią Miłosza po raz pierwszy do przedszkola i będziemy świadkami rozkwitu pięknej macierzyńskiej miłości.

Przyznaję się bez bicia, że spodziewałam się zupełnie innej książki. Kiedy przeczytałam jej opis w propozycjach do recenzji, byłam przekonana, że będę miała do czynienia z obyczajową komedią o byciu matką w dzisiejszych niełatwych czasach. Nic bardziej mylnego. Ta książka to przepiękna opowieść o współczesnym macierzyństwie wywołująca w czytelniku niesamowicie skrajne emocje. Elementy komediowe owszem znajdą się, ale to nie jest taka zwykła lekka opowiastka. To "kawał" naprawdę dobrej literatury, której jak najbardziej autentyczną bohaterką jest niesamowicie sympatyczna, silna i pełna miłości kobieta.

I tak naprawdę ta książka to nie jest książka dla mnie. Dlaczego? Już Wam tłumaczę. Czytając ją, nie mogłam się w żaden sposób identyfikować z jej autorką. Nie jestem matką, nigdy nie byłam w ciąży, nie przeżyłam jej utraty. I choć tak naprawdę nie miałam pojęcia, o czym czytam, to czytałam tę książkę z zapartym tchem i myślałam o wszystkich moich koleżankach po przeróżnych "macierzyńskich" przejściach i troszkę Wam wszystkim pozazdrościłam i nie żałuję, a nawet bardzo się cieszę, że moje oczekiwania wobec tej lektury minęły się z rzeczywistością.

Autorka opisuje tu swoje życie. Tematem przewodnim jest macierzyństwo, ale tak naprawdę pisze o wszystkim. O życiu zawodowym, o przyjaciołach, o wierze, rodzinie i o... seksie. Pisze o nim w przepiękny czasami delikatny, czasami mniej sposób, ale nigdy wulgarnie. Pani Ewelino chylę przed Panią czoła za niesamowitą zabawę słowną z wyrażeniem "last minute". Spadłam z krzesła, kiedy to przeczytałam:) I choć do tej pory nie miałam z tym żadnego problemu, chyba powoli zaczynam żałować, że mnie jako singielce zostały tylko wycieczki "last minute".

I choć wyżej napisałam, że nie identyfikowałam się z autorką, to jednak znalazło się kilka rzeczy, które nas łączą. Przede wszystkim miłość do książek i ich ogrom w mieszkaniu. Mnie również zaczynają już nudzić pytania typu " ty naprawdę przeczytałaś te wszystkie książki, po co ci ich aż tyle?" A jak nie przeczytałam to co? 

Z Panią Eweliną łączy nas jeszcze jedna miłość. Miłość do kotów mianowicie. Autorka jest właścicielką pięknego i charakternego rudego kocura, choć do domu miała trafić czarna kocurka. U mnie było trochę podobnie. Całe życie marzyłam o rudym kocie, jednak moja Lokatka to przepiękna biało - czarno - ruda trikolorka. Swoją drogą bardzo mnie zafascynowało i urzekło pierwotne imię kota pani Eweliny- Pelotka. Czyż nie jest ciekawe?

Mam wrażenie, że o tej książce mogłabym pisać bez końca. Analizować każde zdanie, zastanawiać się co jeszcze łączy mnie z autorką, a co dzieli, zachwycać się jej poczynaniami, dyskutować z nią w duchu itd, itp. Pani Ewelina i jej książka są niezwykłe, bo nie wiem, czy zauważyliście, ale zmusiły mnie do bardzo osobistej recenzji. Dawno już mi się to nie zdarzyło, także już więcej rozpisywać się nie będę, tylko z wielką przyjemnością zapraszam Was do tej podróży na malownicze Podhale. Myślę, że ten bardzo osobisty pamiętnik zachwyci Was tak bardzo jak mnie. Miłej lektury i do następnego!

Dorota Skrzypczak

Jednym tchem, czyli wielki powrót małych recenzji! Krótka forma, maksimum treści. Idealna opcja dla zabieganych i w wiecznym niedoczasie! Na pierwszy ogień recenzja książki "Noir"!

Ta książka miała naprawdę sporą szansę, by przypaść mi do gustu. Lekka narracja, ciekawa bohaterka i szybko nawiązany wątek główny. Niby nic niezwykłego, jednak dobrze się czytało. Niestety, to pozytywne wrażenie zepsuło kilka nie do końca dopracowanych elementów.

Zabiorę Was dzisiaj na wycieczkę do galerii handlowej. W przypadku tej podróży nie ma znaczenia, w jakim mieście znajduje się ta galeria. Mogą to być Złote Tarasy w Warszawie, Manufaktura w Łodzi, a nawet jakieś małe osiedlowe centrum handlowe.

Czasami pozory potrafią nieźle namieszać. Ale co innego, dać się zwieść wrażenie, które ktoś na nas wywiera, a co innego… wyrolować samego siebie. W końcu, tyle o sobie wiemy, na ile nas sprawdzono. Bohaterzy tej opowieści przekonają się o tym na własnej skórze. Tylko czy przez swój upór nie stracą szansy na szczęście?

Tytuł: Stand by me

Cykl: Pierwszy raz (tom 2)

Autor: Agata Czykierda-Grabowska

Wydawnictwo: Novae Res

Paweł zmienia dziewczyny jak rękawiczki, a każde jego spotkanie to przygoda na jedną noc. Ma sławę lowelasa, ale nie przejmuje się tym. Sara nie chce się stać jego kolejną zdobyczą. Chociaż chłopak niesamowicie ją pociąga, wie, że nie może liczyć na nic poważnego. Czy aby na pewno? Kto tu kogo wodzi za nos?

„Stand by me” to książka idealna na wakacje, lekka, ciepła, romantyczna i urocza. Jeśli chcesz poprawić sobie humor, potrzebujesz więcej romantycznych uniesień, niż oferuje szara codzienność, ten tytuł sprawdzi się wyśmienicie! Co konkretnie oferuje?

W zasadzie dokładnie to, czego się można po nim spodziewać. Historia oparta jest o klasyczny motywie „hate-love” lub po polsku „kto się czubi, ten się lubi”. Bohaterzy kłócą się i godzą, sprzeczają, dogryzają sobie i dokuczają, ale jest w tym mnóstwo ukrytych uczuć, z których nie zawsze zdają sobie sprawę. Sama opowieść przebiega w dość przewidywalny sposób, dlatego, jeśli macie już na swoim koncie kilka powieści w tym stylu, raczej nie będziecie zaskoczeni rozwojem akcji.

Można by się spodziewać, że w związku z tym ta książka nie przypadła mi do gustu. Nic bardziej mylnego! Od początku do samego końca jej czytanie było niesamowicie przyjemne! Polubiłam głównych bohaterów, a ich relacja, która rozwijała się gwałtownie i skokowo, ubarwiła mi niejeden wieczór. Z jednej strony w tej historii nie ma niczego zaskakującego, z drugiej świetnie kreuje romantyczny klimat i jest genialną odskocznią od codzienności.

Muszę przyznać, że „Stand by me” mnie oczarowało. Zdecydowanie polecam każdej miłośniczce lekkich romansów, w tej powieści znajdziecie mnóstwo czułych gestów i skrywanych uczuć.

"Dobrze widzi się tylko sercem. Najważniejsze jest niewidoczne dla oczu" Antoine de Saint-Exupéry "Mały Książę".

Chłopak Gabrysi, Kuba na początku wakacji zostaje potrącony przez samochód. Niestety, wskutek wypadku traci wzrok. Tymczasem Gabi dostaje się na wymarzony staż związany z projektowaniem ubrań w samym Paryżu. Ma dylemat: zostawić ukochanego, który teraz potrzebuje jej najbardziej na świecie, czy skorzystać z życiowej szansy, która może się już nie powtórzyć. Wspólnie z siostrą bliźniaczką, Alicją wpadają na pewien ryzykowny pomysł...

Dzisiaj, tak trochę przekornie, chciałabym Was poinformować, że ja zgodnie z odgórnymi zaleceniami #zostaję w domu, a to Wy Moi Drodzy wybierzecie się do mnie, do mojej rodzinnej Łodzi. Wraz z łódzką pisarką, Agnieszką Płoszaj, przygotowałyśmy dla Was fascynującą zagadkę kryminalną,

Ponieważ mamy na świecie taką, a nie inną sytuację i plany wakacyjne nas wszystkich stoją dziś pod wielkim znakiem zapytania, a czasami nawet niestety już obróciły się wniwecz, ja postanowiłam Moi Drodzy zabrać Was dziś właśnie na wakacje do Włoch.

Nasz wehikuł czasu również ma dość tej atmosfery strachu i niepewności, która panuje wokół nas i postanowił zabrać nas aż do roku 1914 do Korbielowa i Paryża. Jak wiemy, nie były to czasy wcale spokojniejsze, ale myślę, że w towarzystwie Marie, Emilii i ich bliskich miło spędzimy czas.

Zgodnie z obietnicą zabieram Was dzisiaj do Paryża. Czeka tam już na nas Herro, znany kreator mody, pasjonat sztuki i kobiet.

Zgodnie z moją obietnicą, zabieram Was dzisiaj do Warszawy i Krakowa. Nasz niezawodny wehikuł czasu przeniesie nas w lata dwudzieste i czterdzieste poprzedniego wieku. Będziemy świadkami wielu ważnych dla naszego kraju wydarzeń. W tych wydarzeniach towarzyszyć będziemy Natalii Moore i jej córce Iwonie.

Obiecywałam Wam ostatnio, że w następną naszą podróż zabiorę Was na Kaszuby. Słowa oczywiście dotrzymam, ale najpierw wybierzemy się do Krakowa, gdzie obecnie mieszka i pracuje Renata, z Kaszub właśnie pochodząca. Zabierze nas ona do swojej rodzinnej wioski, gdzie będzie musiała uporać się z rodzinnymi problemami i nowymi wyzwaniami.